anxiety attacks

i just wonder, kung may impact ba ako sa buhay ng ibang tao. kung ka-miss miss ba ako if i’m not around or kung iba ba yung feeling pag wala ako, basta lam mo yun? kung ganon ba ako kahalaga para hanap-hanapin hahahaha. ganon nga ba ako kahalaga? kasi parang hindi naman or ‘di ko maramdaman? sabi ko dati sa sarili ko wala na akong pakialam sa iniisip ng ibang tao pero somehow gusto ko din mabasa kung ano ba yung tingin nila saken lalo na dun sa mga close ko. na kapag malungkot ba ako nahahalata nila? anong irereact nila? iisipin ba nila na ang arte ko or iisipin nila na kailangan ko ng tulong? guys, hindi ko kasi maramdaman. tumatanda na ako parang all i need now is assurance. kasiguraduhan kung may kasama pa ako bukas, kasiguraduhan kung kailangan pa ba ako, kasiguraduhan kung mahal pa ba ako. gagu iyak na ko

Halos 1 month din akong hindi inatake ng anxiety ko ah. Pero ngayon eto na naman, gusto kong umiyak at magmukmok kaso ang dami kong gagawin na print ads para sa ad campaign namin. Nalulungkot na naman ako and hindi ko alam yung gagawin ko. I’m still glad na kaibigan ko si jhenna kasi siya yung mas nakakaintindi ng ganito kong scenarios. 

Sobrang sanay na ako umalis mag-isa. Maglibot kung saan saan mag-isa. But guess what?? Hindi masaya. Mukhang okay lang pero hindi. I still long for a companion, but I never asked. Pag tinotopak kasi ako ayoko may madamay pa ako kasi baka mag-away lang kami, hahaha. And sa tingin ko kasi hindi naman nila ako matutulungan. So minsan kailangan talaga mapag-isa ako. Hahahaha although may best friend naman ako na alam kong iintindi sa akin. Nakakahiya. Kasi paulit ulit ako eh, nakakasawa. Kahit sabihin pa natin na sanay na siya, nahihiya pa din ako. Kasi nakakapagod ako, and nakakatakot na mapagod din siya. Ngayon ito na naman ako, sinusumpong and wala akong magawa. Umalis. Yun lang nagpapagaan ng loob ko kasi nawawala sa isip ko yung mga iniisip ko talaga. PERO, ngayon na lang ulit ako inatake hahahha. And I badly need to vent this out with someone. And yung someone na yun is ynah. And i feel sorry for her kasi I am making her responsible of me (dahil wala akong boyfriend). But I still thank her and want her to know na I really appreciate everything. So yun, sana next week fresh mind na ulet ako, which is possible naman talaga mangyare kasi one week lang naman tinatagal ng anxiety ko. Hehehe 

Grabe busog na busog na yung sistema, pati ako kinakain na.

I'm planning to ditch all my classes for the rest of the week. Nalulungkot kasi ako and I feel so stress, so for at least a week (after a week of class suspensions) gusto kong wala muna akong pakielam sa mundo. Like ayoko muna makipag deal sa schoolworks and sa blockmates ko. Cutting all social connections for a while. I really miss my high school friends and I wish I can turn back time kasi they are the ones who really understands me. I didn't expect college would be this hard to deal with. Its my second year of college yet I'm still having a hard time adjusting. Alam ko I don't need to please everyone pero if I don't, wala, I would be useless and feel worthless. And speaking of worth, I don't feel much important with some friends in college. Minsan nagiging reason yun ng pagiging malungkot ko and anxious. Pero wala naman akong magagawa bes. :( Goodluck sakin tho. I think I'm gonna have my period kaya uncontrollably emotional ako.

At the end of the day, sarili mo lang tutulong sayo. Nandyan lang ang friends para iconsider mo ang opinions nila but in the end ikaw pa din naman magdedecide para sa sarili mo. You know yourself more than anyone knows you so don't let them define you. Haha! Be independent enough, wag mo iasa ang happiness and decisions sa mga taong nakapaligid sayo, you know what's best for you. Do what makes you happy, hangga't sa wala kang tinatapakan na tao you're never wrong. Please contain yourself now and stop overthinking. Loveyourself.

Anxiety is not a joke. Every night binabagabag ako ng what ifs ko tapos magiging big deal yun sakin hanggang sa madepress ako hahaha. And hanggang sa lumipas ang ilang days na hindi mo pa din nakukuha yung gusto mong sagot, sobrang nakakapanghina at nakakaloka bes. Ang hirap kaya magpakalma ng pag-iisip. Awa din ako minsan sa friends ko kasi kailangan nila makipagdeal sa tulad ko, mehe.

Buong araw nanuod lang ako ng movies and 'di talaga ako umalis sa higaan. In the bed all day hahahah. Ayun, sobrang nakakarelax lalo na pag nakalayo ako sa phone ko. Kala mo sinong stress sa buhay noh hahahaha. Ok naman ako, may onting pinagdadaanan lang yung ganda ko, char hahahahaah.

May nagsabi sakin dati na kapag inaatake ako ng anxiety ko manuod na lang daw ako ng movies or kahit anong pwedeng mapanuod para malibang ako at 'di mag-isip ng kung anu-ano. Sweet nga eh, kasi sabi niya sa paraan na yun marerelax siya kasi marerelax ako. Gets mo? Kaso wala na eh, hindi niya na ako kinakausap or nag iba siya ng pakikitungo. Ewan ko? Wala naman akong nagawa na dapat maging reason para hindi na siya mamansin. Naalala ko lang siya bigla, kasi wala nang magpapaalala at mag-advice sakin pag nag-overthink ako na wag magpalamon sa sistema. So, sayang kasi siya yung kinain ng sistema.