Your damsel in distress...

Kahit na matagal mong pinaghandaan, kahit na akala mo desidido ka na, in the end, susundin mo pa rin ang gusto ng puso mo.

Ganito kasi 'yan.

Last year, nagresign ang mga friends ko na coteachers ko rin. Bali, 5 silang umalis, 3 na lang kaming natira. Nagpaiwan kami kasi sabi namin kawawa naman ang school kung walang matitira. So sabi namin, sige push pa ng isang year. Decided na kami na 2017-'18 will be our last AY dun sa school. So eto na nga, last Feb, tinatanong na kami if aalis na ba kami or hindi. Nung mga panahon na yun, medyo nag-aalangan na ako kasi una, ayokong magpublic school at pangalawa, di ako sigurado if magkakatrabaho agad ako e ni wala akong ipon. So ayun na nga... nung one time kinausap ako ng academic coor namin, wala na kong nagawa kundi ngumalngal. Dun ko narealize na hindi ko pa gustong umalis. I was (or i thought i was) really decided na aalis na. Pero naisip ko yung mga bata, yung trabaho, yung environment dun at nagkasepanx ako agad. Knowing myself, alam kong ireregret ko pag umalis ako. So sa madaling salita, di nga ako aalis at magpapatuloy pa rin sa pagtuturo sa aking alma mater...

In short, yun nga, kahit pala ilang buwan mong pag-isipan, aabot ka pa rin talaga sa punto na susundin mo pa rin kung ano ang bulong ng puso mo.

So sige, push pa. Para makainspire ng mga chikiting.

-Teacher Tine