Kitap Ayracı

Ak ile karanın savaşını saçlarıma düşen grilikler kazanmıştı ve her bir tel ihtiyarlığı fısıldıyordu. Ve insan önce saçlarından ölmeye başlıyordu.

"ben çok gülerdim, çok konuşur saatlerce aynı konudan bahsedebilirdim. Ama bir şeyler oldu sonra, gerçi bir şeyler hep oluyordu ama ben geç fark ettim işte"

Göçmen olduğu halde göçmek istemeyen bir kuş gibi..

Biteli binlerce yıl olmuş acıların sahipleriyle dolu değil midir mezarlıklar?

Düşünceye sahip olan birey düşüncesine hâkimdir ve iradesiyle seçer düşüncelerini. Ancak 'bireye sahip olan düşünce' söz konusu olduğunda, kişi tutsaktır ve kendisine hükmeden düşüncelerin etkisinden kurtulup özgürce hareket edemez.

Doğmayı becermişim, ölmeyi mi beceremeyeceğim? Herkes öldü genç yargıç, bir ben mi ölemeyeceğim?

Kitap okumak ve bu işten zevk almak bir ruh disiplini, bir tecessüs kanatlanması ve zihnî meleklerin haz deryasına dalmasıdır.

Bu bize göre bir dünya değil. Biz burda ölürüz. Bir de ölmüyoruz, bu daha da kötü.

"Dostum, güneşe bak, toprağa bak, suya bak, buluta bak; fakat, arkana bakma. Kimin geldiği önemli değil, kimin gelmediği de.."

Sanırım değişmeliyiz Kimsenin yüzünde bir ışık yok Kimse kimseye aydınlık değil"

Tek çare unutmakmış gibi. Şu yeryüzünde yaşanmışın dönüp geriye bakması olmasa unutabilirim ben de. Keşke biraz daha az düşünebilsem. Ama ben en fazla geriye dönüp bakabiliyorum. Ve hep hatırlıyorum.

Kafeste doğan kuşlar, uçabilmenin hastalık olduğunu düşünürler...

.....