Kaybedis Zirvesinde Oturan Bıyıksız Kedi.

diomio.

Ah.

hayatımın şu anki rayına oturmuşluğunu, ulaştığım ve ulaşmama ramak kalan hedeflerimi bile itip elimin tersiyle, senin hala bana sarıldığın o zor günlere dönme arzusu saçlarımı çekip durmasa, pekala ben de uyuyabilirdim bu saatte.  senin yaşayıp yaşamadığından bile tam anlamıyla emin değilken, üstelik bırak yüzünü görmeyi, sesini bile duymayalı yıl olmuşken, ısrarla seni yazıyor olmak hala, bu, bu çok aptalca. sen benden var gücünle vazgeçip, olanca hızınla uzaklaşmışken ve elbette ki çok da haklıyken bu davranışında, ben seni sanki “bir insan en fazla ne kadar kırılabilir” testine tabi tutmuş gibi paramparça etmişken, ben, ne istiyorum bi bilsem.  hayatı boyunca sayısız insanı üzmüş, incitmiş, yarı yolda bırakmış, ama daha fazla yarı yolda kalmış, daha fazla incinmiş, daha fazla üzülmüş bir kadın olarak, ne istiyorum, bilmiyorum.  çok değişmedim aslında. virgülü artırdım, sigarayı azalttım, topuz yapmayı bıraktım, birkaç yeni yemek tarifi filan öğrendim, yeni hatıra kutuları edindim -eskiler hala senden kalanları barındırıyor-, bisiklet sürmeyi unuttum, galiba, ve artık hiçbir cümlenin sonuna gelemiyorum, gelsem de noktalamakta güçlük çekiyorum. halbuki bizi noktalarken ne kadar kendimden emin, ne kadar kararlı, ne kadar güçlü, ne kadar, kahretsin, ne kadar aptaldım! sen ne kadar zor durumdaydın. ne kadar aşık. ne kadar sapladım göğsüne elimdeki kemik bıçağı. kahretsin. ben hayatım boyunca böyle pişmanlık duymadım. hep sağırdım. ne yaşadımsa, ne yaşattımsa, her şeyi geride bırakabilirim sandım. çoğunca da bıraktım aslında. yani senin dışında. bir cesedin üstünü örter gibi aç bi toprakla, akşama doğru çeker gibi evin kalın perdelerini, üşüyen çocuğunun üstüne bir battaniye daha seren anne gibi, kapatır gibi bitirdiğim bi kitabın kapağını, ya da defterin, öyle kolay ve maharetsiz, öyle doğal ve mazeretsiz, öyle rahat, öyle sıradan, öyle sakin hallederim sandım. seni geride öylece. seni. bırakabilirim sandım. o bıçağı senden önce ve senden sonra sapladığım herkesi nasıl ki daha kanları kurumadan unuttumsa, öyle hızlı, öyle çabuk, sanki alzheimer hastasıymışım da, işte sanki, seni unuturum sandım.  kahretsin. yüzlerce kitap okudum ama hiçbirinde neden yalnızca sende takılı kaldığım sorusunun cevabına rastlamadım. okumaya devam ediyorum. tek bir cümle aradığım. bir cümle. biliyorum, biliyorum ben onu arayacağım ömrümce.  kahretsin. sende ne bıraktımsa, ne unuttumsa sende, seni onun yüzünden unutamıyorum galiba. bir cümle. aradığım, bir cümle sadece.  kahretsin. bana o gün neden, neden, şu an adını dahi hatırlamadığım bi arkadaşının ters piramit kuralıyla ilgili yaşadığı komik anısını anlattın. ne gerek vardı. bana neden dinlettin o güzelim ahmet kaya şarkılarını. bana neden. yağmur naatını bana neden. babanı bana neden anlattın. yaranı bana neden. kahretsin! bana neden katlandın! neden hastayken ben, öyle çırpındın. banka kuyruğunda bizim ne işimiz vardı. neden birlikte kahvaltılar hazırladık. o ekmeği neden böldük. çayını karıştırmama neden müsaade ettin. çayını doldurmama. tütün sarmayı neden öğrettin bana. neden gittik o parka. o çingeneyi neden kovmadın başından. neden sarhoşken aradın beni. neden şimdi, neden öyle çok, öyle kuvvetli, neden üstüme geliyor hepsi! kahretsin!  gerçek pişmanlık, kezzap içmekten farksız. bunları düşündükçe beynimde kağıt kesiği. kahretsin, numaranı neden değiştirdin!