_kendineyazar🌷

İnsan öyle boş bir evde ait hisseder mi?

Senin her sözün yalan

Yoksun yine

Dünyamı durduran

Yıllar geçer

Ömür geçer

Merhem olmaz zaman

Umrumda mı söyle?

Umrunda mı söyle?

1. Zamanın Durdurulamaz Hızı

Burada hayat, sanki birisi hızlandırma tuşuna basmış gibi akıp gidiyor. Takvimden yapraklar değil, mevsimler düşüyor sanki. Sürekli bir yerlere, bir fatura ödemesine ya da bir işe yetişme telaşı içindesin. Durup soluklandığın o nadir anlarda, ruhunun bedeninden ne kadar geride kaldığını ve ne kadar yorulduğunu fark ediyorsun.

2. İki Dünya Arasındaki Araf

Zamanla ruhun ikiye bölünüyor. Ne tam buralı olabiliyorsun ne de bıraktığın o eski yerin bir parçası. Bir uçakta, okyanusun tam ortasında asılı kalmış gibi bir his... Ait olamama duygusu, insanı en kalabalık caddelerde bile tek başına bırakıyor.

3. Dostluğun Yankısızlığı

Çevren insanla dolsa, her hafta sonu birileriyle görüşsen de o "eski toprak" dostlukların yerini hiçbir şey tutmuyor. Belli bir yaştan sonra kurulan bağlar daha çok nezaket ve ortak çıkarlar üzerine kurulu. Türkiye’deki o tek bir bakışla anlaşılan, çocukluktan süzülüp gelen derinliği burada bulmak çölde su aramak gibi.

4. Tercüme Edilemeyen Kahkahalar

Kültür farkı, sadece dili bilmekle aşılmıyormuş; bunu mizahın duvarına çarpınca anlıyorsun. Onların en çok güldüğü şey sana anlamsız, senin en büyük kahkahan ise onlara yabancı geliyor. Şakanın bile tercüme edilmesi gereken bir yerde, insan kendini hep biraz eksik hissediyor.

5. Güvende Hissetmenin Lüksü

En iyi sağlık sigortasına sahip olsan bile, sistemin o soğuk ve ticari yüzü hep ensende. İnsan gerçekten hastalandığında ya da kendini çaresiz hissettiğinde, "başımıza bir şey gelse hemen Türkiye’ye döneriz" düşüncesinin bir can simidi gibi zihninin bir köşesinde durması kaçınılmaz oluyor.

6. Gecenin Getirdiği O Sessiz Gerçek