kadife

içimde yeşeren bütün çiçekleri solduran bu gidişi unutmayacağım,

Kendinizi hiç yetersiz hissettiğiniz bir an oldu mu? Ben hissettiğimde, bazen hislerim o kadar ağırlaşıyor ki altında eziliyor gibiyim. Hayat bana hiç acımıyor sanki; insanlar hiç anlamıyor, hiç anlaşılmıyorum, kendimi anlatamıyorum. O kadar yük oluyor ki bu duygu, bu dermansızlık… Oturup bir kayaya, bir taşa derdimi anlatasım var; beni sadece dinlesin, ses çıkarmasın, haklısın ya da haksızsın demesin. Tüm bu yaşadıklarımın bir gün geride kalacağına dair içimde küçük de olsa bir ferahlık bıraksın. Çünkü insan bazen haklı olup olmamayı bile önemsemiyor; sadece yanında, hiçbir şart koymadan duran birine ihtiyaç duyuyor. İçindeki ağırlığı çözmek değil belki derdi, sadece o ağırlığın fark edildiğini bilmek… Kırılgan hâliyle de kabul görmek, susarken bile anlaşılmak. Bazı duyguların tarifi yoktur; kelimeler yetmez, sesin tonu yetmez, hatta bazen gözyaşı bile anlatamaz. Ama yine de insan, tüm bu eksik anlatımlara rağmen “ben buradayım” diyen bir varlık ister. Ve belki de en çok bu yüzden yoruluyoruz; sürekli güçlü kalmaya çalışmaktan, kendimizi anlatamadan içimize gömmekten… Oysa insanın en büyük ihtiyacı, bir anlığına bile olsa yükünü bırakabileceği bir omuz, bir sessizlik, bir anlayıştır. Çünkü bazı yaralar iyileşmek için değil, sadece görülmek için var. Ve insan, en çok da o yaralarıyla birlikte kabul edildiğinde hafifler