Wala akong mailagay.

Or do I have to tell you I am some famous writer or a well-known individual? Does the worth of whatever is inside my head proportional to the worth of my name in our social system? Is a man's word need to be taken for granted if he's just someone you typically see on the streets? 

Hate. Hypocrisy. Insecurity. Lies. Common things you can observe in your daily lives. Is that why you also choose to take it for granted? Is the corruption of the minds in our society so great that it rendered your will to fight it useless? 

Don't you feel pissed that only those who has a "name" in the society the only ones who can be considered part of that society? And to make things worse, that these "no-name-people" are the very ones who gave name to the ones deemed to be at the top?

Do you even have time to spare to think about the life of the kid who just asked you for some spare coins so that he could buy some bread for his daily meal? Or there numbers are already too large for you to even give a damn about them?

Marami kang makikilala sa buhay mo. May mga darating para maging kaibigan, 'yung iba kaaway, at may mga parang estranghero lang ang turingan. May mga magtatagal, may mga basta nalang aalis. Bagama't maraming tao ang magpapasaya sa'yo, magpapaiyak sa'yo, mangungupal o eepal sa buhay mo, may isang bagay na hindi magbabago, 'yung halaga mo.

Kahit pa anong sabihin nila, kahit pa anong paninira ang gawin o pananarantado ang gawin nila sa'yo, hindi nila mababago ang halaga. Ikaw lang ang may karapatang makapagbago no'n. Sabihin nating laitin ka nila at nagpadala ka, ikaw ang nagbaba ng halaga mo sa kung ano man ang paninira nila, hindi sila. Sabihin na nating mababa ang tingin nila sa'yo at nagpadala ka, ikaw ang nagpababa sa halaga mo hindi sila. Walang taong makakasakit sa'yo ng wala mong pahuntulot. Sa oras na magpadala ka sa takot, 'yun ang oras na binaba mo na ang sarili mo. At 'yung na din ang oras na bababa pa lalo ang tingin nila sa'yo.

Ba't ganyan ginagawa mo? Sinasayang ang kinabukasan na regalo sa'yo ng magulang mo. Buhay na dugo't pawis halos ang binuhos para sa'yo. Mga pagkakataong gumawa ng mga bagay na bagama't hindi para sa kanila ay napakalaking bagay naman para sa'yo. 

HIndi ko talaga ma-gets 'yung pag-uutak niyo. Bakit ba? Dahil ba sa alam niyo nandyan pa rin sila? Dahil ba sa alam niyong makakalusot, makakahingi ng tawad, at matatanggap naman nila uli ang pagkatao mo? O baka naman dahil sa tingin mo hawak mo ang buhay nila sa mga kamay mo kaya nagagawa mong maglaro sa buhay mo?