Olan oldu işte ama çok sevdim seni. Sensiz yaşamak istemeyecek kadar çok istedim.
İmkansız için dua edecek kadar çok istedim.
Kim senin için ne derse desin kaşın gözün, bana o bakışın için ölürdüm.
Parkımıza geldim. Öldüm mü acaba? Buraya gelip duruyorum. Bana rahat hissettiren yanı var. Seninle en görkemli zamanlarımızı burada yaşadık. İlk el ele tutuşmamızı, ilk öpüşmemizi.
Gelin arabamızı buranın yanına park ettin, gelinliğimle girip asansöre bindim.
Birbirimize ait değiliz artık. Senden nefret etmeye çok çalıştım. Senden nefret eden insanlarla özellikla kontak kurdum. Edemedim.
Bir fotoğrafa ne kadar bakılabilir ise o kadar baktım. Baktım baktım, ne olur beni bırakma diye yalvardım fotoğrafına. Cevap vermedi bana. Fotoğrafın olmasaydı da cevap vermeyecekti.
Bana, biza sahip çıksaydın. Dünyadaki cennetimiz olacaktık birbirimizin. Sığınağımız.
Sen mutlu ol artık. Ben sanırım bir daha olacak mıyım emin değilim. Çok beylik bir söz değil mi? Olsun sevgilim, sen mutlu ol.
Ben? Ben idare ederim, 30 yıldır bulandığım her çamurdan çıktığım gibi. 7 yaşında kemerle dayak yiyen kızdan 30 yaşında tamamen bağımsız kıza dönüştüm. Kozamdan kurulup kelebek olmadım, atmaca oldum.
Yine uçarım. Nereye bilmiyorum ama sen mutlu ol sevgilim.