İREM

Hiç kimsenin samimiyetine inanmıyorum. Yüzünüze bakınca içinizdeki pisliklikleri görüyor ve iğreniyorum.

Ve artık bu kadın maviye deği, siyaha așık...

Acaba bir gün bizimde varlığımızı fark eden insanlar çıkar mı karşımıza :) yoksa da böyle sessiz sedasız ölür müyüz bi kenarda..

Her geçen gün daha da sırılsıklam kalıyorum yalnızlığın orta yerinde...

kalabalıklar içinde yalnızım rahatsız değilim bu durumdan da. sığınacak bir liman aramıyorum da kendime. kalbimde var bir acı günden güne büyüyor. belki imtihanım budur. ağır gelen başım bir tek secde ile hafifliyor. Rabbim varken umutsuzluk benim ne haddime! Kül olan sînemi bir tek duâ ile yeşertebilirim biliyorum. Sonsuzluğunda bir sonu var aslında... Zaman geçiyor, korkuyorum...

Yalnız kalmışsın yalnızlığın orta yerinde. Rabbine daha da yaklaşmışşın ve artık seni meşgul edecek insanlar bırakmamışındır hayatında. Kendi işine bakıyorsundur. Kitaplar okuyorsun, bir şeyler karalıyorsun, bolca gökyüzünü izliyor ve bolca şükrediyorsun. Eskiyi hatırlayıp biraz hüzünleniyorsun fakat bi süre sonra geçiyor. Ellerini Semâ'ya açıyorsun sadece sessizce ve usulca dua ediyorsun Rabbine...

Bir insan bir şehirden ne kadar nefret edebilirdi ki? Ya da ne kadar sevebilirdi o şehri? Benim şehrim küçüktü aslında ; oturduğun mekanlar,yürüdüğün yollar,kokunun sindiği gökyüzü kadar. Gerisi siyah beyaz bir kare... Ayaklarım yürüdüğün yollara giderdi. Aldığım nefes kokuna bağımlıydı adeta,hep arkandan koşardı. Kalbim kalbine tutulmuştu, dizginlenemeyen bir çocuk gibi. Kokunun olmadığı gökyüzü, adımını atmadığın cadde yasaktı bana. Sen şehrimi terk ettikten sonra bir odanın içine sıkışıp kalmıştım. Çünkü biliyordum,kokunun olmadığı gökyüzü, adımını atmadığın cadde yasaktı bana.

Mutluluk yaşanmaz,hatırlanır.