Dofgepoetst & ruwgeslepen

de verbeelding verstillen

Ongehoord worden woorden gelaten, niet eens op papier gezet gewoon het hoofd verlaten en de lijntjes onverlet

Verlate uren lijken amper minuten als we eindeloos praten over gisteren, kijken naar nu en morgen is er weer een dag waarop we zoeken naar die verlate uren.

Twee ogen, onschuldig en vol verlangen. Sprankjes hoop die verwarmen. Een been onrustig draaiend op je voorvoet. Een plukje haar om je wijsvinger gewikkeld. In een enkele seconde lijkt een complete toekomst zich te ontvouwen. Een toekomst die weer verdwijnt zodra je je blik afwendt, je haar loslaat en weer met beide voeten op de grond staat.

We zijn ongeblust. We zijn in continue staat van ontvlamming. Brandend van verlangen. Pijn van het kolkende bloed dat zich als lava een weg baant door onze lichamen. Daar vernieling en verderf achterlaat. Maar zolang we geven en nemen, zolang we vasthouden aan de belofte van trouw, zolang we aan elkaars zijde blijven zonder een last te zijn. Dan zullen we stormen trotseren. En wanhoop de baas zijn. Dan zullen we flonkeren.

Koppige krampen hebben de woordenstortvloed aan banden gelegd

Mijn adem is zwaar en mijn hart klopt hard om al ons moois te hebben

Blijf gaat over een jongen die samen is met een meisje die ‘weggaan’ meestal ziet als oplossing of uitweg voor problemen. Die problemen moet zij altijd met zich mee torsen en zijn loodzwaar, hij heeft geen idee van de zwaarte van haar problemen. De jongen hoopt dat zijn meisje de problemen kan loslaten in plaats van dat ze haar ondergang worden.

Schuif je zorgen maar, vooruit. Geef je angsten maar, weg. Maar, blijf jij hier?

Luide liefde.

The Cure, uit 'Pictures of you' (vrij vertaald)

Misschien is het maar dwaas om het verleden zo op te willen zoeken in het heden. De herinnering is vast sterker. Die herinnering moet maar blijven. Want beter dan die herinnering kan niet. Toch?

Ik kreuk je shirt, grijp je vast, denk aan andermans problemen vlak voor de nacht mij in zich vallen laat en weer een morgen brengt.

Als zinnen amper lopen met doodgewone woorden, zijn rake klanken van letters ver te zoeken in grote stilte.

Als er deuren zijn die ik niet bereiken kan, dan zijn de kamers daarachter dat ook, overvol met ongehoorde woorden

Een nameloze leegte valt onnoemelijk ver, schreeuwend kalm -weg