Bazı insanlar, aramızdan gittikleri gün ölmezler…
Onlar bir çocuğun kahkahasında, eski bir televizyonun karşısında toplanan aile sofralarında, ezbere bildiğimiz repliklerde ve yıllar geçse de eskimeyen hatıralarda yaşamaya devam ederler. İşte Kemal Sunal, bu ülkenin hiç yaşlanmayan gülümsemesiydi.
11 Kasım 1944'te İstanbul'un mütevazı sokaklarında başlayan hikâyesi, milyonlarca insanın kalbine uzanan kocaman bir sevgiye dönüştü. Hayat ona her zaman kolay davranmadı. Yokluğu, emeği, sabrı ve mücadeleyi çocuk yaşta tanıdı. Belki de bu yüzden canlandırdığı her karakter bu kadar gerçekti. Çünkü oynadığı insanlar, aslında bu ülkenin insanlarıydı.
Sahneye ilk adımını tiyatroda attı. Usta sanatçı Münir Özkul onun içindeki cevheri gördü. Ardından beyaz perde, Türk sinemasının unutulmaz yüzlerinden birine kavuştu. O artık sadece bir oyuncu değildi; haksızlığa boyun eğmeyenlerin sesi, iyiliğe inananların yüzü, temiz kalpli insanların umudu olmuştu.
Bir nesil onu Şaban olarak sevdi. Ama o, yalnızca bir karakteri değil; saf kalabilmenin güzelliğini, dürüst olmanın cesaretini ve insan kalabilmenin değerini anlattı. Hababam Sınıfı'nda arkadaşımız, Kapıcılar Kralı'nda komşumuz, Kibar Feyzo'da hakkını arayan köylümüz, Davaro'da içtenliğimiz, Çöpçüler Kralı'nda alın terimiz oldu. Her filminde biraz kendimizi bulduk, biraz çocukluğumuza döndük.
Şöhret büyüdü ama o hiç değişmedi. Alkışlar arttı ama mütevazılığı eksilmedi. Halkın içinden geldi, yine halkın içinde yaşamayı seçti. Kameralar kapandığında da aynı sıcaklığı taşıyan, gösterişten uzak, ailesine bağlı, yüreği güzel bir insandı. Eğitime olan sevgisini yıllar sonra üniversite diplomasını alarak taçlandırdı. Çünkü onun hikâyesi, başarının yalnızca yetenekle değil; azimle ve emekle yazıldığını da gösteriyordu.
Ve takvimler 3 Temmuz 2000'i gösterdiğinde…
Yeni filmi Balalayka'nın çekimleri için çıktığı yolculuk, ne yazık ki son yolculuğu oldu. Henüz 55 yaşındaydı. Uçağın içinde geçirdiği kalp krizi, yalnızca bir sanatçının değil; milyonların evinden bir aile ferdinin eksilmesine sebep oldu. O gün Türkiye sessizce ağladı. Çünkü kaybedilen yalnızca büyük bir oyuncu değildi; yüzünü gördüğümüzde içimizi ısıtan, en zor günlerimizde bile bizi gülümsetmeyi başaran bir dosttu.
Aradan çeyrek asır geçti.
Dünya değişti… Sokaklar değişti… İnsanlar değişti…
Ama ne zaman onun filmlerinden biri ekrana gelse, zaman sanki usulca geriye akıyor. Aynı sahnelere yeniden gülüyoruz, aynı cümleleri ezbere söylüyoruz. Çünkü gerçek sanat, zamana yenilmiyor. Gerçek sevgi de öyle…
Bugün onu yalnızca özlemle değil, derin bir minnetle anıyoruz. Bize bıraktığı miras; kahkahadan çok daha fazlasıydı. O, iyiliğin kazanabileceğine inandırdı bizi. Küçük insanların büyük yüreklerini gösterdi. Gülmenin bazen en güzel umut olduğunu öğretti.
Ruhun şad olsun, güzel insan…
Sen perdeden hiç inmediğin gibi, gönüllerimizden de hiç gitmedin.
Vefatının yıl dönümünde rahmet, sevgi ve sonsuz özlemle anıyoruz. Mekânın cennet olsun, Kemal Sunal… 🤍
Oyuncu Kemal Sunal hayatı, 2026 yılı güncel yaşı, doğum tarihi, burcu, eğitimi ve nereli olduğu ile ilgili en güncel bilgiler.
