XKaRaMeLeK38X

Avlu

Gülüşümü astım ardımda bıraktığım dünyanın kapısına  Ceplerini boşalt dediler kefenin cebi yokmuşçasına  Film şeridi gibi geçiyor hayatım şimdi renksiz koridorlarda  Karşılar kadir kıymet bilmeyenler koğuşun kapısı açılınca 

Sırtımı dayadım güneşin ısıtmadığı buz tutmuş duvarlara  Yüzümdeki çizgileri duvarlara kazıyacağım zamanla  Son kez sayımlar yapılır bir iki üç haydi koğuşlara  Bir avluya kaç ömür sığar arsızlara güven olmayınca 

Titanik 2

Kalbimin odaları dışa vuramadığım gözyaşlarımla doldu Yürek gemisini ilk terk eden gönlümün kaptanı oldu Aldırmıyordu kemancılar Titanik marşını çalıyordu Hayat yüklü sandala önce dertler biniyordu

Avuçlarıma üflediğin nefesle içim ısınmıyordu Yere göğe sığdıramadığım soluma sığmıyordu İsmini zikrettiğim anda dudaklarım buz tuttu Parçalanmış yüreğimde artık iki kişilik yer yoktu

Gönül Sokağı

Sen Yetmezliği

Gözlerim Kızılay'a kan bağışlar gibi  Yokluğun sen yetmezliği yapar  Düzenli olarak ''sana'' ihtiyaç var  Aniden kalp yetmezliği başlar  Gözlerim Kızılay'a kan bağışlar gibi  Acil bir ünite mutluluk ister  Düzenli olarak ''sana'' ihtiyaç var  Platonikliğime gönül nakli bekler 

Elveda

Elveda demeden gidiyor yâr Ele veda ediyor cana kayıp taşıyor Ayrılığın bavulunu yükledi gönül vagonuna İstikameti hayal kırıklığı durağına

Kalp gözüm ağlak bakışlarla uğurlarken Darağacım gıcırdadı enkazlı yüreğimde Gönlümden koptu hayat bağlarım Yetmiş yediye dayandı yirmi yedi yaşım

Kafes

Geceye gündüz ay'a yıldız kavuştu Buluta yağmur güneşe batmak düştü Toprağa çiçek ağaca meyve yetişti Anneye evlat ayaklara cennet serildi

Kafesleri kuşlar gökyüzünü uçaklar doldurdu Midede tokluk gözlerde açlık oluştu Ceplerde para gönüllerde yara birikti İlgisizlik sevgiyi güveni yalan bitirdi

Akvaryum Balığı

Kafamın içi balıklarla dolu akvaryum  Zihnimin her köşesinde dolanıyorlar  İçime atıyorum hap dolu yemlerini  Ölüm uykusuna yatıyorlar 

Toz pembe rüyalar içinde  Balıklarda uçarmış gökyüzünde  Yükseklik korkum varmış  Alçakların yüreğinde 

Tuz

Koptu Fırtına

İntihar Yüklü

Sol yanımdaki boşluğun yaşama sevincimi soğuttu Gözümde canlandırdığım halüsinasyonun üç boyutlu Ellerimle dokunsam silüetine toz bulutu kaplıyor gökyüzünü Şiddetle esen rüzgâr alıp götürüyor doyamadan yüzünü

Bugün günlerden salı ve yokluğunun yüzüncü günü Söylesene daha kaç gün çekeceğim yüzsüzlüğünü Unutmak için kullandığım haplar intihar yüklü Beynim iflas edince kalbimde çekemedi hayatın yükünü

Ayrılık Fırtınası

Sensizliğin körüne uyandım bu sabah Ayrılık fırtınası öncesi derin bir sessizlik Sanki kıyamet günüydü batıdan doğdu güneş İçimdeki çocuğu düşürdüm hasretine kalınca gebe

Karşılıklı kahve içmedik diye mi kalmadı hatrım Baktım geleceğin yok boynuma bir düğüm attım Tabure bulamayınca yokluğunun gölgesine bastım Çınlasın kulağın adını ölüm meleğine fısıldadım

Sen Sevmeyince

Çöktü gecenin hüznü içimin kuraklığına Yürüyen ceseti görüyor musun sokağında Yıldızlar parlıyor sönmüş gözlerimin ferinde Sen bir başkasıyla ben ise nişanlıyım ölümle

Kalp ritimlerimde sensizlik senfonisi çalıyor Ruhumun kıyameti için sûr'a üfleniliyor Kısalıyor zaman ömrümden sen geçmeyince Bir parça kefen sarıyor beni sen sevmeyince

Sükût

Canımın yandığı saatlerdeyim şimdi Sen dolu yalnızlıklar kokuyor odamın içi Yıkılan hayaller altında kaldı düş kırıklarım Bomboş odalarda yankılandı hıçkırıklarım

Bahar ve yaz ayları uğramıyor artık bana İçimin hava durumunu aktarıyorum sana Hafif sen yağışlı iç kırıklı parçalı bulut Aklım unut diyor kalbim sükût

Yer Gök Titredi

Çok zoruma gitti arkandan öylece bakakalmak Gözlerinde kaybolmak isterken sesine uyanamamak Sen hızlı adımlarla uzaklaşırken yavaşladı nabzım Kaç büyüklüğünde gittin de enkaz altında kaldı sol yanım

Oysa boşalttığın bu kalp bir tek sana kiralıktı Karanlıktı odalar yokluğunun ışıklarını yaktım İntihara meyilli gecelerde ölümlerle süsledim hayallerimi Yankı dolu çığlıklarıma sen sağırken yer gök titredi

Aşkın Gözyaşları

Eskidi ayakkabılar yâre giden yolların asfaltında Antika değerine ulaştı gerçek âşıkların Şirinleri Dağları delen Ferhatlar çığ altında kaldı Ağaçlara kazınan isimleri yosun sardı

Cenabet zihinlerin bedenlerinde namus arandı Kalp odaları kalabalıklaşınca gerçek sevenler azaldı Sevmeyi beceremedi yine insan ortalık yâr pazarı Çıkmaz ayın kıyametinde koptu aşkın gözyaşları

Dön Bak Geriye

Dön bak geriye sevgimizin küllerini süpürüyor günler Nefret aşılanıyor geleceğe geçmişe çekilmiyor sünger Hayatta kalabilmek için umut kırıntıları besler Yokluğunun ışıklarını gel varlığınla söndürüver

Dön bak geriye ayrılık ne çok şey öğretti bize Sana yaşamayı bana yaşarken ölmeyi be Ayrılık sancısı çeken bu yürek kaldı sana gebe Dokuz ay değil seni bir ömür boyu taşırdım kalbimde

Yatsının Karanlığı

Ömrümün ilkbaharında yaşıyorum sonbaharımı Eylül'ün yirmi beşinci yılında koptu son yaprağım Veda rüzgârları süpürüyor şimdi sayılı günlerimi Şizofrenik hayatım intihara sürükledi dünlerimi

Bir mum üfle şimdi bensiz geçireceğin senelere Dilek ağacına astığım umutlarım terliyor ecele Ölüm rüzgârları esiyor kapandı tabutumun kapağı Ezana beş kala çöktü üzerime yatsının karanlığı