Azadîya Wenda

Büyük konuştuğumuz yerden imtihan olduk.

Ve zaman;

Sen yaralı gülüm benim dağ eteğinde açan,

Ey vefasına sitem biçtiğim yâr…

Birgün daha gitti bak…

Günden…

Gönülden…

Demir atar limana hüznün gemileri

su bile acıtır;

geçtiği yer yaraysa…

Sana bir türkü söyleyeyim,

Ağlamak güzeldir

Bir anlam gelse

Ne varsa alsa

Gitse.

Bir anlam gelse

Ne varsa verse

Benim için üzülme ve mesele yapma.

Belki de hiç karşılaşmadık.

İnsan,yere göğe sığamayıp

bir gönülde huzur bulandır

söylesene azizim…

Bir süre sonra her şeyden vazgeçiyorsun. Kendini anlatmayaçalışmaktan ve aslında neyin neden olduğunu anlatma çabasından…

Yoruluyorsun ve maalesef haklı da olsan artık boş veriyorsun.

Birçok şeyin önemi kalmıyor; haklı haksız olmak, kendini anlatmak ya da anlatamamak, anlaşılmak veya anlaşılamamak; her şey anlamını yitiriyor ve geriye yalnızca ellerinden tutan “susmak” kalıyor.

Susuyorsun ve artık vazgeçiyorsun. Anlatacak hiçbir şey kalmıyor “susarak” bağırıyorsun.

Ve sonra her şeyi tek kelimeye sığdırıyor, “peki” deyip kabuğuna çekiliyorsun.

Fazla söze de gerek yok, zaten hiç mi hiç anlaşılmıyorsun(!)

Ne diyeyim?!

Peki(!)

Hep başkaları mutlu, hep başkaları haklı olsun(!)

Peki neyse…

Vaktidir ;

Yüreğinin sesini açabilirsin…

En güzel besteni yapmanın,

En güzel şiirini yazmanın vaktidir.

En güzel düşlerini kurmanın,