kirpi

"Herkesin, asla göremeyeceği halde görmek istediği kayıp bir yüzü vardır."

İbn Hazm'ın sayfaları beni çok etkiledi; aşkı, sağaltımı kendi içinde olan, başkaldıran bir hastalık olarak niteliyordu, çünkü bu hastalığa yakalanan insan sağaltılmayı dilemez; aşk acısı çeken iyileşmek istemez. (Tanrı bilir, doğru!). O sabah her gördüğüm şeyin beni niçin böylesine coşkulandırdığını, aşkın, (Basilio'nun da söylediği gibi) insanın içine niçin gözlerinden girdiğini ve böyle bir hastalığa yakalanan kimsenin niçin aşırı bir sevinç gösterdiğini, aynı zamanda niçin (o sabah benim yaptığım gibi) kendi kendine olmak istediğini ve yalnızlığı yeğ tuttuğunu, çevresindeki öteki olayların büyük bir tedirginlik ve insanın dilini bağlayan bir şaşkınlığa yol açtığını anladım...

Aşklar mı diyordun? Anladım.

Senin incindiğin, benimse

Yollara düştüğümdür yeniden.

- Ahmet Telli -

"Happiness is only real when shared"

Kalıvermiş ellerinde, en sağlam bildiğin dal. Bu nasıl bozgun, bu nasıl yıkılmak böyle.

Çiğnenmiş bir gül gibi eğik ve solgun şimdi yüreğin...

Deprem dalgaları af dilemez.

Yıkar ve yollarına devam ederler.

-"Nasıl bir dünya arzuluyorsunuz?"

"Nasıl bir dünya mı? Haksızlıkların olmadığı bir dünya... insanların hepsinin mesut olduğu, hiç olmazsa iş bulduğu, doyduğu bir dünya... Hırsızlıkların, başkalarının hakkına tecavüz etmelerin bol bol bulunmadığı... Pardon efendim! Bol bol bulunmadığı ne demek? Hiç bulunmadığı bir dünya...

Sevilmeye lâyık, küçücük kızların o... olmadığı, geceleri hacıağaların minicik kızları caddelerden yirmi beş lira pazarlıkla otele götüremediği, her genç kızın namuslu bir delikanlı ile konuşabildiği, para için namus, ar, haya, hayat gece gündüz satılmadığı bir dünya... Muhabbet tellarının günde otuz lira kazanamadığı bir dünya... Sokaklarda sefillerin bulunmadığı bir dünya... Kafanın, kolun çalışabildiği zaman insanın muhakkak doyabildiği, eğlenebildiği bir dünya...

Içinde iyi şeyler söylemeye, doğru şeyler söylemeye salahiyetler kıvranan adamın,korkmadan ve yanlış tefsir edilmeden bu şeyleri söyleyebildiği bir dünya..."

Aynen bunları söyleyemedim. Şimdi söylüyorum.

-"Pekala, biz size haber gondeririz."

Haber göndermediler.

Ümitle bekledim. Dünyada hiçbir kimsenin benim istediğimden başka türlü bir dünya isteyeceğini o zamana kadar aklıma bile getirmemiştim desem yalan!

Neler isteyenler vardı dünyada?

"O halde ne ümit ediyordun?" derseniz,

"Ne bileyim..." derim.

"Birgün hayatımı yazacağım. Herkes kağıt üstüne yazılanları benim hayatım sanacak, ben de hayatımı saklamış olacağım böylelikle. Saklanmanın en iyi yolu fazla görünmektir, biliyor musun? Herkes seni gördüğünü sanır, sen de rahat edersin. Kasada oturan kız gibi! Herkes kasadaki kızı görür, ama kimse tanımaz. Günün birinde yazdıklarımdan bir perde çekeceğim."

"Yoksulların hayal gücü geniş olur," dedi Kabil. "Hatta hayal gücünden başka bir şeyleri olmadığı bile söylenebilir."

"Kitaplar işe yaramıyor. İnsanın yanında olacak birine ihtiyacı var."

İnlemeyi andıran bir sesle devam etti: "İnsan yanında biri olmazsa delirir. Kim olduğu hiç önemli değildir, yeter ki yanında olsun." Ağlamaya başladı. "Sana bir şey diyeyim mi? İnsan çok uzun süre yalnız kaldı mı hastalanır, yalnızlıktan hastalanır."

Her zaman pusuda bekler. Bu, sonunda bana Çernobil'in hediyesi. Bir zamanlar gerçeğin bedelinden korkuyordum. Şimdi sadece şunu soruyorum: yalanların bedeli nedir?

Hem mâsum hem günahlı ...

hepten incelir incesaz.

Pişmanlıklar gelir geçer,

sevdayla hesaplaşılmaz.