kendikendine

Neden böyle biri oldum düşüncesi beni içten içe öldürüyor ve bunu kimse görmüyor

Yaşadığı sürece birçok kez aynada kendi cesedini gören insanlar; ölümden korkmazdı pek.

Dünyanın en berbat hissi birşeyleri anlatmaya çalışırken ağlamak.

Balkondasın, dizlerini kendine çekmiş, ağrıyan başını da yaslamışsın, öylece gökyüzünü izliyorsun. Kabullenmişsin geçmeyeceğini, farkındasın artık. Bu olanların ne kadar can yaktığınının.. Elinden hiç birşey gelmemesine mi kızıyorsun yoksa canını yakmalarına izin verdiğin için kendine mi? Arabalar, insanlar geçiyor balkonun önünden, şarkılar değişiyor hiç birini fark etmiyorsun. Çok dalgınsın az önce bir yıldız kaydı fark etmedin. Anlam veremediğin bir yorgunluk ele geçirmiş seni, üşüdüğünü hissetmiyorsun. Ah küçük güzel kızım, bu böyle nereye kadar..?

Bir şeyin üzerinden çok zaman geçmesinin, onu geride bırakmaya yetmediğini siz de bir gün göreceksiniz.

Sen yara açanlara çiçek açıyorsun kızım, yapma.

olmasını istemiyormuş gibi yapıp içten içe olsun istediğin için değil mi zaten bu yorgunluğun

Kitap gibi kadınları, imlası bozuk erkekler okuyamaz!

Uykusunu asla ama asla alamayan o kişi

Gereksiz yere deşiyorum geçmişi, neredeyse hastalıklı bir biçimde.

bastırılmış üzüntü büyük bi öfkeye dönüşüyo hiç şaşmaz

uzak sayılmazsın, dinlediğim her şarkıdasın.

İnsanın hep kendisiyle karşılıklı kavga içinde olması, kendisine hem dost hem de düşman olması çok güç ve acı.