Hoş Geldin

Cengiz burada esrarengiz olaylar oldu.

Bir sonraki eylül her şey bambaşka olacak buna inanıyorum hatta bunu biliyorum.

Dilersem bir şeyler eklemek yerine neler neler eklerim ama dilemiyorum.

Kaygılarımın ve korkularımın oluşmasında, yayında ve yapımda emeği geçen herkesin amına koyayım.

Gözlerini kapat, bir salıncakta sallandığını düşün ama hıphızlı. Elini uzatsan bulutlara değecek gibi. Kalbin sanki boğazında atıyor. Sonra aklına birden diğer çocukların yaptığı gibi salıncaktan atlamak düşüyor. Cesaret edemiyorsun hemen, azıcık yavaşlasın... Bekliyorsun. Sonra bir bakmışsın istediğinden daha çok yavaşlamışsın, bir süre böyle yavaş yavaş sallanmaya devam ediyorsun ve sonra tekrar ayaklarını gökyüzüne doğru hareket ettiriyorsun. Şimdi tam istediğin kıvamda, artık atlayabilirsin. İstediğin bu; bunun için emek harcadın, zaman harcadın, cesaret gösterdin. Yine de aklından o kısacık zaman diliminde şunlar geçiyor: düşebilirim, dizlerimi kanatabilirim belki biraz da dirseklerimi. Ya da hiçbir şey olmaz dimdik istediğim gibi bir duruş yapabilirim. Düşmesem de ayak bileklerimde belki birazcık ağrı hissederim. Fark eder mi? İstediğin dimdik mi durmak yoksa sadece atlamak mı? İstediğin şeyi dizlerini de kanatsan kafanı da yarsan sadece o boşluğa kendini atacak cesareti bulduğunda elde edeceksin. Belki dimdik durur belki yıkılırsın. Atla.

Her seferinde başa sarmayı, yeniden döne döne aynı yere gelmeyi, bir arpa boyu kadar dahi yol alamamayı nasıl başarıyorum acaba?

Bir zamanlar sevdiğiniz insanların şimdi bambaşka diyarlarda, bambaşka bir hayatta olduğunu görmek ne bileyim böyle ben bu filmi daha önce izlemiştim ama sonu böyle değildiden de öte.