"kanove'nin tüm şarkıları senin için yazılmış sanki."

sen bana yasaksın gözüm, sen bana mâhrem.

Bak,insanlar sana hep yakıştırmalar yapar.Güçlüsün derler, çok güçlüsün.Asabisin derler,güzelsin, çirkinsin, akıllısın derler.Korkaksın derler,acemisin,ustasın derler, arada kafaları bozulur siktir lan derler.İnsanlar hep bulurlar diyecek bir şey.Seni istedikleri kalıpların şekillerine sokarlar.İyiyim, kötüyüm diyemezsin.Asabi değilim,sinir hastasıyım mesela ben.Çocukluktan.Bir şeye biraz kızsam,üzülsem,korksam diz kapaklarımdan başlayıp,ellerime,sonra çeneme varan titremeler yaşarım. Kekelerim,gözlerim dolar.Ama anlatamazsın kimseye, anlamak istemezler.İnanmazlar, umursamazlar. Güçlü değilim diyemezsin.Sen ki derler;şuna göğüs gerdin,sen ki bunu yendin,sen ki neleri atlattın…Yoruldum işte diyemezsin. Ayakta o kadar çok durdum ki taşımıyor o dizler artık, diyemezsin.Diyemezsin.Kendine yediremezsin. Alçaltacak sanırsın seni.Belki birileri,zayıf yanlarını görsün istemezsin.Bilirsin insanın emdiği süt çiğdir,kullanır herkes herkesin zayıflığını.Ne acı diyorum bazen,acıyorum kendime ve hepimize.Tüm bu beni anlayan,bana benzeyen insanlara.

kabuk bağlayan yaralar deşildi, kalbe mühür vuruldu. o gece, o hesap kapandı.

İnsan böyle terler mi Albayım. En insancıl damarını keserler mi insanın? Kavuşmak neye denir Albayım. Delirenler de kavuşur mu sevdiğine? Arıyorum Albayım. Oyuncağını kaybedince nasıl ararsa çocuk, nasıl ölmeyi dileyen insan ararsa azrailini ve nasıl seversem Albayım...Oysa ben çok güzel severdim Albayım. Onlar dokunmaya kıyamazken seven ele avuca gelir mi Albayım. Terliyorum Albayım. -Garson, bir 70'lik daha getir oğlum. Kapat kapısını meyhanenin. Herkes otursun oturduğu yerde. Efendiler. Şerefe! Süleyman Kargı beyefendi ile göz göze geliyorum. Daha da çok terliyorum. Sonra Poyraz bakıyor yandan, kesmedi Selim eşlik ediyor ona. Turgut ise beni savunuyor. Dalganızı benimle geçin der gibi. Vuruyor yumruğunu masaya. Sonra hepimiz şerefe diyoruz yeniden. Hikmet soruyor. -Bu sefer neyine içiyoruz? Tutunamadığımıza diyorum Turgut'a bakarak. Sonra Albayım ne oluyor biliyor musun? Başımı Turgut'un dizine koyuyorum. Uyuyorum Albayım. Ve ilk kez terlemiyorum. Ölüyorum Albayım.

Yapılanların pişmanlığı,yapılmayanların keşkesi,yapılabileceklerin bilinmezliği,yapılamayacakların çaresizliği...