“Σε παρακαλώ, μείνε. Μέινε όταν κουνάω αμήχανα το πόδι μου ενώ μου μιλάς. Μείνε όταν τα αστεία μου δεν φτάνουν για να σε κάνουν να γελάσεις και μείνε όταν κρύβω το γέλιο μου στην παγωμένη χούφτα μου άτσαλα- ποτέ δεν μ’ άρεσε αρκετά. Μείνε όταν η φωνή μου τρέμει και οι λέξεις βγαίνουν απ’ τα χείλη μου σκοντάφτοντας η μια πάνω στην άλλη. Μείνε όταν μουρμουρίζω ασυναίσθητα το αγαπημένο μου τραγούδι. Μείνε όταν σε παίρνω τηλέφωνα τα χαράματα γιατί οι σκέψεις μου είναι υπερβολικά μπερδεμένες για να τις αντέξω. Μείνε όταν σου λέω ό,τι μου περνάει απ’ το μυαλό κι ας μη σε νοιάζει- μ’ αρέσει τόσο να σου μιλάω. Μείνε όταν κλαίω τα βράδια για πράγματα χωρίς ουσία και οι λέξεις μπερδεύονται και μπλέκονται με τα δάκρυά μου. Μείνε όταν χρειάζομαι μια αγκαλιά. Μείνε όταν σου λέω για την ομορφιά του ουρανού και κάνω σαν μικρό παιδί για να δω ένα ηλιοβασίλεμα. Μείνε όταν σου στέλνω ένα τραγούδι με στίχους που αγγίζουν την ψυχή μου, κι ας μην σημαίνουν τίποτα για τη δική σου. Μείνε όταν δεν με καταλαβαίνεις και μείνε όταν δεν με καταλαβαίνω ούτε εγώ. Μείνε. Σε παρακαλώ, κάνε μου την χάρη και απλά- μείνε. Κι ας είμαι τελικά ανεπαρκής.”

Τι ειναι αγαπη;