sözcüklerin hepsi iğreti

değişen bir şey yok hiç

ölüm hariç.

aynı gökyüzü aynı keder.

Kabuğunu koparmadan

ne bir elmayı soyabildim

ne de iyileştirebildim bir yaramı

ama karşıma çıkınca

kızmadım hiç elma kurduna

bendim çünkü bıçağı saplayan

onun yurduna

Şair diyorlar benim için

bilmiyorum oysa

her şiire konmalı mı uyak

her yere nedense

konamıyor tayyare

hay dilimi

arı türkçe soksun; uçak

Kaptan olmak isterdim

aynanın karşısında

eski bir sinema yıldızı 

gibi ağlayan

İstanbul hatlarında

bir fırça hafifliğiyle gidip

gelen vapurlara

Eskimo bir şair dokunuyor omuzuma

ve Kız Kulesi'ni göstererek

bırak artık diyor üzülmeyi

yedi tepeli bu şehirde

şiir okunacak tek yer

elbette denizin ortasındaki

şu küçük buz dağı

Terzi olsa da babam

sökük dikmesini beceremem

beni yalnızca sen anlarsın

iğnenin deliğinden geçsin 

diye ipliklerin

bir anlık ıslatıldığı dudaklara

takılıp kalan annem

yine de kötü bir kış geçirmedik sanıyorum

altın düştü örneğin

karlar beyaz yağdı, direndi uzun zaman

geleceğin sevgisi bir aklık olarak başladı

sevgilim senin ellerin bir keçi sever kadar taze

sevgilim kolera yavaşladı

üstelik birkaç kez de aya gidildi

gelindi bile

şimdi ey benim badem gözlüm

su çiçeği, kızamık boğmaca geçirmişim

ancak ölünce hatırlanan sarışınım

altın sarısının beyaza dönüştüğü şu günlerde

sabah sabah aç karnına ölünen şu günlerde

kararlı yüreğin bir manşeti yadırgarken

silah kullanmayı isterken ellerin şu günlerde

-sana onu da öğretirim-

yüreğin kıpır kıpır yerinde duramazken

saçını taramamaktan aktardığın sıkıntı

sarı bir boya halinde parmaklarına yayılırken

öyle bir sarı boya ki kanlardan damıtılmış

ve kanların bağışlanmaz dirimini taşıyan

sana bir türkü söyleyeyim

güzel olmasın gerçek olsun

beklet kendini hazır dur

adı belirsiz bademlerle birlik dur

kağnı güdenlerle birlik dur

şehir kuşatanlarla birlik dur

ölen ve yara alanlarla birlik dur

bir tarihte bir dağ yamacında

onikibinsekizyüzelliüç kişi öldü

yamaç yeşildi çünkü bir bahara başlıyordu

ölenlerin bir kısmı, küfeksiz, onların bir kısmı

tüfek müfek bir yana donsuz gömleksizdi

sayı bilmezlerdi toptandılar

böylece bir yerlerde toplandılar

yürekleri uzun bi süre atmadı

aslında

çoğu da insan olduğundan yüreksizdi

bir sürü alan ve ova bir sürü ağaçaltı ve orman

ölmemeye bir sürü bahane

örneğin suyu görünce hemen ayaklarını soktular

çünkü gölgeli bir su her zaman

bitmemiş bir yapıda her zaman

çünkü sonu buysa

ölmek elbette gereksizdi

bilirim hoşuna gitmiştir bu ilkel türkü

ilkelliği bütün bir yaz ve kış yaşanan

çünkü sağlıklı bir güneşe taparsın sen

her bir ışını şiir yazanlara umut ve hüzün veren

bir karanfil olarak süner gider belleğinde

atı ve insanı doyuran çavdar

sevgilim hazırlığın tamdır

ve şiire artık saygın yok

üstelik ben de seninleyim bu konuda

pazardan karsız dönen köylüler gibi

kanın ateşin ve seslerin böyle cömertçe kullanıldığı

böyle sorumsuzca kullanıldığı bir dönemde

herkesin şimdilik hakkı vardır hüzünlenmeye

yukarda dediğime bakma aslında

başarısız boktan bir kış geçirdik

kanımız bile doğru dürüst akmadı