Bu nedenle bir zamanlar sevdiğimiz çoğu insan, sonradan bizim için huzursuzluk veren bir yabancıya dönüşüyordu.

Yabancıların en yakınlarımız ve en yakınımızdakilerin giderek yabancıya dönüştüğü ilişkiler ağında, her halükârda içerideki o en derin yerdeki yalnızlık duygumuz büyüyordu.

“baktım rüzgârsın sen, baktım çamaşır ipini zorluyorsun. hepimizin derdi güzel yaşlanmak sevgilim. baktım bir kitabın sayfalarını çeviriyorsun. ayağına terlik giy, bildiğimiz şeylerin taşında yalınayak geziyorsun.

biz satranç oyuncusuyuz sevgilim. üzerimizde kara bir leke biz satranç oyuncusuyuz. inanıyoruz ceketlere düğmelere, inanmıyoruz takvimleri savurarak gelen geleceğe. işte yitirdik bütün taşlarımızı, darmadağınık oyun tahtası. bir tek şahımız duruyor sevgilim. o da evli, iki çocuk babası. kelimeler önümüze çıkıyor sevgilim. uykumuzu bölüyor buradan çocukluğumuza kadar. buradan çocukluğumuza kadar bir telaş. içi boş kuşları kovalıyoruz ve bir sebep arıyoruz herkese küsmek için. hemen o cumartesi buluyoruz, hemen o pazar.

yaşamak çukur yerlere doluyor diyorlar. bu yüzden yıkıntıya dönüşse de yaşıyormuş insan. ama hep yıkıldığımız yeter sevgilim, biraz da kekik toplayalım. kıymetini bilmediğimiz şeyler var.

yaşamak bir at gibi huysuzlanıyor kapımızda sevgilim. geçen günlere üzüldük, tamam yola düşelim. düşünelim: başka günlerin duvarı daha sağlam. düşünelim: başka günlerin sokağı daha neşeli. başka evlerin kadınları erkekleri tam bir kahraman. tül perdeler uçuşurken başka evlerin pencerelerinde, bizi bir kitabın sayfaları arasında kurutuyor zaman.

ama baktım sen rüzgarsın sevgilim, kitapları bir başından bir sonundan okuyorsun. başucunda bir bardak su, beni başucumda bir bardak su gibi avutuyorsun.”

şer berdewam bû beden westiyayî, keser giran, birîn kûr mêjî xurt, awir tûj dil keleha mêrxasiyê bû loma jî ne şer bû ya man ya neman bû

destana Egîdekî ye.