Yazmayı o kadar çok özledim ki ama her yazdığımda içimdeki ağlamalık hissi bastıramadığım için yazma isteğimi geri çeviriyorum. Bunun doğru olmadığını biliyorum. Ama ağlamanın da çözüm olmadığını biliyoruz kaybolancım. Ne yapacağımıza bir ara karar vermeliyiz.

Deveyi güdemeyip diyardan da gidemeyen kızlar için birer limonata lütfen, buzlu olursa mük olur.

Gırtlağa kadar dolup kimseye bir şey anlatamayacak kadar kırgın olmak.

Ansızın gelen hayırlısı böyleymiş farkındalığı.

Şu içmeyi, kendine vakit ayırmayı ve atanmayı unutma.

Bir nefes kadar varız aslında. Bir sonraki anımızın garantisi yok ki. Neden bunca şeyi kafaya takıyoruz? Dünya bu kadar bir yer aslında. Üzülmek için çok kısa. Çok.

Beş kez düştüysen altıncı kez ayağa kalk.

Bir şeyleri açıklamaya çalışırken ağlamak, ağladığın için kendine sinirlenmek, sinirlendiğin için ağlamak, ağladığın için istediğin şekilde açıklayamamak ve kapanış.

Bir süre sonra hala çalışmadığınız için insanların size olan tepkileri ve tutumları değişiyor. Bu kuruntu da değil, ciddi bir tespit olduğunu düşünüyorum. Zor da olsa bu da bir tecrübe diyoruz. İnsan en yakınlarım dediğinden bu bakışları görünce yıpranıyor. Zaten kişi böyle olmasını istemediği bir dönemde mücadele etmeye çalışıyor. Bir de extra mücadele durumlarının çıkması acayip can sıkıcı. İnsanları duymadan, görmeden yaşamak o kadar çok istediğim bir şey olmaya başladı ki. Kendime şefkat göstermeyi tam olarak öğrenememiş biri olarak kişisel konularla mücadele etmekte zorlanıyorum. Üzerimde bazen büyük bir ağırlık var da dinlensem iki dakika nefes almak için mola versem yıkılacakmış gibi geliyor. Halbuki biri bana kendini bu şekilde anlatsa ona söyleyeceğim onlarca cümleden ilki "Önce bir nefes almak içim kendine zaman tanımalısın." olur. Düşebilirsin, şaşabilirsin, yolunu kaybedebilirsin, her şey gelebilir başına.

8. sınıflar o kadar güldürüyor ki beni bir an burada öğretmen olduğumu unutup kahkahalarla güleceğim diye çok korkuyorum dkdjdjdksksn

Bir atanayım da yapacaklarım dediğim listeme yeni bir madde daha eklendi. Aynadaki kişiye not: Çok az kaldı, azıcık daha sabır.

Okul bittikten sonra aile evinde ders çalışıp atanmaya çalışmak çok zor. Maddi olarak ailenize bağımlısınız öncelikle. Aldığınız harçlığınız kadar bütçeniz var. Para istemek de çok zor mesela. Ben bunu çok kafaya taktığım için de olabilir bilmiyorum. Yani ailem çok şükür bu konuda benim hep yanımda hep destek oluyorlar. Ama insanın kendi parasını kazanma hissini tattıktan sonra yeniden dönüş yapması çok zor. Hep aklıma bu yaşa kadar gelip hala iş sahibi olamadığım için ailemden harçlık aldığım gelince yetersizlik hissi iliklerime kadar işliyor. Maddi meselelerin yanımda ruhsal olarak da çok zor. Evde ders çalıştığını herkes biliyor ve ona göre hareket ediyor çoğu zaman. Ama ders planını genel kabul olarak saymıyorlar. Diyelim ki anlık bir plan yapılıyor. Herkesin iş/okul takvimine göre hareket ediliyor. Benim de bir çalışma programım var? Bunu dile getirdiğimde: SÜREKLİ DERS DERS NEREYE KADAR?mış. Kalbim kırılıyor. Ama konuşurken dilim tutuluyor sanki. Eskisine göre daha duygusalım galiba. Sürekli gözlerim doluyor. Böyle biri değildim ki ben. Maddi konularda sürekli darbeler alıyorum. Her konuşmanın işle ilgili olması da çok üzüyor beni. Sınava çalışmak da sanki çok tuhaf bir şeymiş gibi. Yine mi Sınava çalışıyorsun falan diye soruluyor. Bazılarımız için hayatın bir de bu yolları olabilir. Allah büyük. İnşallah geçecek tüm bu günler. O gün geldiğinde heyecandan uyuyamamak istiyorum. Uzunca bir süredir yetersizlik hissiyle boğuşuyorum. Bir şeyler yapabildiğimi görmeyi, ailemi gururlandırmayı çok istiyorum. Başardığımı görsünler istiyorum. Ne kadar çabaladığımı gördüklerini biliyorum. Benimle birlikte maddi olarak da çok emekleri var üzerimde. Emeklerini karşılıksız bırakmak istemiyorum. Sürekli etraftan gelen şeyleri duymadan sadece önüme bakmak istiyorum. Allahım sen güç ver bana.

Bazı hislerle baş etmek değil kabul etmek gerekiyor.