Kapısını hiç bi zaman çalamadığım bi evim var.

Düşen hep yerde kalırmış. Çok erken öğrendim ben bunu.

Dünya hepimize birer fransız balkon oldu. Dışarıya açılan kapıların var ama dışarın yok.

Her şeye rağmen yaşıyordum. Çünkü ben bu hayata tutunmaya annemin etek uçlarından başlamıştım.

Ben yine bütün illegal yollardan yine onu sever, ' ya istiklal ya sen', derdim.

Çocukken boştur kafa, ne yaşarsa o kalır zihinde. Kısaca demem o ki çocukken çekilen ıstıraplar, büyüyünce geçmiyor.

Bilirsin, anılarını yakamayan insanlar sigara yakar.

Ben bu yaşamanın yolunu yordamını bulamadım.

Üstüne titrediğim her şeyi yitirmeyi öğrendim ben.

Kaç sabahın beşine sağ çıkmışlığım var. Ağır yaraların bıraktığı büyük hasarlarla kaçıncı sabahın beşi bu. Kendi savaşımın mağlubiyeti gibi.

Bir ah! " sen aklıma dönüşmüşsün ben içine türkünün..."

Tek adım ileri gidemediğin yerde yaşamaya alışmak zorundasın bi şekilde.

İnanki ölümden başka bir şey yok içim de. En azından eskiden sen vardın. Sen gidince ben de çok şey olmuş. Yaşamak eylemi sen varken tanımlanıyormuş, ben bunu anladım..

Herkesin tufanı kendine.

Bazı uzaklıkların adı mesafe değil de, bazı uzaklıkların adı yara oluyor.

Başkalarının mahvettiği hayatımın hesabını hiç soramadım