İnsanın sahip olduğu her şey ona sadece ödünç verilmiştir ve mutluluk zamanları dönen çark gibi geçip gider.

Bazen de bir sabah gözlerimizi, karanlıkta gönlümüze göre yeniden tasarlanmış bir dünyaya açmak için çılgınca bir istek duyarız; her şeyin yepyeni biçim ve renklere büründüğü, değişip dönüşebilen, sırlarla dolu, geçmişe dair hemen hemen hiçbir iz taşımayan, her tür bilinçli yükümlülükten ve pişmanlıktan azade, sevinçli anıların hüzünlendirip mutlu anıların acı vermediği bir dünya.

“...ama yine de içimde derinde bir yerde, tıkalı kanallardan ve kaynaklardan da olsa, herkes gibi hayatın şiddetli nehirleri akıyordu. her zaman hayattaydım ama yaşamaya cesaretim yoktu. kendimi kısıtlamış ve kendimden gizlenmiştim.”

korkuyorum öldürülen bir şeyin içimde hala belli belirsiz titreştiğini duymaktan. bir şeyleri kurcalamaktan ve yanlış yapmaktan. kalkışmak ama yenilmekten. büsbütün teslim olmaktan. düşlerimin kapılarını, aklımın pencerelerini kapatmaya çalışıyorum, çifte kilitler, kol demirleri, zincirler takıyorum, olmuyor. o kocaman kanatlı kapılar hep açık kalıyor.

“ uzamsızlık ve zamansızlık içinde bu zamanın ne kadar sürdüğünü bir başkasına, kendinize anlatmanın, tarif etmenin, betimlemenin hiçbir yolu yoktur ve hiç kimseye onun sizi nasıl yiyip bitirdiğini ve yok ettiğini anlatamazsınız. “

iki kişi birbirine bakar ve birbirlerinin farkına varır. kendi biricikleri içinde birbirlerini görürler, arada bir engel, sis yoktur; birbirlerini keskin bir farkındalık hali içinde görürler; bu doğrudan ve engelsiz süreç içinde birbirlerini düşünmezler, psikolojik sorular sormazlar, şu an bu hale nasıl geldiklerini sormazlar, nasıl gelişim gösterdiklerini, iyi veya kötü olup olmadıklarını da sormazlar; sadece farkındadırlar.

Sen, beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?

’’insan bir süreliğine susmalı ve oluşan sessizlikte başka bir öykü anlatıcısının –bir balık, yusufçuk, sansar veya bambunun, bir kedi, orkide veya çakıltaşının– sesine kulak vermeli. arıların roman yazmadığını, örneğin, nereden biliyoruz? tek bir bal peteğini bile okuduk mu? veya balıklardan başlayalım. evrimin nasıl da büyük bir bölümü balıkların sessizliğinde kilitli duruyor, bizden önceki tüm o asırlar boyunca nasıl da çok bilgi biriktirmişler! bu sessizliğin derin, soğuk depolarıdır onlar.’’