Oğuz Atay'ın dediği gibi: "Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum, ben Van Gogh'un resmi değilim, öldükten sonra beni müzeye koyamazsınız."

"Hayalleriniz var mı? Hülyalarınız, içine sığındığınız yasaklara mı kurban gitti? Siz yüreğinizi ne kadar dinliyorsunuz bilmem ama ben gittiğim yere yüreğimi de götürüyorum. Artık, yüreğime doğru akıtıyorum gözyaşlarımı. Gözyaşlarımla gidiyorum hayallerime.."

"Söylenemiyor çok şey susmadan."

Bana biraz daha odaklan...

“Hem akıldan hem akılsızlıktan aptallaşmış, mutluluktan da mutsuzluktan da mide bulandıracak kadar groteskleşmiş, sadece var oldukları için korkunçlaşmış bunca yüzün uyandırdığı dayanılmaz tiksinti...”

Fazla fedakarlık, fazla vefasızlık getirir.

"Çok şey beklemedik dünyadan; Gönül hanemiz vîran olmasaydı yeterdi !"

ben yerle bir olayım ama senin kirpiğin yere değmesin

Kumullar rüzgarın etkisiyle değişirler, ama çöl hep aynı kalır. Aşkımız da böyle kalacak.

“Ben senin için boşa kürek çektiğimi, sen başka bir gemiye bindiğinde anladım.”

Seni hep az sevecekler, çünkü sen çok seven insanlardan kaçacaksın. Çünkü sen çok sevilmeyi kaldıramıyorsun. Çünkü sen en güzel duyguları bile ziyan edebiliyorsun.

İnsan, annesinden doğduğu gün değil, Sevdiği insana kavuşup, ellerini tutup, gözlerine baktığı gün doğar.

İnsan, dönüp dolaşıp, en sonunda yüreğine sığınır.

Ben ki dünyayı karşısına alacak çılgınlıkta ve cesaretle haykıran ben, yalnız sana esir düşmüştüm.