neyi özlediğini,

kalbinin arzuladığı şeye kavuşmanın

hayalini kurmaya cesaret

edip edemediğini bilmek istiyorum.

kaç yaşında olduğun beni ilgilendirmiyor.

aşk için, hayallerin için, yaşıyor olma serüveni için

bir aptal gibi görünme riskini

göze alıp alamayacağını bilmek istiyorum.

ay'ın etrafında hangi gezegenlerin

döndüğü beni ilgilendirmiyor.

kederinin merkezine dokunup dokunmadığını,

hayatın ihanetlerince açılıp açılmadığını,

daha fazla acı korkusundan

kapanıp kapanmadığını bilmek istiyorum.

saklamaya, azaltmaya ya da

düzeltmeye çalışmadan

benim ya da kendi acınla oturup oturamayacağını

bilmek istiyorum.

benim ya da kendi neşenle olup olamayacağını,

insan olmanın sinirliliğini hatırlamadan,

bizi dikkatli ve gerçekçi olmamız için uyarmadan

çılgınca dans edip,

coşkunun seni parmak uçlarına kadar doldurmasına

izin verip vermeyeceğini bilmek istiyorum.

bana anlattığın hikayenin doğru

olup olmaması beni ilgilendirmiyor.

kendi kendine dürüst olmak için

bir başkasını hayal kırıklığına

uğratıp uğratamayacağını;

ihanetin suçlamasına dayanıp,

kendi ruhuna ihanet edip etmeyeceğini

bilmek istiyorum.

güvenebilir ve güvenilebilir

olup olamayacağını bilmek istiyorum.

her gün sevimli olmasa da

güzelliği görüp göremeyeceğini

bilmek istiyorum.

benim ve kendi hatalarınla

yaşayıp yaşayamayacağını;

bir gölün kenarında durup

gümüş ay'a “evet!”

diye bağırıp bağırmayacağını

bilmek istiyorum.

nerede yaşadığın

ya da ne kadar paran olduğu

beni ilgilendirmiyor.

keder ve umutsuzlukla geçen

bir gecenin ardından,

yorgun, bitap da olsan,

çocuklar için yapılması gerekenleri

yapıp yapmayacağını bilmek istiyorum.

kim olduğun,

buraya nasıl geldiğin beni ilgilendirmiyor.

çekinmeden benimle ateşin ortasında

durup durmayacağını bilmek istiyorum.

nerede, kiminle,

ne okuduğun beni ilgilendirmiyor.

diğer herşey bittiğinde

seni ayakta tutan şeyin

ne olduğunu bilmek istiyorum.

kendinle yalnız kalıp kalamadığını

ve o boş anlarda sana arkadaşlık eden kendini

gerçekten sevip sevmediğini bilmek istiyorum.

Diyor ki Mevlânâ: “Senin kabın küçükse deryanın bunda suçu ne?”

Demek ki, aslında konuşma çabası, ki anlamayı öngerektiriyor, insanın kendi kendisiyle ilgili bir çaba esasında. Çünkü ancak anlayarak kendi varlığını genişletebilir. Dünyayla daha anlamlı ve hakikatli bir ilişki kurabilir. Demek ki, konuşmak öncelikle konuşanı ilgilendiren ve aslında, esasına bakarsak, onda başlayan ve maalesef çoğunlukla onda biten bir olgunlaşma girişimidir. Yoksa anlaşılmayı bekleyerek anlama çabasında olmak da, belki sana haksızca bir yargı gibi görünebilir ama, hamca bir davranıştır. Bir insan anlaşılmayı talep ederek, karşılığını bekleyerek anlamaya çalışmamalı. Hem zaten karşılıklılık yasası, bana hep ölçüyü, çoğu zaman da tartıyı hatırlatıyor. Aldığın kadarını vermek ya da tersi. Kim bilebilir ki, almayı hak ettiğini sandığı kadar verdiğini?

bir şey duymayacaksın..''

Birini nasıl seveceğimizi anlamak için, onu anlamamız gerekir. Anlamak için de, dinlememiz gerekir.

Birini sevdiğinizde, o kişiyi rahatlatabilmeli ve acısını dindirebilmelisiniz. Bu bir sanattır. Eğer o kişinin acılarının kökünü anlayamazsanız, yardımcı olamazsınız, tıpkı bir doktorun sebebini bilmeden hastalığınızı iyileştiremeyeceği gibi.

varmak dediğimiz hep bir vahadır  hiç gitmeyenler sonunda herkese yol olurlar 

ne zaman uzağa baksak boşluğun develeri  kalmak dedikçe uzaklar içimize şüphe damlar 

yanık otların çağırdığı rüzgâr oluruz giderek  o son meşeye çırpınan ayaklarımız kin dolar 

kadim kervanların vasiyetiyle susarız çöle  anlarız gitmekle de tamamlanmaz yollar 

yollar, yollar; bir gün elbet konuşacaklar  hiç gitmeyenler sonunda herkese yol olurlar.