justrd

“Ang nanay at tatay ay minamahal hindi sinasaktan”

Nanay at Tatay. Ano bang naiisip at nararamdaman mo tuwing naririnig mo ang dalawang salitang ito? Minsan ba’y napapaisip ka kung anong mangyayari kung wala sila sa tabi mo?

Ang ating mga magulang ang nagdala sa atin sa mundong ito. Kung wala sila, wala din tayo ngunit tila ba’y nakakalimutan ito ng marami. Malaking sakripisyo ang ginagawa ng ating mga magulang mabigyan lang tayo ng magandang buhay. Handa silang gawin ang lahat para sa ikabubuti natin. Tandaan na siyam na buwan tayong dinala ng ating ina sa kanyang sinapupunan habang ang ating ama ay kumakayod upang matugunan ang ating mga pangangailangan. Itatak sa isip na nasa sinapupunan pa lamang tayo ay inaaruga at minamahal na nila tayo. Ginampanan nila ang napakaimportanteng papel sa ating buhay at ito ay palakihin tayo ng maayos at gabayan upang hindi tayo mawala ng landas. Laging tatandaan na walang makakapantay sa pagmamahal ng isang magulang. Nagkakaroon man ng di-pagkakaunawaan at pagtatalo pero ang magulang ay magulang. Isipin ang lahat ng kanilang paghihirap mabigyan lang tayo ng magandang buhay. Balibaliktarin man natin ang mundo sila parin ang ating nanay at tatay. Sila ang unang nagmahal sa atin ng walang hinahangad na kapalit.

“Walang permanente sa mundo. Kaya hangga’t meron ka pang oras na mahalin ang mga magulang mo, gawin mo na.” Darating ang araw na magpapaalam din ang ating mga nanay at tatay sapagkat nagampanan na nila ang kanilang tungkulin sa mundo. Kaya habang nabubuhay at nariyan pa sila sa ating tabi ay iparamdam na natin kung gaano natin sila kamahal bago pa mahuli ang lahat. Oo, sabihin na natin na obligasyon nila tayo kaya nagsasakripisyo sila ngunit huwag naman maging ingrata dahil bilang isang anak mayroon din tayong tungkulin na mahalin, irespeto at sundin sila. Mahalagang tulungan natin sila sa abot ng ating makakaya bilang ganti sa lahat ng ginawa nila para sa atin. Wala tayo sa kinatatayuan natin ngayon kung hindi dahil sa tiyaga at sikap nila. Ang mga simpleng kilos tulad ng pagmamano, pag-aasikaso tuwing may sakit sila at ang pagkakaroon ng mga paminsan minsan na malalim na usapan ay sapat na upang maiparamdam kung gaano sila kahalaga sa atin. Hindi tayo matututong magmahal ng kapwa kung sarili nating mga magulang hindi natin mabigyan ng halaga.

Alam mo ba na wala sa diksyunaryo ng mga magulang ang salitang pagod pagdating sa kanilang mga anak? Walang katumbas na kahit anong bagay ang pagmamahal. Matutong tumanaw ng utang na loob at ibalik ang lahat ng paghihirap ng ating mga magulang sa pamamagitan ng pagiging isang mabuting anak. Pasalamatan ang lahat ng kanilang ginagawa para sa ating sariling kapakanan. Ang isang “Salamat nay at tay” ay napakalaking bagay na sakanila. Tayong mga anak ang pinagkukunan nila ng lakas ng loob upang labanan lahat ng problema sa buhay gaano man ito kahirap. Iparamdam natin sa kanila kung gaano tayo kasaya at nagpapasalamat sa Diyos na sila ang naging magulang natin. Huwag din sana natin kalimutan na walang perpektong magulang. Mayroon silang mga pagkukulang ngunit hindi ito sapat upang bastusin at mag rebelde tayo sa kanila dahil sa bandang huli tayo ang talo, tayo ang magsisisi kasi magulang natin sila. Mayroon din mga panahon na sinesermonan nila tayo ngunit sa bawat galit na ipinapakita nila sa atin ay katumbas ito ng pagmamalasakit at pagmamahal na bibigyan tayong aral na dadalhin natin habang buhay. Kaya kung mayroon man karapat dapat makaramdam ng ating dakilang pagmamahal sila iyon, ang ating nanay at tatay.