kalbezar

bir gün telefonum çalsa,açsam. hiç konuşmasa, bir sessizlik olsa. sonra bir ses,o şiiri okusa.

Ihlamurlar çiçek açarmış,babam öyle söyledi.

Şimdi tekrar dile getiriyorum, bu umut mu, sanmam. O yollar artık sisli, karanlık. Bu kaldırımlar sarhoş, yalnız. O adam ıssız, elinde ki içki şişesiyle ıssız, tek dal sigarasıyla ıssız. Buralar bu adamın evi, harabeler. Herkes sıcak bir evi yuva bellemez, bazıları için o kaldırımdır ev. O adam cebinden çıkardığı fotoğraftan sonra eski haline dönemedi. O Beyoğlu eski Beyoğlu değil artık, gramafondan ses gelmiyor. Ama tek şey değişmemiş hâlâ Arnavut kaldırımı. O adam hâlâ bir çift şiiri geri istiyor, her şeye alışır da şiirsizleğe asla. Nefesi ciğerlerine yetmiyor artık, gözleri hep buğulu, bu adam yaşamayı unutuyor..