hurricane

Βασικά από που να αρχίσω,έχουν περάσει 6 χρόνια από την τελευταία φορά που σου μίλησα,ακόμη πετάγεσαι στις σκέψεις μου που και που.Οταν κοιτάζω τον ουρανό με τα σύννεφα κι αναρωτιέμαι αν θυμάσαι πόσο μαρεσουν.Οταν ακούω τα τραγούδια που σαρεσουν και έχεις στείλει.Οταν κάθομαι μόνη μου αργά το βράδι και σκέφτομαι.Η όταν ακούω το όνομα σου.Ή όταν τρώω πίτσα που ξέρω πως λατρεύεις πολύ.Ή όταν βλέπω golden retriever έξω στον δρόμο και αναρωτιέμαι αν το δικό σου,ζει ακόμη.Καποτε είχα το όνομα του σαν φυλακτό στο μυαλό μου γιατί ήξερα πόσο το λάτρευες,δεν θυμάμαι πια.Ποναει λιγάκι,όταν δεν θυμάμαι.Με ενοχλεί πολύ πως σε ξέχασα.Που σε ξεχνάω.Γιατι έρχεσαι πίσω στο μυαλό μου παρα πολλές φορές-ξαφνικά εκεί που δε το περιμένω.Αναρωτιέμαι αν ποτέ ξεχάσω εντελώς.Τρομαζω λιγάκι στην ιδέα πως θα σε ξεχάσω,ίσως φταίει το γεγονός πως με τρώει το αν.Αν σου έλεγα τι ένιωθα,αν ένιωθες το ίδιο,αν ακόμη με σκέφτεσαι και εσύ,αν με ξέχασες εντελώς σαν να μην υπήρξα ποτέ.Αυτο το αν,ποτέ δεν θα φύγει από την ψυχή μου.Ασχημο πράγμα να μην λες τι νιώθεις,μένει για πάντα μαζί σου και σε καίει ώρες ώρες.Κι το χειρότερο;Που μπορώ να το πω ; Να ανοίξω την ψυχή μου να πω φωναχτά πως ακόμη μου λείπεις;Σε έναν κόσμο που δείχνει με το δάχτυλο και γελάει σαν σε δει να νιώθεις.Δεν τα γράφω αυτά για να τα δει κάποιος,μακάρι να το έβλεπες εσύ.Εστω και μετά από τόσα χρόνια ,θα ήθελα τοσο πολύ να το ξέρεις.Μου λείπεις,Αλεξ.Ηθελα τόσο να το πω,να το γράψω κάπου να βγει από μέσα μου.Μου λείπεις τόσο πολύ,εσύ και οι συζητήσεις μας μέχρι να ξημερώματα.Ελπιζω…κάπου κάπου να σου λείπω και εγώ.Το μουτρο σου..🌹