Κλαυθμυρίζοντας

Χωρίς σκοπούς και προηγούμενα από πίσω. Όπως τότε!

λες και είσαι κανένας βιτζιλάντης της κακιάς ώρας.

μακάρι να καταλάβαινες την αξία σου...μακάρι να καταλάβαινες και την δική μου...

Λες και δεν ήμουν ο μεγαλύτερος υποστηρικτής των δικών σου έκανες.

Γιατί να σε νοιάζει τόσο πολύ να με πληγώσεις; Να μου κόψεις τα φτερά. Γιατί; Τι σου έκανα;

Δεν καταλαβαίνω τι είχες να κερδίσεις ύστερα από όλα. Δεν σε ενόχλησα! Με πλησίασες εσύ για να δεις τι κάνω, όσο ζούσα ήρεμα κι ωραία την ζωή μου, σου είπα ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ, μέσα σε όλα...και αποφάσισες να μου επιβεβαιώσεις την φοβία μου και να με κάνεις σκουπίδι, επειδή τι; Επειδή αποφάσισα να παλέψω για κάτι που μου αρέσει;

θα το έκρινες από τον εαυτό σου λάθος και θα μου απαντούσες με ψυχρότητα και κακία.

Όμως εγώ σε αγάπησα τόσο αγνά ανθρώπινα που θέλω να είσαι πραγματικά καλά! Δεν θέλω να σου λείπουν άνθρωποι.

Πολλές φορές θεωρώ ότι αξίζεις περισσότερα από το να σου λείπει κάποιος.

Και μακάρι εκείνη να σε ήθελε πίσω, να τα βρίσκατε και να ήσουν κι εσύ πιο ήρεμος και καλός με τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Και να χαιρόσουν την ζωή λίγο παραπάνω.

Άλλες φορές θυμάμαι πως μου φέρθηκες και σκύβω το κεφάλι σιωπηλή.

"Έχουν δίκιο όλοι όσοι σε κρίνουν ανάξιο της προσοχής και της αγάπης μου", σκέφτομαι

Οι καλοί άνθρωποι έχουν βάθος. Κρίνουν βάσει αυτού και όχι βάσει χαζών, επιφανειακών γεγονότων.

Θα σε ένοιαζε η γνώμη μου. Θα ήμουν σημαντική! Γιατί, ως καλός άνθρωπος, θα αναγνώριζες έναν άλλο καλό άνθρωπο και δεν θα τον άφηνες να χαθεί από τη ζωή σου.

Σάμπως έμαθες και ποτέ ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ...;! Δεν σε ενδιέφερε. Δεν με σεβάστηκες αρκετά για κάτι τέτοιο...

Θεωρείς ότι είσαι ανώτερος από όλους, άρα γιατί να ακούσεις και να σεβαστείς κάποιον άλλον...;!

0 συσχέτιση!

Με ενδιέφερε πάντα να ξέρω με κάποιο τρόπο ότι είσαι καλά και δεν έχει γίνει κάτι τραγικό στη ζωή σου.

Με λυπεί που δεν αισθάνεσαι την ίδια "ανάγκη". Όλα όσα έχεις δείξει μέχρι σήμερα απέναντι μου είναι σαν να μου λένε ότι οτιδήποτε μοιραστήκαμε...αυτό το "σ'αγαπάω" που είπες...ήταν στην φαντασία μου ή ψεύτικο. Έχω κουραστεί να αμφισβητώ μονίμως το εαυτό μου και να προσπαθώ να τον πείσω για το ότι είσαι κάποιος ωφελιμιστής, με στεγνή ψυχή. 

Αυτός που εγώ νόμιζα ότι γνώρισα δεν θα φερόταν έτσι. Δεν θα φερόταν έτσι ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ! Όχι μόνο σε γκόμενες που γουστάρει.

Είχα μήνες να σε δω! Ήμασταν, λέει, φυσιολογικοί! Εσύ ήρεμος...εγώ παραπονιάρα...με πήρες αγκαλιά για να με ηρεμήσεις γιατί κάτι με είχε πειράξει. Αμέσως ένιωσα καλύτερα! Ήμασταν κανονικό ζευγάρι! Με καθημερινότητα, με δικά μας αστεία, με μπλεγμένες ζωές. Μου μιλούσες για την αδερφή σου...προσπαθούσες να μου αποσπάσεις την προσοχή από το παράπονο. Πέτυχε!! Είχες υπομονή. Δεν με μισούσες πια. Με αγαπούσες! Με αποδεχόσουν.

σαν να μην ήμουν εκεί 1 χρόνο...

σαν να μην πάλευα με όλα...

πόση υπομονή χριστέμου...

πόσους αιώνες πάνω από τα τηλέφωνα, να περιμένω να "νιώσεις καλύτερα", να ξυπνήσεις λίγο πιο νωρίς, να θελήσεις να κάνουμε κάτι μαζί, να αντλήσεις απ'την όποια ζωντάνια μου...αυτή που συντηρούσα για να είμαι δυνατή για σενα...για να μην σε βαραίνω...

δεν ντράπηκες.

Με χώρισες επειδή δεν σε καύλωνα και ξαφνικά δεν μετράει το σεξ για σενα (!), αλλά όλα όσα σου έδινα ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ, τα οποία θέλησες να παραμερίσεις;!

Όλα όσα με ξεχώριζαν από άλλες...η αφοσίωση μου, η πίστη μου σε σενα, η υπομονή μου. Είμαι έξαλλη μαζί σου! Θα έπρεπε ΕΣΤΩ να έχεις την ενσυναίσθηση και διακριτικότητα! Να μην είσαι ένα σακί με σκατά. Έστω αυτό. Έστω τύψεις, ρε παιδί μου.....έστω ανθρωπινότητα.