art

Jestem pod samym domem. Jeszcze parę metrów i wejdę na naszą posesję. Thor, czyli ktoś, kto właśnie sprawił, że zwątpiłam we wszystko, co do tej pory wierzyłam, przez całą drogę opowiadał mi historie. Jednak to od mojej matki chciałam usłyszeć wyjaśnienia.

- Kate, wybacz mi, że...

- Słuchaj, ja wiem kim jesteś, ale nie wiem kim jesteś. Muszę usłyszeć od mojej matki wszystko, bo ty powodujesz, że moje myśli się plączą. Muszę sobie to wszystko ułożyć, bo nie dam rady nic zrobić. - przerywam mu.

Ja już nie wiem, co czuję.

- Rozumiem. - przytakuje głową - Przepraszam.

- Nie przepraszaj... Jesteśmy.

Otwieram drzwi i wchodzę do środka domu. Zdejmuję buty i płaszcz, a książki i torbę odstawiam obok sofy. Thor za to stoi przy półścianku i patrzy na wnętrze.

- Ładnie tutaj. - mówi, patrząc na każdy centymetr kwadratowy pokoju.

- Mamo! - idę do salonu - Żądam wyjaśnień!

- Kate! - uśmiecha się na mój widok i wstaje od stołu - Jak lekcje? Thor, witaj! Podróż musiała być wyczerpująca!

Thor się uśmiechnął i kiwnął głową.

- Żądam wyjaśnień! Nic nie rozumiem! Chcę wiedzieć kim on jest, co tu robi i w ogóle to wszystko jest prawdą?! - krzyczę już, nie zważając uwagi na nic dookoła mnie.

Tata opiera się o ścianę i uważnie obserwuje zaistniałą sytuację. Krzyżuje ręce na klatce piersiowej i wzdycha głośno. Patrzę na niego pytająco, nadal nic nie rozumiejąc.

- Halo, ktoś mi wreszcie powie, co do cholery tu się dzieje teraz?! - ja już nie jestem żądna wiedzy, jestem wściekła i zdenerwowana. - Mamo?!

- Kochanie, trzeba jej powiedzieć. - odzywa się mój tata. - Teraz, póki chce to wszystko usłyszeć.

- Przepraszam?!

- Tak, Kate - jej głos jest spokojny, podchodzi do mnie i kładzie rękę na ramieniu. - Siadaj, bo to długa historia.

Robię tak, jak chce, siadam. Siadam, chcę to wiedzieć. Nieważne, co będzie ale ja muszę wiedzieć.

- Więc tak... - rodzicielka siada naprzeciwko mnie i zakłada nogę na nogę. - Jak widzisz, jesteśmy zwykłą rodziną, ale wcześniej, jak miałaś rok, ziemski rok...

- Ziemski?! - czuję się zbulwersowana w tym momencie.

- Słuchaj uważnie, tutaj wszystko się plącze i jeśli nie zrozumiesz początku, nie będziesz wiedziała nic o sobie.

- Jasne.

Zamykam się.

Thor siedzi już w fotelu i słucha tej opowieści mniej więcej z takim samym zapałem jak ja.

Nic o mnie? A więc to mnie się tyczy... Kurwa, lepszej wiadomości już naprawdę nie mogłam dostać!

Nie dość, że ten idiota twierdzi, że przeniesie mnie klasę wyżej, że sobie poradzę a on będzie w końcu mógł uchodzić za tego mądrego nauczyciela, potem jeszcze obok mnie siada nordycki bóg imieniem Thor i chce, żebym zaprowadziła go do moich rodziców, to teraz jeszcze prawda o mnie! Uwaga, będzie się działo, w moim życiu nie było nic aż tak ciekawego, żeby teraz, kiedy mam dwadzieścia jeden lat, wspominać!

- Więc... Jak byłaś mała, często nachodziły cię różne, dziwne pomysły. Lubiłaś to, co inni, ale w tobie była i nadal jest trochę inna dusza.

Podnoszę brew, jeszcze bardziej miotając się we własnych myślach.

- Nic nie rozumiem.

- Poczekaj, już tłumaczę.

Thor się uśmiecha.

- Mamo. - naciskam jeszcze bardziej.

Ja muszę to usłyszeć.

- Już... Przecież ci mówię już... Zawsze jak ci coś nie wychodziło i się denerwowałaś, bo zrobiłaś coś źle lub nie w ten sposób, co chciałaś, dookoła ciebie działy się dziwne rzeczy. Wiedziałam, że to czas, kiedy twoje umiejętności zaczęły się pokazywać. Jednakże długo nieużywane, przestały działać. Teraz nie wiem, czy potrafisz robić sztuczki.

Robię zdziwioną minę.

Ja sztuczki?

Co tu się dzieje?

- Wiedziałam, kim jesteś.

- To kim jestem?! - krzyczę przez łzy, stoję, patrząc wściekłym wzrokiem na matkę. - Powiedz mi!

- Kate

- Nie! Powiedz mi prawdę! Mam dość tego ciągłego kłamania!

- Nie jesteś stąd.

- To skąd?! - moja wściekłość rosła w siłę z każdym powiedzianym przez kobietę zdaniem.

- Z Asgardu.

Jej łagodny ton głosu sprawia, że moje oczy łagodnieją, złe emocje powoli odpuszczają i że prostuję plecy. Czuję ciężką duszę, serce bije mi szybko i stanowczo, oddech jest głośny i głęboki. Łzy przestają spływać mi po policzkach.

- Kate - mówi po raz kolejny.

- Więc nie jesteś moją matką? - mówię urażona.

- Jestem.

- A ty? - patrzę wyśmiewczo na mężczyznę, który stoi i patrzy tylko i nawet nie odezwie się ani słowem.

- Howard jest twoim ojcem, Kate. Wygnano mnie, zanim się urodziłaś.

- Co? - pytam z psychopatycznie uniesionym kącikiem ust.

- Za to, że miałam nieślubne dziecko i że ojcem dziecka jest człowiek, nie Asgardczyk, że pochodzi z innego świata.

Jej oczy zachodzą łzami. Mężczyzna, jak się okazuje mój prawdziwy ojciec, siada obok matki i ją przytula do siebie.

- Czyli ja...

- Jesteś z przełomu dwóch światów.

Thor po raz pierwszy od poznania nic do mnie nie próbuje do mnie mówić.

- Jestem...

- Jesteś.

Robię niekończący się wdech, jakby moja klatka piersiowa miała nieskończoną pojemność, podnoszę głowę i z góry obserwuję wszystkich. Idę na górę. Wolno idę. Nie zależy mi już. Już nigdy.

Thor idzie za mną. Łapie mnie za ramię i odwraca do siebie.

- Co chcesz?! - piszczę.

Profesor stoi nad moją ławką i przygląda się wszystkiemu, co piszę. Tyle, że ja już nic nie pamiętam. Czytam każde zadanie od początku, mając nadzieję, że coś może umiem. Jedyne co napisałam to własne nazwisko na kartce.

- Pine - mówi profesor po skończonej lekcji

Trzymam książki blisko swojej klatki piersiowej i torbę na ramieniu. Zatrzymuję się, chcąc wyjść jak najszybciej z całego budynku.

Zdejmuje okulary z nosa i wolno wkłada je do swojej teczki.

- Mam wrażenie, że nie idą ci nauki ścisłe.

Otwieram szerzej oczy ze zdumienia. Znaczy, ja to wiedziałam, że się nie nadaję do fizyki, chemii i matematyki, ale on to jeszcze potwierdził.

- Jako jedyna z całej grupy oddałaś pustą kartkę podpisaną jedynie nazwiskiem.

Kiwam głową, bo to prawda.

- Muszę coś specjalnego zrobić, żeby zaliczyć semestr? - pytam poważnie, uważając, żeby ksiązki nie spadły na podłogę. - Projekt...?

- Przemyślę. Oceny za ten sprawdzian ci nie wstawię.

Czuję ulgę. Jeśli można to tak nazwać.

- Dobrze. - naprawdę, nie wiem co mam innego powiedzieć. - Dziękuję.

Chcę już iść do wyjścia, jednak jego chrząknięcie i słowo mojego nazwiska mnie zatrzymuje z powrotem.

Przegląda oceny z różnych przedmiotów w dzienniku lekcyjnym.

- Pine, myślałaś nad tym, żeby przeskoczyć klasę? - znowu wkłada okulary do torby.

Kręcę głową.

- Dlaczego?

- Z humanistycznych masz najlepsze oceny. Marnujesz się na tym poziomie.

Mrugam szybko oczami. Nie dociera to do mnie.

- Jak?

- Pogadaj z dyrektorem. Musi się zgodzić.

- Dobrze, przemyślę jeszcze.

Nie chciałam myśleć o takiej możliwości. Idę do drzwi i wychodzę.

Przeskoczyć klasę? Poważnie? Ja? Od kiedy on uważa, że powinnam przeskoczyć? Sam wiele razy mi powtarzał, że się nie nadaję.

Przemierzam korytarz i zmierzam ku drzwiom głównym. Idę na dworzec kolejowy i czekam na pociąg. Słońce jeszcze trochę świeci. Po dwudziestu minutach nudnego czekania, na ławce obok mnie siada wysoki mężczyzna z jasnymi włosami związanymi w niechlujny warkoczyk. Ma na sobie szarą bluzkę, ciemne jeansy i czarną kurtkę męską. Jego niebieskie oczy (?) przyglądają się tablicy z rozkładem jazdy pociągów. Mruży oczy, po czym patrzy na mnie.

- Przepraszam, którym pociągiem dojadę do Filadelfii? - mówi spokojnie, przyglądając mi się z lekka.

- Hmm... Pewnie tym za dziesięć minut. Ja też tym jadę. - uśmiecham się.

To druga rzecz, która mnie zaskoczyła podczas całego dzisiejszego dnia. Pierwszą było postanowienie profesora Moore'a o moim przeskoczeniu klasy, chociaż ja tego nie widzę tak czysto jak on i wątpię, że dam sobie radę.

- Dziękuję. - odpowiada nadal spokojnie.

Zastanawiam się kim on jest. Znam jego twarz, wiem, że jego znam. Może nie w takim stroju ale w ogóle znam.

- Przepraszam, ale ja cię skądś znam. - wtrącam bez żadnego myślenia nad prawidłową formą tego zdania.

Wydaje się być zaskoczony. Podnosi brew i odwraca twarz w moją stronę.

- Tak? - pyta zdziwiony.

- Tak. W ogóle, przepraszam za to głupie pytanie... Nie miałam tego na myśli... Ja po prostu... - uśmiecham się zakłopotana i poprawiam włosy za ucho. - Po prostu... - chrząkam, próbując pozbyć się tego głupiego uczucia wewnątrz.

- Jesteś Aaliyah? - odpowiada mi pytaniem na pytanie.

Kręcę głową negatywnie.

- Nie znam takiego imienia. Jestem Kate.

- Oh.

Znowu zaskakuje mnie jego reakcja.

Kim do cholery jest Aaliyah?! I czemu miałabym być nią?! Kim on jest?

- Powiesz mi swoje imię? - czuję się, jakbym nalegała.

Podnosi kącik ust i bierze wdech. Otwiera usta, żeby coś powiedzieć.

- Jestem Thor.

Przez pierwszą sekundę nie wierzę, potem do mnie dochodzi, że jest to imię nordyckiego boga piorunów z Asgardu. Mrugam szybko oczami kilkukrotnie. Tak, ja serio nie wierzę. Mitologię znam perfekcyjnie, ale tego akurat nie rozumiem.

- Thor? Z Asgardu? - pytam, chcąc się dowiedzieć prawdy. - Asgard... Brat Lokiego, syn Odyna i Friggi?

Biorę głęboki wdech. Chcę uspokoić swoje myśli i zbyt szybkie bicie serca.

- Tak. Mniej więcej.

- Oh... Czyli to ty broniłeś tego miasta w 2012 roku przed inwazją armii Chitaurich. Razem z Iron Manem, Hulkiem... Rozumiem.

Marszczę brwi, próbując pojąć to dokładniej. Właściwie nie rozumiem. Chcę to zrozumieć, ale do mojego mózgu to nie chce zwyczajnie dojść.

Bogowie nordyccy? Jeden z nich siedzi właśnie obok mnie. To jest zbyt pokręcone. Tony Stark do tej pory odczuwa skutki bitwy o Nowy Jork, a także i świat. A ja? Boże, nawet jak dla mnie, ale to jest trudne do zrozumienia i pojęcia tego wszystkiego. Nie wiem w jaki sposób mam to odczytać.

- Przeciwko Lokiemu... - dopowiada Thor, jak się okazuje.

- Twojemu bratu.

- On nie jest moim bratem, lecz zaprowadź mnie do swoich rodziców. Nalegam. To jest bardzo ważne.

- Dobrze.

Słyszę dzwonek telefonu. Wyjmuję go z kieszeni skórzanej kurtki i odbieram. Mama. Muszę odebrać.

- Tak?

/- Kate, o której będziesz w Filadelfii?

- Nie mam pojęcia. Może za dwie godziny. A coś się stało?

/- Nic, bo... Przyjaciel naszej rodziny ma nas odwiedzić. Powinnaś go poznać.

- Chyba właśnie siedzi obok mnie! A ja potrzebuję czystych wyjaśnień, bo nic z tego nie rozumiem! - krzyczę.

Nim orientuję się, że wszyscy się na mnie patrzą, jest za późno, żeby odwołać swoje słowa.

/- Kate, porozmawiamy w domu jak przyjedziesz. I tak, należą ci się wyjaśnienia. Od razu mówię, że nie będzie to takie proste...

- Jasne. - odpowiadam i się rozłączam.

Wzdycham głośno.

- Mam dość. Muszę to wszystko wiedzieć po kolei.

- Twoja matka na pewno ci to wyjaśni. - mówi znowu tym spokojnym głosem.

To jest dziwne miejsce, aczkolwiek czuję się, jakbym już tutaj kiedyś była. Korytarze znajome, posągi podobne rysowałam w książce do historii. Stroje strażników znałam, jakbym przeglądała je codziennie od nowa. Wszystkie rzeźby, pamiętam, wykute w pamięci. I on. Jego też pamiętam.

Nikt nie rozumie. Nikt. Nikt nie przeżył tego, co ja. Ja mam dość.

Jak ja nienawidzę kolejek. Stoję już godzinę, a jedynie jedna osoba odeszła z sukcesem od kasy. Gdyby nie fakt, że to ma być niespodzianka dla mojej przyjaciółki, już dawno byłabym w drodze powrotnej do domu. Jednak nie, ja to muszę zrobić dla niej. Jocelyn w niewłaściwym momencie dzwoni, więc nie mam jak odebrać telefonu, bo przecież hałas jest głośniejszy niż jak samolot miałby startować z lotniska. Przewróciłam oczami i dalej czekałam...

Stoję przed lustrem. Chcę wyglądać szykownie, elegancko i zarazem czuć się swobodnie. Czemu ja zawsze wybór outfitu zostawiam na ostatnią chwilę?! Ugh, nienawidzę czegoś takiego... Jeszcze chwilę zastanawiam się nad właściwym stroju, po czym idę do szafy i wyciągam białe spodnie. Zakładam je i czarną bluzkę z koronką na plecach. Stopy wsuwam w moje piękne szpilki, oczywiście w kolorze czarnym. Na rękę zakładam zegarek i bransoletkę. Patrzę na fryzurę i makijaż, po czym używam perfum i schodzę na dół. Tyler siedzi już przy stole i patrzy na mnie.

- Cześć - rzuca szybko, nadal nie odwracając wzroku.

- Hej. Dzisiaj mnie nie będzie na obiedzie.

- Co?! - marszczy czoło - To jest nasz cotygodniowy obiad! Cheryl, musisz być! Tata się wścieknie jak się dowie! - wstaje i lustruje mnie dokładnie, a ja czuję jego wzrok już w środku mojego żołądka.

- Wiem, Tyler, spokojnie. On już wie. Przecież... Czekaj, tobie też już to mówiłam!

- Cheryl, mi nic nie mówiłaś na temat dzisiejszego dnia... Co ty zamierzasz robić cały dzień i nie być na obiedzie?

Jego wzrok przeraża mnie za bardzo, niż on to zazwyczaj robi. Chociaż z jego oczu mogę odczytać dużo emocji na raz.

- To ty nie wiesz?

Kręci głową.

- No jadę na plan... Dostałam rolę.

- Jaką rolę?

- Tyler, proszę, nawet nie próbuj mnie denerwować dzisiaj! Przysięgam, tylko spróbuj wyprowadzić mnie z równowagi, a twoje martwe ciało będzie leżało pod białym dębem na środku ogródka!

Odchodzę od niego.

Mam dość takich rozmów z własnym bratem, ale cóż, czasami nie mogę nic zrobić, bo on jest po stronie ojca. Muszę wszystko, dosłownie wszystko, konsultować z Tylerem i ojcem.

Zabieram klucze z szafki i wychodzę. Jestem już trochę zdenerwowana zachowaniem brata, jednak wiem, że ten dzień jest zbyt piękny na nerwy. Poznam ekipę, z którą będę pracować przez najbliższe kilka miesięcy. Nic mi nie popsuje tego filmu. Nawet kontuzja kolana. Jestem w samochodzie. Próbuję się opanować, robiąc głęboki wdech i wydech. Będzie dobrze. Musi być przecież. Wyjeżdżam z (nazwa posiadłości Blossomów z "Riverdale"). Jestem na prostej drodze do spotkania.

Słyszę dźwięk własnego telefonu, kiedy przechodzę przez główne wejście do studio. Niechętnie odbieram połączenie od mojej mamy.

- Mam nadzieję, że dzisiaj dasz radę być na naszym cotygodniowym obiedzie. - jej stanowczy ton głosu już z powrotem szarpie moje nerwy. - Cheryl, to nie są żarty.

- Mamo, mówiłam ci już. Mam spotkanie w obsadą filmu, na którym muszę być! Inaczej ominie mnie najlepsza część.

Widzę ochroniarzy, którzy sprawdzają indentyfikatory. Okay, ja swój mam na szyi, żeby mieć pewność, że go nie zapomnę przy wysiadaniu z samochodu.

- Mamo, muszę kończyć. Zobaczymy się wieczorem. - rozłączam się zanim cokolwiek powie.

Cokolwiek... Hmm... Coś, co mnie zatrzyma i zmusi do refleksji, czy aby na pewno film jest ważniejszy od rodzinnego obiadu. Nie. Nie dam jej tej satysfakcji.

- Cześć. Jestem Cheryl. - szeroko się uśmiecham do dwóch wysokich, znacznie starszych ode mnie mężczyzn.

- Jasne. Indentyfikator poproszę.

Pokazuję kawałek plastiku i gestem ręki zaprasza mnie do środka. Idę jeszcze kawałek, po czym widzę trochę znajomą mi twarz. A, że nie potrafię się domyśleć, jak daleko ta osoba stoi ode mnie, wpadam w plecy.

- Przepraszam! - mówię wysoko.

- Nie - śmieje się.

Mężczyzna. Znam go.

- To ja przepraszam. - lekko podnosi kącik ust i puszcza mnie pierwszą w drzwiach.

Wchodzimy do wielkiego pomieszczenia z długim stołem. Na suficie wisi żyrandol, na który z pewnością stać moich rodziców. Przy stole siedzi już kilka osób. Czuję się trochę zażenowana małym wypadkiem przed drzwiami na korytarzu, jednak humor rozmowy tych jeszcze nieznanych mi osób, poprawia mi trochę nastrój.

- Dzień dobry. - mówię, siadając obok kobiety.

- Witam. - odwraca się kobieta, siedząca po mojej prawej stronie.

Cate?

Muszę zapytać.

- Cate Blanchett? - pytam, lekko się uśmiechając.

- Tak. - jej jasne oczy patrzą się na mnie z taką wyuczoną obojętnością.

- Filmy z pani udziałem to mistrzostwo. - ogarniam włosy z czoła.

- Cheryl Blossom? - ktoś woła moje nazwisko.

Podnoszę rękę.

- Tak? - szukam źródła dźwięku. - Jestem.

- Proszę się udać do garderoby. Nasza stylistka pokaże pani dokładnie pani pracę.

Kiwam głową.

Nie chce mi się wstawać z tego miękkiego i wygodnego krzesła, jednak muszę. Ostatecznie się poddaję i idę. Tyle, że ja wcale nie wiem, gdzie jest garderoba... Czemu ja jestem taką idiotką?

- A przepraszam, gdzie jest garderoba?

- Thomas, pokaż jej! Nie mamy czasu!

Wstaje dokładnie ta sama osoba, na którą wpadłam zaledwie kilka minut temu. Czuję się niezręcznie, a cisza między nami jest jest jeszcze gorsza.

- Więc... - zaczynam łagodnie.

- Jestem Tom.

- Cóż... znam cię. - przyznaję się od razu, bez żadnego kłamania. - Jestem Cheryl.

- Ja ciebie już też znam.

Uśmiecham się lekko.

- To miłe.

- Co jest miłe? Że znam twoje imię?

- Nie - zaczynam się lekko śmiać - To, że odprowadzasz mnie do garderoby.

- Cóż, zawsze mógłby to zrobić ktoś inny. Tyle, że ja znam dokładnie całe studio. - po raz pierwszy dokładnie widzę jego niezwykłe, głębokie, niebieskie oczy, kiedy odwraca się do mnie centralnie.

- Dziękuję bardzo.

Próbuję ukryć moją radość z poznania personalnie osoby, która uratowała mi życie. Dwa razy. Dosłownie i w przenośni.

- To... Jaką rolę grasz?

Sekundę później zdaję sobie sprawę z idiotyczności tego pytania. Przecież to jest oczywiste... Boże, Cheryl...

Oczekuję jakiegoś dziwnego i lekko wrednego komentarza z jego strony, lecz z jego ust wydobywa się cichy śmiech, a w oczach widzę małe i lekkie rozbawienie. Reaguję śmiechem. Nic innego mi nie pozostało. Tylko śmiech.

- Dobra, a tak serio, to czym zamierzasz się zajmować? - opiera się o futrynę drzwi.

Chciałam już właśnie wejść do środka garderoby. Tom, stawiasz mnie w niejasnej sytuacji.

- Będę wam dobierać stroje! - odrzekam z entuzjazmem.

- Naprawdę?! Myślałem, że będziesz grać!

- No przykro mi trochę, roli nie dostałam. Starałam się, lecz decyzja nie zależała ode mnie. Chciałam, naprawdę, i to bardzo mocno. - spuszczam głowę i patrzę się na własne buty.

- Praca stylisty jest tak samo ważna jak praca aktora. Bo widzisz, bez was nikt z nas nie mógłby się stać nikim z tych, których gramy. Naprawdę ci to mówię. Będzie dobrze.

- Okay... Zaufam ci na słowo. A teraz przepraszam, chciałabym poznać moich współpracowników. - uśmiecham się i oddalam się od Toma.

Oparty siedział i myślał o sobie. Gubił się we własnych uczuciach i emocjach. Wszystkie meble leżały po całym pomieszczeniu, ale nie zważał na to. Nie odchodziło go już nawet to, jak wygląda on sam. Włosy wyraźnie bez mycia przez bardzo długi czas, lekkie fale opadające na jego zmęczoną i pokaleczoną twarz. Po raz kolejny przygryzał wargę, która była sucha przez oddychanie przez usta. Były suche, popękane, skóra gdzieniegdzie zdarta. Policzek miał rozcięty. Odgarnął włosy do tyłu i ponownie zatracił się w przemyśleniach. Czuł jedną wielką pustkę odkąd został poinformowany, że ostatnia osoba, na której mu zależało, odeszła. Zastanawiał się, kiedy przyjdzie jego brat w odwiedziny, mimo że nie chciał go widzieć na oczy. Pragnął uwagi, ale w pozytywnym sensie, stojąc obok brata, nie sądzonego przed Odynem, który i tak zaprowadziłby go do celi. Na niewielkiej odległości korytarza widać było ciemnozieloną poświatę. Iluzja, której to Loki używał codziennie przez całe swoje życie odkąd tylko Frigga, ukochana matka, go nauczyła. Nagle wszystko znalazło się na swoim miejscu, a on sam stał w pełnej swej okazałości. Jakby nic się nie stało. A przecież, stało się. Przyszła długo wyczekiwana przez niego osoba. - Loki. - zaczął łagodnie Thor. Loki odwrócił się do niego twarzą, przechodząc dwa kroki w swoje prawo. - Po co tu przyszedłeś, bracie, żeby drwić? - lekko pochylił się w stronę Thora. Ból w jego oczach nie był widoczny aż tak bardzo jak jeszcze dziesięć minut wcześniej. Rozcięcia na policzku także nie było widać. Próbował go ukryć. - Drwić? - powtórzył, lecz trochę głośniej. - Nie, Loki, dość tego. - starszy brat stanął na schodku przed celą. Złota, połyskująca bariera zabłyszczała, gdy Thor przypadkiem jej dotknął ramieniem, kiedy odwracał się tyłem. - Dość czego? - Zachowania. Zachowujesz się jak pięcioletnie dziecko, które nie wie jak ma się zachowywać. Podniósł głowę do góry, oczami wpatrywał się w twarz brata. Ręce trzymał za plecami, złączone, w geście pogardy i wywyższenia. - Doprawdy? - Tak. - Więc, bracie, po co tu przyszedłeś? - Zobaczyć ciebie. Brew Lokiego drgnęła, a kącik ust się poruszył. - Mnie? Czy to, jak umieram każdego dnia coraz bardziej? - Ciebie. Serce go zabolało. Nie potrafił uwierzyć, że Thor naprawdę przyszedł go zobaczyć w celi. Przeszedł kilka kroków dookoła. - Więc. - mruknął. - Żadnych iluzji. Loki rozłożył delikatnie ręce, ciemnozielona poświata znowu błysnęła w niewielkim promieniu korytarza, ukazując złamanego Lokiego. Siedział przy ścianie. Wyglądał tragicznie. - Teraz mnie widzisz, bracie. - powiedział zachrypniętym od krzyku głosem. Siedział oparty o ścianę. Włosy już nie były perfekcyjnie ułożone, a opadały na zmęczoną i poranioną twarz, na której rozcięcie na policzku znowu było widoczne. Ból, jaki odczuwał, malował się w jego niespokojnych i zagubionych oczach. A przecież, są takie piękne. Podniósł wzrok na ułożonego brata. Thor poczuł ukłucie w klatce piersiowej. Nie mógł wytrzymać jego wzroku na sobie. - A teraz, zadowala cię moja postawa? - sarkazm Lokiego nie opuścił go nawet na czas załamania psychicznego. - Nie. Masz zebrać resztki swojej godności i wrócić do formy, jeśli chcesz, żeby Odyn cię stąd wypuścił. - jego mina nie straciła na powadze, a twardy wzrok przeszywał zielonookiego na wskroś. Westchnął, nic nie powiedział. Spuścił głowę, a czoło oparł na kolanach. - Widzę, że nie chcesz. Dobrze, jak uważasz. Odszedł, uprzednio kiwając głową raz. Miał dość. Chciał się wydostać z pułapki swojego umysłu, jednak nawet nie wiedział jak ma to zrobić. Tonął we własnych myślach, nienawidził się za to, że zabił Friggę, jedyną osobę, która kochała jego bardziej od wiecznie perfekcyjnego, przyrodniego brata. Tak bardzo pragnął przestać myśleć całą dobę tylko na jeden temat, miał po prostu dosyć. Łzy cisnęły mu się do oczu. Potarł policzek, rozdrapując częściowo zaschniętą krew. Ból psychiczny był gorszy, głośniejszy, bardziej domagający się ujścia niż ten fizyczny. Właściwie, ten drugi przestał czuć już dawno, zupełnie jakby nie istniał. Wstał na własne nogi, chwiejąc się, podszedł do lustra, rozbitego do reszty. Narastająca wściekłość i rozpacz wzięły górę nad racjonalnym myśleniem. Wziął kilka złamanych kawałków lustra, ścisnął je mocno w dłoni, sprawiając, że kaleczyły jego skórę, i z zamachem cisnął je w ścianę. Głuchy krzyk wydobył się z jego piersi, a on, wyraźnie przerażony własnymi czynami, osunął się o ścianę, ale tym razem położył się na dziwnie położonym kocu, skulił się i zasnął. Następnego dnia obudził się w takim samym humorze, co zasnął poprzedniego. Nie był w stanie odróżnić dnia od nocy ani nawet stwierdzić, kiedy minęła godzina. Smutnym spojrzeniem zlustrował całą celę. Nie był pod wrażeniem tego, co zrobił z każdym zakątkiem, lecz źle się czuł. Zerknął na swoją dłoń. Blizny już są, a krew się nie sączy. Nie miał na tyle siły, żeby używać iluzji, żeby zakryć wszelkie niedoskonałości na jego ciele, których z każdym dniem przybywało. Każdą ranę otwierał na nowo, mimo że wiedział, że ból jest nie do przezwyciężenia. Był zbyt słaby, żeby zamknąć ranę. Minęło kilka godzin. Chodził bez celu. W głowie szarpał się z myślami. Krzyknął. Głośno. Przestraszył się własnych myśli i czynów po raz kolejny.  Dlaczego to akurat jego spotkała samotność, a nie jego idealnego  braciszka, który chociaż raz pofatygował się, żeby go odwiedzić? A  przepraszam, Loki nie był częścią tej rodziny, jak wcześniej myślał.Dzień  zmierzał ku końcowi. Bolesne wspomnienia Friggi przewijały się przez  jego umysł, powodując niezwyciężony ból, którego nie mógł się pozbyć  nawet na chwilę. Przez sekundę czuł się normalnie. Jakby Frigga stała  obok niego, patrzyła w jego oczy matczynym spojrzeniem, jakby wcale nie   zginęła. Nie mógł nic z tym zrobić, było tego za dużo.

- Dość! - krzyknął, po czym rzucił książką w głąb celi. Okładka odkleiła się od reszty kartek, lądując przy jego dłoni. Uniósł ją do  swoich oczu. Na wewnętrznej stronie widniał złoty napis Frigga.

Ranek. Właściwie godzina jedenasta. W domu kręcili się domownicy, a Minnie spała. Była sobota, więc miała takie prawo. Promienie słoneczne przedostały się do pokoju, jednocześnie pięknie go oświetlając. Lekko otworzyła oczy. Spojrzała na zegarek obok jej łóżka. Jedenasta osiemnaście. Przetarła oczy.

- Dzień dobry... - mruknął ktoś zza jej pleców. - Jak ci się spało?

- Hmm... A ty czasem nie spałeś na kanapie w drugim końcu pokoju?

- No... W nocy tak samotnie wyglądałaś, to przyszedłem. Nie chciałem cię zostawiać po raz kolejny.

- Oh... No dobrze. - Loki wziął rękę z jej brzucha. - A ty? Jak tobie się spało?

- Nadal nie odpowiedziałaś na moje pytanie. - powiedział, nawet nie otwierając oczu. - Więc?

- Nawet dobrze. W zasadzie... To nawet bardzo dobrze, a się strasznie cieszę, że znowu tu jesteś. - spojrzała na niego.

- Wiem. - zapewnił ją. - Ja też się cieszę. - uśmiechnął się.

- Teraz... To ty mi powiedz coś na temat... Tych trzech lat spędzonych w celi. Co robiłeś? Oprócz czytania i umierania każdego następnego dnia.

- Stopniowo popadałem w depresję, byłem coraz bliżej od psychozy, coraz bardziej chciałem się stamtąd wyrwać... Nie potrafiłem po prostu wytrzymać. Tym razem było inaczej niż te parędziesiąt innych siedzeń tam... Tym razem miałem o co walczyć. Ciebie. - pocałował ją. - Dla ciebie wytrzymałem.

- Cóż... Ja dla ciebie zostałam prezesem firmy! W sumie to nie ma żadnego sensu, bo i tak zostałabym, więc... - wzruszyła ramionami - Idziemy coś zjeść? Głodna jestem.

- No... jak chcesz... - zgodził się, kiedy podświadomość podsunęła mu pewien pomysł. - Ale daj mi coś zrobić. Usiądziesz sobie, a ja nam coś zrobię.

Dziewczyna się zdziwiła.

- Serio? - zapytała z niedowierzaniem. - Ty? Nie wiedziałam, że w Asgardzie was uczono gotować.

- Bo nie uczono. - odpowiedział szybko i bez uśmiechu. - I proszę, nie wspominaj o Asgardzie już nigdy więcej.

- Wiem, że Odyn potraktował cię strasznie, bez żadnego szacunku do ciebie, ale... ale rany się zagoją. Na pewno. - mocno go do siebie przytuliła, tak, jak poprzedniego wieczoru. - Na pewno... A teraz nie martw się tym. - pokiwał głową.  - W lodówce jest sałatka.

Nagle w całym domu można było usłyszeć płacz małego dziecka. Loki podniósł głowę. Chwilę później ktoś głośno krzyknął, jakby spadał ze schodów. Dziewczyna ruszyła się szybko z łóżka i wybiegła na korytarz.

- Celine... - Margaret przytuliła do siebie małą dziewczynkę. - Cii... Nic się nie stało... Głodna jesteś? To chodź, coś zjemy.

- Kto spadł?! - zapytała Minnie głośno. Podeszła do schodów. - Diana! - zbiegła po nich, dobiegając do swojej siostry. - Diana... - szarpnęła ją za ramiona. - Tato! - zawołała Adama.

Przyłożyła dwa palce do szyi Diany i sprawdziła puls. Zaraz po tym sprawdziła tętno i posłuchała oddechu. Nie było żadnego z tych trzech. Łzy już zamazywały powoli obraz.

- Minnie... - Margaret pojawiła się obok dziewczyny. - Zadzwoń do szpitala. Muszę się zająć Celine.

Adam zjawił się w salonie. Przyłożył dłonie do ust.

- Diana! - krzyknął, po czym szarpnął za ramiona.

Minnie spostrzegła, że z głowy ciągle leci krew. Płakała. Mimo że z Dianą nie dogadywała się wspaniale, płakała, bo relacje siostrzane miały. Serce pękło jej po raz drugi. Myślała, że najgorsza strata była już za nią. Jednak los chyba zarządził inaczej.

- Celine, tutaj jest picie. Proszę. - przyłożyła do twarzy dziewczynki butelkę z ciepłym mlekiem. - Pij, słoneczko.

- Zdarzył się wypadek... Moja siostra spadła ze schodów, dookoła jest pełno krwi... Chyba jej krwi... Nie ma pulsu, oddechu też... - rozpłakała się do reszty. - Proszę... - podała dokładny adres domu i rozłączyła się.

Loki podszedł do niej i mocno ją przytulił. Serce ją bolało.

- Diana, proszę... Odezwij się! - Adam wrzasnął. - Diana... - wziął ją za rękę.

Minnie zamknęła oczy i odwróciła głowę w przeciwnym kierunku. Nie chciała na to patrzeć. On to zrozumiał.

Dźwięk nadjeżdżającej karetki był coraz głośniejszy. Minnie zarzuciła na siebie koc.

- Proszę odsunąć się od poszkodowanego! - rozkaz padł z ust lekarza. - Poszkodowanej. - poprawił słowo. - Jim, James, sprawdźcie wszelkie rany. Ktoś widział doktor Rey? Świetnie. Rey, zajmij się reanimacją.

Margaret przyłożyła dłonie do ust, a Adam ją obejmował. Ich druga córka, Madeleine, siedziała z Lokim, który był dla niej podparciem psychicznym w tamtym momencie.

- Jestem doktor Argent. Mogę prosić o podstawowe dane dziewczyny... Pańska córka, tak? - Margaret pokiwała twierdząco głową, z kolei Minnie podniosła wzrok na rozmawiającą trójkę obok blatu kuchennego. - Data urodzenia?

- Osiemnasty listopada 1989.

- Imię i nazwisko?

- Diana Falconbridge. - Argent zapisał w swoim notatniku.

- Chodziła na studia, szkoła jakaś inna? Relacje? Hmm... Miała chłopaka, narzeczonego, męża?

- Studia skończyła ponad trzy lata temu. - odpowiedziała matka. - Narzeczonym był... Patrick. Mieli się pobrać w tym roku...

- Dziękuję. - odszedł od nich, po czym Margaret rozpłakała się jeszcze bardziej. Podszedł do Minnie. - Mógłbym?

- Tak... - powiedziała niemo, ponieważ nie potrafiła z siebie wydusić żadnego słowa.

- Doktorze! - zza ramienia wyskoczyła lekarz Rey. - Na głowie, z tyłu krwotok, Jim już się tym zajął. Na prawym ramieniu stłuczenie, jeśli żyje, ślad będzie widoczny co najmniej kilka lat zanim kompletnie zniknie. Kręgosłup na szczęście cały. Cóż... Kolano wybite, jeśli mogę to tak ująć, kość promieniowa złamana, kości lewej stopy także. Zabieramy.

- Tak. Róbcie swoje, powiadomię rodzinę. - Jim i James wzięli ciało Diany na nosze, po czym wyszli na dwór. - Zabieramy pańską córkę do szpitala. Zobaczymy, co dalej...

Samochód pojechał pod sam dom. Ten sam dom sprzed trzech lat.

- Nic się nie zmieniło. - powiedział Loki jakby zachwycony.

- Nic a nic. - spojrzała jemu prosto w oczy.

- To... Jake, zapraszamy. - Adam był po prostu miły, nie miał ukrytej chęci specjalnego przesłuchania chłopaka, tylko po to, aby wiedzieć kiedy ten będzie zdolny do skłamania. Chciał zwyczajnie powitać chłopaka swojej młodszej córki.

Wysiedli. Adam poszedł pierwszy, otwierając drzwi wejściowe zamknięte na klucz, gdyż dwa tygodnie wcześniej na tejże ulicy zdarzyły się dwa włamania. Chciał, żeby jego rodzina była bezpieczna. Loki jako Jake i Minnie szli, trzymając się za ręce. Dziewczyna w pewnym momencie poczuła lekkie ukłucie w sercu.

- Marge! - zawołał swoją żonę. - Jesteśmy. - zdjął elegancki płaszcz i powiesił go na wieszaku, stojącym w samym rogu.

- Och, to wspaniale! - kobieta właśnie schodziła ze schodów. - Minnie, ty... och... - podniosła wzrok na córkę. Otworzyła szerzej oczy, a dłonie położyła na sercu.

- Mamo. - powiedziała delikatnie. - Myślę, że Jake'a już znasz.

- Jake? Ten z Europy, tak? Jakże mogłabym zapomnieć! - lekko przytuliła Lokiego, nie znając prawdy o nim, a Minnie była gotowa, aby tę prawdę im wszystkim wyznać.

- Miło mi panią widzieć po niesamowicie długich trzech latach rozłąki. - ukłonił się wpół i pocałował Margaritę (lub Margaret, jak to lubiła Diana nazywać matkę) w dłoń, jak prawdziwy dżentelmen. W końcu Loki pochodził z królewskiej rodziny.

- Och, to... Niesamowite. - kobieta aż westchnęła głośno. - Może chcecie coś do picia? Mam whiskey. Minnie, możesz na chwilę do kuchni?

- Oczywiście. - dziewczyna poszła za rodzicielką do kuchni. Kobieta oparła się o blat, a serce Minnie zaczęło bić trochę szybciej, jakby się denerwowała. - Tak?

- Pomożesz mi w przygotowaniu obiadu dla was wszystkich. - zarządziła bez uprzedniego pytania się reszty domowników czy są głodni.

- Ja dziękuję, tata w sumie też. Dopiero jedliśmy w restauracji.

- A co na to Jake? Nie wiem, czy coś jadł. Zapytaj go. Ja coś szybko zrobię dla niego. - mrugnęła okiem, a Minnie zadowolona podeszła do Lokiego.

- Chcesz coś do jedzenia? - zapytała go. - Bo moja mama nalega, abyś coś zjadł, bo nie wie, czy coś jadłeś czy nie. A wiesz jaka ona jest. Poznałeś ją. - zaśmiała się.

- A co macie?

- Nie wiem, co chce ugotować. Może być jakieś mięso czy wolisz sałatki?

- Obojętne.

- Później mi powiesz, co się stało. - odeszła od niego i poszła do kuchni. - Powiedział, że woli sałatkę grecką ale bez fety.

- Wtedy to nie będzie sałatka grecka.

- Nie znam się. - zaśmiała się ponownie Minnie. - Cóż, ja chyba też wolę sałatkę. Jak zrobisz czy coś, to będziemy u mnie.

Wzięła Lokiego za nadgarstek i poszli na górę do jej pokoju. Tego samego, nic się nie zmieniło. Poza łóżkiem. To jest większe.

- Teraz. - zamknęła drzwi na klucz, kiedy chłopak usiadł na tej samej sofie, co spał trzy lata temu przez jedną noc. - Powiedz mi, co się stało w Asgardzie. A wiem, że coś się stało.

- Cóż... - usiadła obok niego. - Odyn, jak wiesz, nie mój ojciec, jako że ma władzę nade mną, nad światami... Wygnał... Mnie... Zabrał wszelkie sztuczki moje, z których tak właściwie jestem znany nie tylko w samym Asgardzie.

Blondynka odruchowo spojrzała na kulę, która mimo wszystko się nadal świeciła. Ale przecież Lokiemu Odyn odebrał moc, więc jak to się stało, że kula, stworzona magicznie przez niego, nadal się świeciła?

- Dlaczego cię wygnał?! - Minnie mocno go do siebie przytuliła, a ten objął ją w pasie i zamknął oczy. Przeczesała mu włosy, jednocześnie się nimi bawiąc. - Dlaczego podjął taką decyzję?

- Uznał, że to jedyny możliwy sposób, żeby mnie uciszyć... Pozbawiając wszelkich mocy, możliwości zawołania Heimdalla, żeby tam wrócić... Nie chce, abym zrobił coś równie głupiego, co te trzy lata temu, za co siedziałem w celi trzy lata. - ścisnął mocno w pięści koszulę dziewczyny, jednocześnie roniąc dwie łzy.

- Spokojnie... - szept był taki delikatny, jakby próbowała uśpić małe, niespokojne dziecko. - Jestem tutaj. Opowiedz, a ci ulży.

- Wiesz co się mogło wydarzyć w te trzy lata? Moglibyśmy być daleko stąd, w innym świecie, robiąc wszystko, co nam się żywnie podoba... Ale nie... Siedziałem w celi, daleko od ciebie, nie mogłem nic zrobić... Thor był pośrednikiem między nami... Odwiedzał cię, bo ja go o to poprosiłem. Chciałem wiedzieć, czy jesteś bezpieczna, czy żyjesz spokojnie... Beze mnie...

- Ciii... - przeczesała jego włosy ponownie. - Byłam bezpieczna. - zapewniła go - Pracowałam, skończyłam studia, a ciebie nie przestałam kochać. Kilka razy dziennie patrzyłam na tę kulę, którą mi dałeś, kiedy oni cię zabierali... Ani razu nie zaświeciła słabiej niż w tamtym smutnym momencie. Nigdy.

- Bo ja ciebie nie przestałem kochać. Obiecałem ci to. - rozluźnił uścisk, po czym osunął się na jej kolana. Jego oddech był równomierny, a serce zwolniło. Zasnął.

- Sałatka, kochanie. - do pokoju weszła Margaret. Stanęła i zamilknęła od razu, jak Minnie przyłożyła palec do ust, żeby jej spokojnie pokazać, że zasnął.

Loki spadł na plecy na zielony trawnik przed czyimś domem. Wstał i uważnie się rozejrzał. Nie znał tej okolicy. Nie wiedział jaki to kraj, miasto, kontynent. Wiedział jednak, że jest na Ziemi, w Midgardzie.

*

- To, Caleb, jakie są twoje mocne strony? - Minnie upiła łyk szampana.

- Umiem - chrząknął i się namyślił - dobrze zabezpieczać strony internetowe, różne pliki, serwery. Tym bardziej, że wiem czym się zajmuje twoja firma.

- Chciałbyś naprawdę przyjąć tę posadę? - zapytała z powagą.

- Oczywiście. Ostatnio moi rodzice... Cóż... Są zajęci.

- No to... Witamy w Rutherford Industries. - wstali i uścisnęli sobie dłonie. - Gratuluję posady. Caleb, w poniedziałek w pracy już, dam ci umowę do podpisania. Widzimy się obowiązkowo o dziesiątej.

- Dziękuję bardzo. - uśmiechnął się szeroko - Dobrze, a myślałem, że zaczynacie pracę od ósmej.

- Zmieniłam grafik, odnowiłam całą firmę od środka, w ogóle to jak nie ta firma. Zmieniłam zatrudnienie, stąd było ogłoszenie na stronie, że poszukuję pracownika na to stanowisko. Jednak miło mi, że to ty się zgłosiłeś jako pierwszy i od razu cię przyjęłam. Nigdy nie wiadomo na kogo trafisz... - zaśmiała się.

- Niestety. Pozwól, że zapytam. Firma Rutherford Industries jest twoja? W sensie, czy jesteś założycielką.

- Nie. Moja mama założyła tą firmę, początkowo nazwa była inna. The Vivienne Industries, jednak dwa lata temu zmieniłam ją na Rutherford, po jej ojcu.

- Hmm... Cieszę się bardzo, że będziemy współpracować.

*

Loki zapukał do drzwi tego domu. Otworzyła je dosyć wysoka kobieta. Na oko przed czterdziestką.

- Dobry wieczór. Zgubiłem się tutaj. Czy mogłaby pani powiedzieć mi co to za miasto?

- Dobry wieczór. Miasto nazywa się Filadelfia. Czy jeszcze mogę w czymś pomóc? - kobieta się uśmiechnęła.

- Tak, jeśli by pani mogła. Jak daleko jest Nowy Jork? I jak mógłbym się tam dostać.

- Hmm... - zastanowiła się - Około dwóch godzin samochodem... Polecam pociąg, nie zgubi się pan. Stacja jest niedaleko. Jakby miał pan problem z dotarciem na stację, to proszę pytać się innych ludzi, na pewno pomogą. - uśmiechnęła się jeszcze raz.

- Dobrze w takim razie. Dziękuję bardzo. Życzę miłego wieczoru.

- Oh, dziękuję. Panu również. - zniknęła za drzwiami.

Loki nie wiedział, co ma zrobić. Nie wiedział nic na temat tego miasta. Filadelfia. Nazwy nawet nie potrafił zapamiętać. Nagle przypomniało mu się, że może użyć jednej z magicznych sztuczek. Pomachał rękami na próżno. Odyn zabrał mu i to. Zdenerwowany na Odyna szybkim krokiem doszedł do centrum miasta, nawet nie wiedząc jak ma tam trafić ani jak daleko to jest. Ale dał sobie radę. Sięgnął do kieszeni. Znalazł parędziesiąt dolarów, za które musi jakoś dojechać do Nowego Jorku. Do Minnie.

- Przepraszam. - zaczepił mężczyznę w eleganckim stroju z teczką w ręku - Jak dojdę na dworzec kolejowy?

- Tutaj proszę skręcić w prawo. Jak pan zauważy przystanek autobusowy z czerwonym dachem, to zaraz obok w lewo.

- Dziękuję. Miłego wieczoru.

- Nie ma za co. - mężczyzna popędził własnym tempem.

Loki stał jak wryty. Podążył wskazówkami mężczyzny. Szybko znalazł dworzec. Podszedł do kasy. Z kieszeni wyjął pieniądze.

- Dzień dobry. Chciałbym kupić bilet kolejowy stąd do Nowego Jorku do Grand Central Terminal.

- Pierwsza klasa, druga, wagon dla niepalących, jest pan ze zwierzakiem?

- Druga klasa wystarczy, nie palę i nie mam zwierzęcia.

- Dobrze. To będzie czterdzieści osiem dolarów i siedemdziesiąt dziewięć centów. - zapłacił. Kobieta w kasie wydrukowała bilet i dała.

- Dziękuję. - odszedł.

Spojrzał dokładnie na ten kawałek papieru, musiał mu się przyjrzeć. Zrozumiał po chwili. Za parę minut miał być na peronie. Wyszedł z budynku i odnalazł właściwy peron. Pociąg nadjechał bez żadnego spóźnienia. Wsiadł i zajął swoje miejsce. Siedział i czekał aż w końcu wysiądzie i zobaczy dziewczynę.

*

- Minnie, to było niesamowite spotkanie. - Adam pochwalił dziewczynę zaraz po wyjściu z restauracji. - Nie wiedziałem, że potrafisz w ten sposób rozmawiać z ludźmi z innej branży.

- Widać dużo rzeczy o mnie nie wiedziałeś. - zaśmiała się pod nosemi wsiedli do samochodu.

- Właśnie to widzę. - ruszyli. - Jedziemy do domu czy jeszcze na zakupy?

- Na Grand Central Terminal, muszę... Właściwie zarezerwować trzy bilety do Los Angeles.

- Ale pociągiem? Nie lepiej samolotem? Będzie szybciej. To jednak są cztery tysiące kilometrów. Zastanów się.

- Pociągiem za to jest taniej.

- No tak. To też argument. Teraz?

- Oczywiście.

Minęli światła i zaraz znaleźli się na rogu 42nd Street i Park Avenue w Midtown Manhattan.

- Zaraz wrócę. - zgarnęła torebkę i wyskoczyła z samochodu.

Weszła do wielkiego budynku.

/- Pociąg ze stacji Filadelfia do stacji Grand Central Terminal podjeżdża na peron. Wysiadających prosimy o zabranie wszelkich swoich rzeczy, a wsiadających o uważne szukanie swoich miejsc. Dziękuję za uwagę. - powiedział damski głos w głośnikach.

Minnie podeszła do kas.

- Witam. Chciałabym zarezerwować trzy bilety stąd do Los Angeles. Klasa pierwsza, łóżka, będziemy z dwoma zwierzakami, wagon dla niepalących. Płatność przy odbiorze. Dziękuję.

- Już. Dobrze. To będzie razem... - Minnie spojrzała w swoją prawą stronę. Znała tego chłopaka, który właśnie szedł w jej stronę. Nawet nie przywiązała wagi do ceny biletów dla niej, Cass i Brittany.

Poszła w jego kierunku, a on szedł w jej. Kiedy spotkali się w połowie drogi, ona nie mogła uwierzyć, że Loki naprawdę stoi przed nią. Rzuciła mu się na szyję. Uścisk zacieśniła, a nogami oplotła go lekko nad biodrami. Oboje czuli tą bliskość, która była dla nich zakazana na trzy lata.

- Tęskniłam... - łzy szczęścia zaczęły mimowolnie spływać po twarzy.

- Ja też. Nawet nie wiesz jak bardzo.

- Kocham cię tak bardzo. - stanęła na swoje nogi. Ludzie nadal patrzyli się tą magiczną scenę.

Pocałował ją delikatnie, namiętnie i z pasją.

- Ja ciebie też kocham.

- Przyjechałeś pociągiem? - Minnie wydawała się być pod wrażeniem. - Dla mnie?

- Tak i tak. - uśmiechnął się szeroko, a dziewczyna przytuliła się do niego, z kolei on objął ją ramieniem. W ten sposób doszli do jej samochodu, gdzie czekał Adam.

- Kto to jest? - Adam zapytał, kiedy dwójka wsiadła na tylne siedzenia.

- To jest Jake. - mówiła, patrząc w jego oczy, które lśniły zielonymi iskrami szczęścia. - Nie widzieliśmy się trzy lata. Cieszę się, że jesteśmy razem. - złączył palce ich dłoni razem.

Minnie założyła na siebie sukienkę, buty oraz odpowiednio dobraną biżuterię. Spojrzała na stolik w kącie pokoju. Starała się nie uronić łzy, kiedy na patrzyła na kulę, która świeciła cały czas tak mocno. Popatrzyła w lustro i obejrzała się od góry do dołu. Była dumna z tego, że ukończyła studia, została prezeską w The Vivianne Industries oraz z tego spotkania, które zaraz się odbędzie. Wzięła torebkę z szafki pod lustrem i zeszła na dół.

- Minnie, tak się cieszę! - krzyknęła kobieta. - Nareszcie ktoś zapędził ludzi do porządnej pracy. Cieszę się, że to ty.

- Oj mamo... Jak tam Celine?

- Celine zasnęła właśnie. Te zabawy ją chyba zmęczyły. No cóż, bawcie się dobrze na tym spotkaniu.

Margarita uścisnęła delikatnie córkę, po czym dziewczyna wyszła razem z ojcem z domu. Była szczęśliwa. Wsiedli do samochodu i pojechali do drogiej restauracji na spotkanie.

*

- Loki. - przez korytarz przemknął się Thor. Podniósł wzrok znad książki i spojrzał na brata znacząco. - Muszę i chcę ci coś powiedzieć. Właściwie to Heimdall mnie przysłał. Twoja Madeleine ma się dobrze, właśnie jedzie na ważne spotkanie. Uznał, że musisz to widzieć.

- Jak się ona trzyma? - zapytał bardzi zachrypniętym głosem.

- Z obserwacji Heimdalla wynika, że próbuje udawać, że nic się nie stało.

- Byłeś u niej?

- Tak. Prosiła, żebym przekazał ci jak bardzo za tobą tęskni i jak bardzo cię kocha. Oraz, że chce się z tobą jak najszybciej zobaczyć.

- Ja... Ja też za nią tęsknię. I to strasznie. Ile już minęło?

- Trzy lata. Równe. Odyn zarządza, więc od niego jest ustalone, kiedy zamierza cię wypuścić. Mam nadzieję, że niedługo. Mam coś przekazać komuś? - Thor chciał już odejść od brata.

- Minnie przekaż, że też ją kocham i strasznie tęsknię. I że chcę ją jak najszybciej zobaczyć. Trzy lata to katorga. Żałuję tego, tak?! - krzyknął bardzo głośno.

- Przekażę. Bądź cierpliwy. Zobaczę, co da się zrobić.

- Dobrze. - osunął się po ścianie. Przetarł twarz dłońmi. - Tylko szybko. - Thor już zniknął z korytarza więziennego.

Loki wziął do rąk kolejną książkę, którą już czytał. Przeczytał opis z tyłu i odłożył ją na stos tych przeczytanych. Wstał z zimnej podłogi i położył się na czymś, co stanowiło jego łóżko od trzech lat. W jego oczach pojawiły się łzy. Zasnął po niespełna trzydziestu minutach cichego płaczu. Łzy zastygły na jego lekko zaróżowionych policzkach. Obudził się po zaledwie kilku minutach spania. Wtem pojawił się Thor z kilkoma strażnikami i Odynem. Dwóch strażników więziennych weszło do środka, tylko po to, aby zakuć Lokiego kajdanami. Lecz w pewnym momencie Odyn się odezwał:

- Po co go zakuwać, skoro za dwadzieścia minut trzeba będzie je z powrotem zdejmować? Logika, panowie. A teraz weźcie go. Muszę z nim porozmawiać. I to porządnie.

Loki wstał o własnych siłach. Odgarnął włosy do tyłu. Jego buty leżały w kącie, chyba o nich zapomniał. Strażnicy trzymali go za ręce z tyłu. Nie chciał się wyrywać, bo jeszcze zostałby tutaj dłużej.

- Zaprowadźcie go do sali tronowej. - rozkazał Odyn.

- Co zamierzasz ze mną zrobić? - Loki uśmiechnął się jak psychopata.

- Nic. - odparł. - Nic nie zamierzam z tobą ani tobie robić. Mam po prostu dość twoich wybryków.

Weszli do sali tronowej. Odyn od razu zasiadł na swoim tronie. Strażnik przyprowadził Lokiego centralnie przez tron.

- A więc coś ze mną musisz zrobić. - powiedział specjalnie, żeby sprowokować Odyna. Ten jednak miał już dość odzywek przybranego w nagrodę syna. - Jeśli chcesz, żebym nic nie robił, nic nie mówił... No wiesz, jakaś kara w twoich oczach. - rozejrzał się po całej sali, obracając się wokół własnej osi. - Widzę, że nie próżnowałeś przez te trzy lata... - zaśmiał się ironicznie, po czym pokazał idealnie białe zęby.

- Uważasz, że coś się zmieniło? A może to ty się zmieniłeś?! - Odyn odrzekł głośniej niż normalnie. - Jeśli coś się zmieniło, jak uważasz, że się stało, to może lepiej powiedz mi co. - tym razem to władca sprowokował Lokiego.

- Hmm... Niech no się zastanowię... - obrócił się wokół własnej osi - Potrojona straż, mniej kolumn, okna zabezpieczone, drzwi także zabezpieczone dodatkowo, czterech strażników przy drzwiach. Brak niektórych obrazów. Oraz. Inny tron. - mówił to z taką pewnością, że Odyn już niemalże przestał wierzyć, że to Loki siedział za kratkami, a jedynie jego hologram. Wiedział, że on jest zdolny do takich rzeczy i jeszcze gorszych.

- Spostrzegawczy jesteś. - pochwalił go - Więc ciekawe czy uda ci się zgadnąć, co zamierzam z tobą zrobić, żeby cię uciszyć?

- Wyślesz mnie. Tyle, że nie wiem gdzie. - podszedł bliżej, zmarszczył brwi, dłonie zacisnął w pięści - Nie będę powtórką Thora! - jego krzyk był tak głośny i donośny, że okna zadrgały, a strażnicy zasłonili uszy. - Nie myśl nawet o tym! Wrócę, jeśli tylko będę chciał!

- Nie będziesz miał jak wrócić.

- Co?!

- Nie będziesz miał jak wrócić. Zabiorę twoje moce, a odzyskasz je wtedy, kiedy uznam, że jesteś ich godzien. Jednak będziesz powtórką Thora.

- Jego nauczyłeś, był rozpuszczony, a ja?! Przygarnąłeś mnie jako nagrodę bitwy z Lodowymi Olbrzymami, Laufey, Jotunheim. Jestem jego synem, a ty uczyniłeś mnie Asem! Thor zawsze był tym lepszym ode mnie, nieważne w czym... Wygnałeś go, a jednak powrócił.

- Bo uwierzył! - Odyn krzyknął głośniej niż Loki jeszcze minutę wcześniej. - A ty, jakbyś uwierzył w swoje możliwości, zamiast czynić zło, kłócić światy, które z trudem się pogodziły, narażać Midgard na Chitaurich, tylko po to, żeby zdobyć Tesseract, stałbyś się równy, jak twój brat.

- Przyrodni brat! Ty mnie nawet nie słuchasz!

- Wiem. Dlatego Loki Laufeysonie, skazuję cię na wygnanie.

Słowa Odyna przerwał jego rodzony syn, Thor.

- Thorze, możesz nam nie przeszkadzać? - uprzejmie zwrócił się władca do syna.

- Usłyszałem krzyki... Nie możesz skazać Lokiego na wygnanie, dopiero co wyszedł zza krat!

- Nie po raz pierwszy tam siedział i mam nadzieję, że ostatni. - chrząknął - Wróćmy. Loki, skazuję się na wygnanie. Midgard.

- Midgard... - zaśmiał się ironicznie. - Oczywiście! Myślisz, że będę taki jak twój idealny, pierworodny syn, Thor w tej idealnie czerwonej pelerynie i wiecznie zakochanym sercem. Ja nie mam uczuć. - syknął.

- Ah tak, powiadasz? To co z nią? - Odyn wyczarował obraz Madeleine, ukochanej Lokiego. - Co z nią, skoro nie masz uczuć? - zmienił wspomnienie, które, oczywiście, były z jego umysłu.

Teraz wspomnienie było z tego dnia, kiedy Minnie i on wrócili ze szpitala od Cassandry i Brittany, kiedy płakała, mocno się wtulając w jego ciało, kiedy dwa razy pocałował ją w czoło i zapewnił, że będzie dobrze.

- Co mam z nią zrobić, skoro zarzekasz się, że nie masz uczuć i nie da rady się ciebie zranić?

- Tego nie powiedziałem... Powiedziałem, że nie mam uczuć... A to drugie...

- Milcz, kłamcze. Skazuję cię na wygnanie z Asgardu!

Scorpions - Wind of Change

Równe trzy lata minęły z dniem wczorajszym. Nieprzyjemne uczucia minęły. Nie zapomniała o nim. Trzy lata były dla niej bardzo pracowite. Otrzymała dyplom ukończenia studiów. Przejęła posadę od mamy. Tyle rzeczy się zmieniło. Tylko nie uczucia do niego.

Metallica - The Unforgiven III

- Kocham cię. - powiedział. - Pamiętaj. Trzy lata... Wytrzymamy, zobaczysz. Kocham cię.

- Ja ciebie też kocham. Nigdy cię nie zapomnę.

- Pamiętaj, że za trzy lata wszystko się ułoży. Pamiętaj o mnie... - pocałowali się. Delikatnie, ale z pasją i namiętnością.

Oboje byli blisko płaczu. Sekundę później blondynka już płakała.

Kciukiem otarł jej łzy z policzka i za pomocą magicznych sztuczek stworzył okrągłą kulę, która świeciła bardzo jasno.

- Dopóki cię kocham, ta kula nie zgaśnie. - pocałował ją w czoło po raz ostatni, a strażnicy z więzienia asgardzkiego go zabrali.

Minnie przytuliła ją do klatki piersiowej i uroniła łzę.

- A ja...? - nieśmiało zapytała.

- A ty, moja droga, wrócisz na Ziemię. Thor, pomóż jej wrócić do domu. - blondyn skinął głową.

Jeszcze gorzej się czuć nie mogła. Jedyne co będzie mogła robić, to być w szpitalu i chodzić między dwoma salami. Albo trzema, bo Tony Stark także był ranny. Nie wiedziała dokładnie co ma robić. Była roztrzęsiona. Ręce jej się trzęsły.

- Madeleine. - zwrócił się Odyn. - Thor pomoże ci wrócić do domu.

Thor dotknął ręką jej ramienia i odeszli w ciszy.

- Co on takiego zrobił? - Minnie usiadła na łóżku i nie przestawała płakać. Po prostu nie mogła nad tym zapanować. - Co on... Takiego zrobił... - głos jej się łamał.

- Cóż... Nie wiem jak to wyjaśnić... - Jane usiadła obok niej i mocno przytuliła. - Kiedy Thor miał za zadanie sprowadzić cię tutaj, on po prostu wykradł dwa ważne przedmioty, które Odyn zabrał innym światom, żeby tamte mogły żyć w pokoju z Asgardem i wywołał wojnę między tymi właśnie dwoma światami. I teraz Loki musiał już zwyczajnie odpowiedzieć za swój czyn, a Odyn musi posprzątać ten bałagan. - głos Jane był delikatny.

Thor ze smutkiem w oczach przyglądał się dziewczynom. On także czuł się strasznie. Nie potrafił sobie wyobrazić, co by zrobił, gdyby stracił Jane w tak samo okrutny sposób jak Minnie i Loki stracili siebie nawzajem.

- Muszę się spakować... Właściwie... Nie muszę, bo nic nie wyjmowałam... - starła łzy z policzków. - Idziemy?

Minnie chwyciła swoja torebkę, a Thor walizkę. Wyszli z pałacu prosto na most tęczowy.

Blondynka nadal płakała. Przystanęła i obejrzała się za siebie. Gdzieś tam był Loki. Sądzony przed Odynem. Poczuła ukłucie w sercu. Na nadgarstku pojawiło się niewielkie zielone serduszko. Loki właśnie użył swojej sztuczki, co znaczyło, że on także to serduszko ma. Po sekundzie obok znaku pojawił się napis: bądźmy silni, tak dla siebie nawzajem, nie zapomnę o tobie, kocham cię bardzo mocno. Jane objęła Minnie i szli dalej, dopóki Heimdall nie powiedział:

- Madeleine. - dziewczyna podniosła na niego wzrok - Będę miał na ciebie oko, obiecuję. Przekażę Lokiemu wszystko, co się z tobą dzieje. To także obiecuję. Zmieniłaś go. Naprawdę udało ci się go zmienić. Za to ci dziękujemy z całego serca. Trzymaj się. - uśmiechnął się pokrzepiająco.

Otworzył portal, a po chwili cała trójka zniknęła i pojawiła się w Central Parku w Nowym Jorku. Dziewczyna odetchnęła świeżym powietrzem.

- Dacie radę.

- Pewna jesteś? Nie będzie odwrotu.

- Tak.

- Heimdall! - krzyknął, a po sekundzie pojawił się złoty blask, który zabrał ich ciała, zostawiając ślad na zielonej trawie.

Pojawili się przed postacią Heimdalla, ubranego w złotą zbroję. Wyjął miecz i odłożył go na stopniu. Minnie wiedziała, że teraz już jak najbardziej nie ma odwrotu i musi zostać w Asgardzie przez długi czas. Jednocześnie tego chciała, a z drugiej strony miała ochotę wrócić do domu i przeprosić mamę i Dianę za swoje zachowanie.

- Witamy w Asgardzie! - Heimdall lekko się uśmiechnął do dziewczyny.

- Denerwujesz się? - dla ukojenia nerwów wziął ją za rękę, kiedy mijali strażnika światów.

- Trochę.

- Byłaś tutaj, więc wiesz, że Odyna nie musisz się bać.

- Bardziej chodzi o tą zaistniałą sytuację z mamą i Dianą... Nie chciałam jej okłamywać na temat twojej tożsamości i pochodzenia, jednak tak będzie lepiej jak na razie się nie dowie. Dla twojego bezpieczeństwa. A co do Odyna... To nie mam za bardzo opinii o nim.

- Rozumiem, dobrze, a teraz pozwól mi pokazać ci twój stary nowy pokój. - uśmiechnął się szczerze i pomknęli do zamku.

Drzwi się otworzyły szeroko. Zza jednego skrzydła wyjrzał strażnik. Loki skinął głową, że to tylko on. Tylko, że strażnik szukał jego.

- Panie. - zaczął, a oni się zatrzymali. - Wszechojciec wzywa. Chciałby się z panem spotkać już teraz. - Minnie zmarszczyła brwi.

- Coś się stało? - zapytał łagodnie. Zanim Minnie tu przybyła, teraz wyraziłby się zdenerwowanym tonem głosu i jeszcze zadałby obrażenia człowiekowi.

- Ekhem. - chrząknął - Tego niestety nie wiem. Wszechojciec po prostu kazał mi pana znaleźć i powiadomić, że chciałby porozmawiać.

- W takim razie lepiej pójdę. - normalnie przed erą Minnie zignorowałby to i poszedł do siebie.

- Iść z tobą?

- Jak chcesz. Nie wiemy przecież po co chce się ze mną zobaczyć. - próbował ukryć zmartwienie, jednak na próżno. Dziewczyna i tak to widziała. - Ale przecież jest wcześnie. Nie musimy iść teraz.

Poszli w kierunku tej komnaty, w której mieszkała wcześniej. Loki zostawił walizkę na podłodze zaraz obok stolika wykonanego z prawdziwego złota. Blondynka z kolei odstawiła swoje rzeczy na ten właśnie stolik. Nie mruknął nic, żeby uważała, żeby nie było na stoliku żadnej rysy. Zresztą nigdy się nie przejmował rzeczami, które nie były jego.

- Pięknie tutaj. - podeszła do okna i rozejrzała się tak samo, jak za pierwszym razem. - Nie wierzę, że znowu tu jestem. Chciałam... No i się stało.

- Hej... Bo wiesz... Tutaj nie masz się czym przejmować. Tylko wiesz, że teraz nie ma odwrotu i musisz tutaj zostać na dosyć długo?

- Wiem... Wiem to. Powtarzałeś to już chyba z dziesięć razy. A tak w ogóle... To gdzie są przyjaciele Thora? Mam na myśli Sif, tą wojowniczkę i tych dwóch panów.

- Cały czas byłem z tobą, więc skąd mam wiedzieć?

- Może ktoś wie? - wzruszyła ramionami.

- Możliwe. Strażnicy pewnie. A dlaczego pytasz?

- Bo jeszcze nie widziałam tak rozradowanego Thora. Poza tym jestem ciekawa zwyczajnie. A z Sif rozmawiałam parę dni temu.

Usiadła na kancie łóżka. Schowała twarz w dłoniach, po czym przetarła oczy.

- Boże, to jest za trudne. Ja mam tą sprawę z firmą, ty i Odyn musicie pogadać... Nie, za dużo...

- Nie możemy od tego uciec. Ale za to możemy przemyśleć.

- Co ja mam zrobić... Moja matka jest w ciąży, Diana wyjeżdża, ja mam nagle zostać prezesem firmy, bo jej nie będzie, nie mam żadnego cholernego wykształcenia co do zarządzania czymkolwiek, finanse i tego typu nie są dla mnie. Ja chcę badać kosmos, robić różne badania dotyczące go, odkrywać coś nowego! Mam po prostu gdzieś tą firmę.

- Rozumiem. Kosmos to niezwykłe miejsce, które ma w sobie jeszcze bardzo dużo do odkrycia. Z pewnością dokonasz czegoś wielkiego.

- Szczerze, nie myślę nad tym... Może lepiej chodźmy do Odyna.

- Jesteś pewna? A jak chodzi o ciebie?

- Czekaj, czekaj, Sif mi powiedziała, że to aż Odyn chciał, żebyś znalazł kogoś, kto ci pomoże. Znalazłeś mnie z pomocą Thora, ale jednak. Więc chodzi o coś poważniejszego. - Loki zmarszczył brwi. Obawiał się, że dziewczyna ma rację. A miała? - Ale nie dowiemy się dopóki tam nie pójdziemy.

- A jak faktycznie będzie chodziło o ciebie? - wziął ją za rękę.

- Cóż... Nie opuszczę cię. Nie ma takiej opcji. Chodźmy lepiej.

Z torebki wyjęła gumkę do włosów i je związała w wysokiego, niedbałego kucyka. Loki skinął. Czuł się niepewnie, ale przecież się do tego nie przyzna.

Wyszli z pokoju. Loki pokierował drogą i w dwie minuty znaleźli się w sali tronowej. Strażnik otworzył drzwi. Pewnym krokiem stanęli przed Odynem. Sprawiali wrażenie pewnych, jednakże w środku byli niepewni i bali się, że mogą stracić siebie nawzajem.

- Loki. - zaczął Odyn po dwóch sekundach ciszy. - Przybrany bracie Thora... Za twoje ostatnie wybryki... Mimo że posłuchałeś mojej rady i twojego brata... Lecz to faktów nie zmienia. Wiemy, co zrobiłeś. Na Ziemi przed poznaniem tej kobiety.

Minnie chciała coś wtrącić, ale zamknęła myśli w klatce. Tyle, że bała się tego, co on może jej zrobić za wtrącanie się.

- Mimo wszystko... Mimo tych wszystkich dobrych rzeczy, które zrobiłeś w ostatnich kilku dniach...

Thor hukiem wpadł do sali. Jane stanęła obok jednego ze strażników i uważnie się przyglądała sytuacji.

- Nie możesz tak! - krzyknął blondyn, bardzi blisko podchodząc do własnego ojca. - Nie widzisz?!

- Thorze. Pamiętasz tę karę, na którą cię skazałem? - patrzył się tak, że wiedział, że nie wygra. - Tę... Podczad której poznałeś Jane? Więc może nie każ mi robić tego ponownie. - wycofał się. Poddał się woli ojca.

Thor po raz drugi chciał pomóc Lokiemu. Ale wiedział, że tego nie da się wygrać przemocą. Liczyły się suche fakty.

- Loki. Mimo tych wszystkich dobrych rzeczach, które zrobiłeś w ostatnich kilku dniach... Skazuję na więzienie na trzy lata! Masz prawo do ostatnich pięciu minut, w których możesz się pożegnać z najbliższymi.

Strażnicy zakuli go w duże kajdany, szeleszczące przy najmniejszym ruchu. Łzy po twarzy Minnie zaczęły spływać mimowolnie, nie potrafiła przejąć kontroli nad nimi. Na twarzy chłopaka pojawił się niepokój. Podszedł do niej. Dłońmi objął jej twarz i pocałował w czoło.

- Czemu...? - Minnie nie potrafiła z siebie nic wydusić. - Nie możesz! - krzyknęła do władcy. - Nie możesz go zabrać!

- Mogę. Za to, co zrobił, owszem.

- Mamo? - Minnie spojrzała wymownie na kobietę. - Jest coś, o czym powinnam wiedzieć?

- Tak... I chcę to zrobić teraz. Znaczy... Mam dwie wiadomości dla was obu. Minnie, będziesz musiała mnie zastąpić w The Vivianne Industries...

- Nie! Nie ma takiej mowy! - krzyknęła oburzona. Kobieta to rozumiała. - Nie będę prezeską rodzinnej firmy, poza tym ja nawet nie wiem, co się tam robi!

- Poradzisz sobie. Diana... Ja... Jestem w ciąży.

I nastała niezręczna cisza.

- Mamo?

- Jestem w ciąży! Będzie to albo braciszek albo siostrzyczka.

Do głowy Minnie to nie chciało dotrzeć. Diana już to wiedziała, do niej dotarło to od razu.

- Ja nie zastąpię cię w firmie. A co z Dianą?!

- Ja wyjeżdżam. - przyznała się w końcu.

- Ja też. - powiedziała Minnie bez żadnego zastanowienia.

- Gdzie zamierzasz jechać? - Diana specjalnie ją o to spytała, żeby wiedzieć czy siostra nie mówi tego specjalnie, żeby nie pracować w firmie.

- Daleko. Nie wiesz, gdzie to jest nawet.

- Ah tak? To z kim może chcesz jechać, co?

- Nie twoja sprawa! - zdenerwowała się. Minnie poszła na schody, po czym trzasnęła mocno drzwiami.

Loki zdezorientowany, o co poszło, wysunął się z kuchni.

- Co jest? - zapytał.

- Nic... - czuła się jeszcze gorzej niż parę minut wcześniej. Nie chciała nawet o tym myśleć już.

- Jak nic jak widzę, że coś jest? - podszedł do niej bliżej. - Powiedz mi...

- Mama będzie miała dziecko kolejne... Ja w tym czasie mam ją zastąpić w firmie. Dlatego jedziemy do ciebie, do Asgardu.

- Chcesz uciec od obowiązku? - kiwnęła głową - No ale tak nie można. Skoro mama ciebie wybrała na to stanowisko, to znaczy, że masz coś w sobie, że się nadajesz...

- Jak ja nic nie wiem o zarządzaniu... Pomóż...

- Jestem tutaj dla ciebie. Poza tym uważam, że powinnaś chociaż spróbować. - przytulił ją do siebie. - Zanim się, no wiesz, poddasz.

- Ja chcę do Asgardu. Teraz. Niepotrzebnie tutaj przyjeżdżaliśmy, mogliśmy tam zostać i w ogóle tutaj nie być. - czuła się okropnie.

- To chodźmy... - wziął ją za rękę.

Poszli ja górę. Wyjęła walizkę z szafy oraz wiele rzeczy, które najwyraźniej będą jej potrzebne. Spakowała je szybko. Pomknęła do łazienki po swoją kosmetyczkę, po czym też ją spakowała. Do torby wrzuciła jakieś pierwsze lepsze perfumy, dezodorant, szczotkę do włosów, telefon, ładowarkę i chusteczki, czyli rzeczy, które są potrzebne lub będą kiedyś. Loki tylko siedział przy dużym biurku i bacznie się przyglądał pakowaniu jego dziewczyny.

W pewnym momencie westchnęła głośno. Skrzyżowała ręce na klatce piersiowej i przejrzała wzrokiem rzeczy w walizce. Zastanowiła się, czy aby na pewno wszystko jest.

Loki wstał z krzesła i podszedł do niej. Otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale je zamknął. Sekundę później otworzył je ponownie.

- Aby na pewno jesteś gotowa?

- Tak. Tak, na pewno. Jestem pewna, że chcę stąd wyjechać.

- No dobrze w takim razie. Wezmę torbę. Poczekaj sekundę. - stanęli w bezruchu. - Czy jesteś pewna, że teraz ta decyzja będzie dobrą decyzją za parę dni czy tygodni?

- Tak... - głos jej zadrżał, jednak on tego nie wyczuł. Kłamała. Ale chciała być blisko niego. Już na zawsze chciała być blisko niego.

Wziął walizkę w rękę i zeszli ja dół. Diana stała na ostatnim schodku, opierała się o barierkę. Kiedy zauważyła siostrę z nieznajomym, skrzyżowała ręce na klatce piersiowej.

- A gdzie to się wybierasz? - zapytała.

- A to twoja sprawa?

- Powinna. Jestem twoją starszą siostrą - starszą zaakcentowała za mocno. - Więc... Dokąd się wybierasz. Wybieracie.

- Nie twoja. - Minnie zachowała stanowczy głos i postawę. - Nie znasz go, więc nie mogę ci powiedzieć, gdzie jedziemy.

- Właśnie. Nie znam go. Może nas sobie przedstawisz, co?

- Jasne! Bo przecież sama nie możesz tego zrobić na spokojnie, tylko zawsze masz jakiś problem! - głos Minnie skazywał na zdenerwowanie.

- No i? Ale, kurwa, Minnie, ja jestem starsza.

- I  głupsza, na to wychodzi. Ale dobra, łaski bez.

- Jestem Diana. - Diana sztucznie się uśmiechnęła do Lokiego, nie wiedząc, że jest ucieleśnieniem mężczyzny z jej marzeń oraz z czasów, kiedy chodziła do liceum i on był jej ulubioną literacką postacią.

- To Jake. - wtrąciła Minnie, zważając, że mógłby już nie pamiętać innego imienia, jakie nadała mu blondynka pamiętnego dnia podczas wizyty jej rodziny i zjazdu rodzinnego. - Jake Culkin.

- Skąd jesteś, Jake?

- Nie wiem czy znasz... Asgard. - po fakcie uzmysłowił sobie dlaczego blondynka podała jego właśnie inne imię. Minnie szturchnęła go dyskretnie stopą w łydkę, udawając, że coś jej wypada z rąk. - No taka mała miejscowość...