Kalp Reçeli

Düşünsenize akşam eve geliyorsunuz, eşiniz ve çocuklarınızla son kez yemek yiyip olacaklardan habersiz uyuyosunuz. Belki kavgalı uyudunuz, belki son kez öpüştünüz, belki çocuğunuz bi şey istedi sizden, son kez gerçekleştirdiniz belki o isteğini, ya da yarına attınız, ertelediniz, alırım söz dediniz. Belki planlar yaptınız ertesi güne, belki eve kötü geldiniz, belki işi kafaya taktınız, belki iş yerinde biriyle tartıştınız, belki son kez kalbini kırdınız birinin. Belki de son kez güldünüz sizi güldürenlere, belki de son kez güldürdünüz sevdiklerinizi. Belki son kez çayınızı içtiniz sevdiğiniz kişinin ellerinden, belki de son kez çay demlediniz, gel hanım çay hazır dediniz belki de son kez. Belki çocuğunuza son kez şeker aldınız, belki de son kez şeker gibi kızınızı öptünüz, kokusunu içinize son kez çektiniz belki de.

Her şey darmadağın olmuştu. Çaresizlik sarmıştı bütün bedenimi ve yaşamak o kadar anlamsız geliyordu ki artık. Hiç bir şey beni düzeltemez ve hiç bir şey beni toplayamazdı-bir mucize dışında-. Tam da herşeyden vazgeçmiştim ki bir şekilde kendimi burda buldum. İçimi dökmek için tam aradığım yerdi. Çünkü kimse beni tanımıyordu ve sadece satırlarım olacaktı kimse beni tanımayacak ama yazdıklarımı okuyacaktı. Sonra senin satırların çıktı karşıma ve ben sende kendimi buldum sanki. Sonra seni tanıdım ve mucizem oldun sen benim... Herşeyim oldun... Uzaktasın belki ama bana en yakın sensin herşeyimm. 8 ay oldu ama sanki sen hep vardın... İyi ki varsın herşeyimm... Seni çok seviyorum...Her gün daha fazla...

ne çok kıskandım