Moja koleżanka też mi nic nie odpisała. Dałam jej spokój miesiąc, jeżeli rzeczywiście się z jej babcią było źle, a w tym wieku można dopuszczać wszystkiego, to wiem że jest ciężko. Wczoraj też do niej napisałam i nadal mi nic nie odpisała. I wiem, że w 21 wieku nie można niczego od nikogo wymagać, ale skąd mam wiedzieć, kiedy jest dobry czas na napisanie, jak ona nigdy mi nic nie mówi. Nigdy. Może już nie chce na mnie poświęcać czas. Chłopa sobie znalazła, są już 1,5 roku. Może już warto dać sobie spokój.

Podcięłam dla fabuły jakiś czas temu włosy. Więcej niż zamierzałam, ale warkocz znowu mi się skurczył i nie chciałam patrzeć na tego smęta. Osiągnęłam brak rozdwojonych końcówek. Nie czułam właśnie takiej chropowatości przed obcinaniem, która zawsze się zdarzała, więc można to uznać za jakiś win.

Robienie tego projektu też mi nie idzie. Był problem z nagłówkiem, bo za dużo i za długie nazwy chcieli upchnąć. Napisałam we wtorek, że mamy problem i chuj. I kurwa nie otrzymałam odpowiedzi. A ja się nie będę dobijać, tym bardziej, że ja nadal umowy nie mam XD. I jeszcze się dowiedziałam, że jednak od tego jest podatek, więc jednak zarabiam mniej niż najniższa krajową, no wyruchali mnie. Nikt nie raczył mnie zastopować z wstrzymaniem się z obroną pracy, a ja byłam w takim stanie że jak ostatni kretyn nie pomyślałam. W właśnie w takich warunkach niedopłaty nie będę kombinowała i 500 razy wersji przesyłała. Jak im się nie podoba, to zwolnią mnie (albo nigdzie nie zatrudnią) zostanę bez pieniędzy, to przynajmniej umrę z głodu. Gdzie wady? Idzie mi wolno, "wymarzona praca" też jest dla mnie katorgą...

Mój dziadkowy wujek (nie jesteśmy spokrewnieni, spokrewniona jestem z jego żoną) ma raka nerki. Mieli mu tę nerkę wycinać, ale stwierdzili, że zrobią celowaną terapię jakąś. Szczerze, nie znam się na medycynie, ale wygląda to co najmniej dziwnie, bo mówili, że nerki nie da się uratować, operacja była zabookowana od razu, bo guz w środku jest za duży. Więc wydaje mi się, że mniej ryzykowne jest wycięcie nerki, która i tak ledwo pracuje? Przecież nowotwór to zawsze ryzyko przerzutów. W ogóle mam wrażenie, że prawie wszyscy chorują na raka, a przynajmniej algorytm instagrama, którego trenuję głównie aby wypluwał mi treści o AI, stwierdza że mnie mnie chcę dobić. Nie wiem skąd takie statystyki, ale podejrzewam mikroplastik, zanieczyszczenie środowiska, ciężką chemię w roślinach, antybiotyki w zwierzętach, n*****tyki i metabolity w wodzie. Tak naprawdę tu nie ma nic zdrowego.

Na podobnym polu z moimi rodzicami się nie dogaduję. Czuję się oscamowana na to, że kiedyś będzie lepiej. Nie jest, nie było i tym bardziej nie będzie. Wiem, że oni mnie nienawidzą, a przynajmniej są rozczarowani, że nie robię prawa jazdy, że nic mnie nie interesuje, że na wszystko narzekam. Zesraliby się, jakby się dowiedzieli, że nie chcę i nienawidzę żyć. I każdego dnia żałuję, że otworzyłam oczy. Nie wiem, co by zrobili. Pewnie jak zwykle nic. Matka może by się rozbeczała, ale by to nic nie zmieniło. I tak się zastanawiam co by było, jak ich już nie będzie właśnie, bo nikt mi nie zostanie. Mam w życiu tylko rodziców, z którymi nie da się porozmawiać i naszej całej trójce nic nie wychodzi. W każdym razie mojej matce nadal lecą włosy, próbowała dużej ilości rzeczy od 2019 (czuję, jakby to było wczoraj) i się już załamała. Na jakiś badaniach wyszła jej niedoczynność tarczycy prawie, także będzie miała kolejną chorobę do kolekcji. Z tego wszystkiego jest drażliwa i w swojej wspaniałomyślności matczynej, znowu podjęła temat moich badań, że najwyższy czas zobaczyć, co mi się zalosuje. Zignorowałam ją, nie planuję bawić się w tą spiralę bez wyjścia. Ja już i tak nie mam z czego rezygnować toksycznego w życiu (została mi tylko śmietana i ciastko z kawą, bo resztę jem z nią, a przy jej ograniczeniach to zostają mi tylko zdrowe, lekkostrawne alternaty, nie jem panierki, fast foodów, smażonego, wieprza, wołu, no kurwa nic nie jem), a dwa nie potrzebuję takiego stresu w życiu. Ja już próbowałam rozwiązywać wszystkie problemy i mi nie wyszło. Ona też próbowała rozwiązywać problemy zdrowotne i też jej nie wyszło. Czy możemy po prostu wszystko zignorować i posiedzieć całą wieczność nad rzeką na przykład? Czy takie przeżycie życia nie byłoby lepsze?

Szczerze miałam po cichu nadzieję, że po obronie egzema mi zacznie magicznie znikać. Trochę sobie to wkręciłam, że egzema odejdzie z tym całym przeklętym magistrem i jest skorelowana z tymi negatywnymi wibracjami XD. Że jak się pojawiła chwilę przed obroną inżyniera, tak nagle cała ta skóra zejdzie i będę miała z powrotem moje czyste palce. I trochę się spełniło, trochę nie.

Na lewej dłoni mi się przestało rozlewać. Oczywiście najświeższe ogniska jakie były, takie są, ale odzyskałam część serdecznego palca. Mogę na ten moment polecić spirytus już na taką wyciszoną skórę. Działa dobrze. Prawa dłoń jest w super stanie. Naprawdę, po tych nieszczęsnych pęcherzach tak naprawdę było tylko lepiej. Z każdym dniem ciutkę bardziej się goiło i złażąca skóra była satysfakcjonująca. Miałam co prawda jeden dzień nawrotu i zdarłam jedną, bardzo nieznośną skórkę, po której ranka była jeszcze bardziej nieznośna, ale nie mogę przestać dotykać tego gładkiego palca. Dopiero teraz mogę ocenić straty. Szramy ma jak po wojnie, ale nooooo 🥹 jakby nie patrzeć był na wojnie.

(powinnam robić mój projekt, ale od czego jest noc XD)

Wczoraj mi odesłała test 121 i szczerze, nie warty czasu. A tym bardziej 300 złotych dla ludzi, którzy idą z ulicy. To jest dla kretynów, którzy nie mają żadnych przemyśleń na swój temat i muszą wszystko oddelegowywać innym. Jakby ja wiem i bez testu, że nienawidzę rywalizacji (to już wielokrotnie się tu pojawiło jako statement i przejawy), że nie cierpię pracy w grupie, że dynamizm to nie moje cup of tea, ale kreatywność w nowych rozwiązaniach już tak. I jeżeli na tym się zatrzymamy i nie dostanę żadnej informacji, jakich zawodów mogę się podjąć, żeby było dobrze, to szczerze, klasyfikuję przydatność doradców zawodowych na poziomie psychologów XD. Ale mają szanse jeszcze z tego wybrnąć, także ten wątek jeszcze będę rozwijać.

Na tym etapie ZNACZNIE lepszy jest test 16 osobowości, jest jasny, DARMOWY. Jak znacie dobrze siebie, to nawet testu nie potrzebujecie, wystarczy wejść na wikipedię i zbudować typ z tych liter, które bardziej do Was pasują. Jest duża, inspirująca społeczność, która lepiej doradza. Co więcej, ludzie o tych samych typach rzeczywiście się dobrze dogadują. INTJ pozdrawia :). Więc na razie 1:0 dla mnie w "pomaganiu sobie".

Dalej, w moim projekcie skończyłam taki mini kamień milowy, to jest zwektoryzowałam wszystko do pieczątek. Z drugiej strony cisza :))). Szczerze to mnie bardzo demotywuje do dalszej pracy i ciężko mi wyrabiać godziny, więc siedzę po mniej więcej tyle samo 6 dni w tygodniu i dobijam 2 godziny w niedzielę.

A rozwijając wątek zaczepiania mnie, ostatnio znowu przy oknówkach ktoś mnie zaczepił. Inny facet na rowerze. Zrobiłam small talk o oknówkach, ile jeszcze można ptaków tu wypatrzeć, zadał mi pytanie dlaczego się tak dzieje. I ogólnie to fajne hobby, że by normalnie o tym nie pomyślał. Więc było miło, ja też przy takich sytuacjach robię duży słowotok, co wiem że jest męczące dla odbiorcy. Jednak wolę być męcząca niż niezręczna. Ale chciał mnie zaprosić na piwo bezalkoholowe, ale było już grubo po 21 w niedzielę i stwierdziłam, że no wiadomo, że o tej godzinie nie idę nigdzie. Może źle, że się nie zgodziłam, ale starzy by ze mnie przetrzepali, że z obcym facetem idę na piwo... Mam 25 lat.

Ogólnie dorosłość mnie traktuje łagodnie, chociażby przez fakt, że po studiach nie muszę na gwałt szukać pracy, tylko robić zlecenie, które mogę sobie wpisać w CV. Wszystko niby fajnie, ale niestety, za tą robotę, którą wykonam, mam mocno niedopłacone, a ja jeszcze nie odprowadzam podatku (under 26 club). Jakbym odprowadzała, to by wyszło, że zarabiam mniej niż 20 zł/godzinę :)))). Więc nie będę się w stanie utrzymać z tego typu roboty, chyba że bym pracowała po 6 dni w tygodniu i się modliła o tonę zleceń. Darujcie sobie tekst witamy w dorosłym życiu, bo wiedziałam że jest źle, ale że normalne życie jest koszmarem, to już przesada. Więc jebać już, niech ludzie się udławią AI, UE i POPiS. Bo fakt, że przy takich umiejętnościach, jakie ja mam i za które bym mogła wyżyć w latach 80/90 teraz dostaję mniej niż najniższą krajową. A żeby nie było, przecież ja wyrabiam uczciwie pracę na godzinę, przez lata ilustrowania książki, ogarniania prezentacji i artykułów naukowych, nauczyłam się przysiedzieć bez czyjegoś bata oraz pracować w tempie (pod warunkiem, że mam jedną rzecz na głowie, bo przy większej liczbie przepalają mi się styki). Ogarniam teraz rzeczy zarówno wizualne, naukowe jak i techniczne. Już lepiej pracować na kasie w tych czasach... Zapomniałam, przecież teraz są kasy samoobsługowe xd.

Babka z doradztwa zawodowego siedziała na urlopie do 10, bo dostałam autoodpowiedź, ale problem jest taki, że nie odpisała do tej pory. Nie wiem, czy mam ją dręczyć, czy pisać do oddziału, który łączy studentów z pracodawcami. Czy może poczekać jeszcze tydzień albo w ogóle się skupić na samym zleceniu i liczyć, że to, co zrobię oraz ludzie, jakich ewentualnie poznam przy tym zleceniu zapewnią mi pracę, jaką toleruję za najniższą krajową (ja naprawdę nie chcę kokosów, chcę mieć brak stresu, bo stres mnie dosłownie zabija).

Spotkała mnie dziwna sytuacja. Wyszłam w poniedziałek na jaskółki i siedzę sobie z aparatem i w słuchawkach. Problem taki, że niestety w tym miejscu są ludzie. No i najbardziej niespodziewana rzecz, bo facet mnie zagaił, nieśmiały ogólnie. Okazało się, że 10 lat temu napisał książkę w ramach takiego buntu i złości na pracę na etacie, bez głębszego celu. Dobra, posłucham go, bo akurat mam podobne przemyślenia. No i tak gada, gada; zastanawiał się, dlaczego jedni mają fajną pracę, inni nie, że mu też nikt nie wierzył, że książkę napisze, ale się zaparł, napisał, wydał sam, że nowy szef w niego uwierzył i teraz próbuję ją po tylu latach rozpromować i napisać drugą. No i na sam koniec pytanie, czy chcę kupić. Dobra, stwierdziłam, że taki zbieg okoliczności, że losowy typ mnie łapie, a rozmowa dosłownie odzwierciedla moje rozterki jest mniejszy niż wygrana w totka (pamiętajcie, że średnio wychodzę z domu). Wzięłam od niego i kupiłam tę książkę. Jak na grubość, to droga, ale znam realia wydawnicze, a jak sam ją wydał, to prawdopodobnie w ogóle prawie na niej nie zarobił. O dziwo dałam radę ją przeczytać od razu, co jest pierwszym sukcesem, bo ja za książkami stricte do czytania nie przepadam i nie jestem w stanie przeczytać niczego papierowego z własnej woli, co nie ma obrazków, a dodatkowo jest samorozwojowe. Może trochę jestem zła, że nie jestem asertywna i dałam się naciągnąć, ale praktycznie ciągle odmawiam i wszystkiego unikam i jestem w miejscu, w jakim jestem. A tak, to będę miała, co wspominać. Przeczytałam i szczerze tam nie było jakiś nowatorskich rzeczy. Ja dużo przeglądam treści i filozofuję, więc mnie ciężko zaskoczyć. Mimo wszystko czułam się wywołana do tablicy.. Takie samo uczucie, że wiem, że wyglądam słabo i średnio się staram, aby wyglądać lepiej, ale jak ktoś to powie sam z siebie, to troszeczkę boli. I tak jest z tą książką, tam nie ma nieodkrytych tajemnic, ale jak to czytałam, to wszystkie te myśli miałam i zobaczyć je zewnętrznie, jest dziwnie. Tym bardziej, jak się myśli, czy zmienić życie i jak, a jednak się przez lata tego nie robi. Maybe its God's sign, żebym zaryzykowała z kanałem na yt. Modliłam się o znak, ale to by było zabawne, gdyby rzeczywiście ten znak był w formie zaczepki, gdzie późnym wieczorem wybrałam się na jaskółki w pierwszy dzień realizacji mojego zlecenia XD.

Dożyłam do finału. Nic mnie w międzyczasie nie rozjechało. Tak się nastawiałam, że po studiach nic nie ma, a jednak żyjemy dalej i ten koszmar zamienia się w mętne wspomnienie. Zwlekałam z napisaniem tego postu, bo przechodziłam dosłownie przez "5 stages of grief" XD. Więc poczekałam sobie klasycznie do niedzieli, aby podtrzymać tradycję ostatnio pisanych postów i może dobić maksymalnie track listę.

Przez ostatnie półtora tygodnia tylko opracowywałam i uczyłam się pytań. Opracowywanie mi ogólnie szło po gruzie, bo część z pytań w ogóle nie była przerabiana na studiach i broń Boże, żeby zwrócić na to uwagę prowadzących. Przynajmniej wiem, że sama jestem w stanie ogarnąć różnego rodzaju tematy. W międzyczasie się srogo poryczałam, bo mi się przepaliły styki i byłam przekona że w takim stanie nie zdam. Chociaż pod koniec całkiem sprawnie mi się uczyło, nawet przez moment poczułam się, jakby rzeczywiście coś wróciło na dobre tory.

Finalnie we wtorek obroniłam pracę na 5. Kwitując prowadzących, 2 piątki z recenzji pracy, nieprzyzwoicie wysoka średnia ze studiów, więc nie pozostaje mi nic innego, jak dać mi 5. Nie uważam, żebym jakoś wybitnie odpowiedziała, ale poszło szybko, nie pozwolili mi dokończyć. I jeszcze sobie poplotkowałam z babeczką z dziekanatu. Wróciłam do domu i co... zaliczyłam ból głowy, razem z gorączką i bólem nóg. Bo niestety na stres się nie uodporniłam, jedynie szybciej reaguję. Mimo wszystko i tak było mi lepiej przed obroną magistra niż przed obroną inżyniera. Musiałam ten bol głowy aż rozchodzić i wyszła na moment fragmencik różowej tęczy (biorę to jako znak od Boga, bo chyba tylko ja ją przyuważyłam, bo wtedy nikt się nie pokusił na wyjście z domu).

No i przez kolejne dni nie mogłam sobie znaleźć miejsca. Wiem, już jak się czują ludzie na emeryturze (zaspoilerowałam sobie całe życie). Napisałam do jednostki doradztwa zawodowego, działającej przy uczelni, czekam na odpowiedź, pewnie dopiero jutro mi wyznaczą jakiś termin. Mamy też takie uczelniane biuro pracy, co łączy absolwentów z pracodawcami i może coś dla mnie znajdą. Przez kolejne 2 miesiące mam moją kochaną umowę na zlecenie, której owocem będzie ścieżka edukacyjna. Będę próbowała utrzymać ten styl pracy jak najdłużej. Byłam już na wstępnych ustalenia, jak ma to wyglądać i to akurat bardzo mi się podoba. No i wiadomo, to realne doświadczenie. Jak się zrobiło jeden projekt, to łatwiej znaleźć 2, a po kilku ma się na tyle znajomości, że może się koło dalej potoczy. A jak się nie uda... Pozostaje znowu pustka i bezsilność. Nie wiem, czy jest sens pisać kolejne kroniki (oby to nie były kroniki niewolnicze xd). Na pewno podtrzymam kroniki egzemowe i może dodam raz na dwa miesiące kroniki włosowe, bo wróciłam z włosami do punktu wyjścia. A reszta postów... szczerze nie wiem, czy jest sens. Może napiszę jak mi idzie rysowanie.

Podsumowując już cały okres studiowania. Gdybym wiedziała, jak się potoczą moje losy w ciągu najbliższych 10 lat (zaraz temu tumblrowi stuknie dekada), to chyba wtedy mi by było niesamowicie łatwo się z481ć. Jestem w punkcie wyjścia, tylko z wykształceniem wyższym. Nie mam znowu żadnych znajomych, na pizzę wyszłam z ojcem. Dostałam od rodziców prezenty w ramach absolutorium, na którym nie byłam. Ludzie sami przestali do mnie pisać, spotkałam chłopaka, z którym robiłam notatki na inżynierze, bo bronił się w ten sam dzień i nawet nie chciał ze mną uprawiać small talku. Gram w te same gry, w które grałam 10 lat temu. Zdziczałam. Z babcią mi się ciężko rozmawia. Nie wiem, co ze sobą zrobić. Studia dały mi niewiele, tonę gigabajtów zapełnionej pamięci oraz blade pojęcie o otaczającym mnie świecie. Mogę je podsumować tak: dużo rzeczy jestem się w stanie nauczyć, ale nauczyć się jak się żyje, nie jestem. I to jest tragedia mojego życia, z którą sobie nigdy nie poradzę.

Na samym końcu chwila na temat track listy. To jest jeden z głupszych trendów, jakie podchwyciłam. Nie wiem, jakim cudem innym te track listy innym działają i motywują, ale w moim przypadku one w ogóle nie wypaliły, pomimo tego, że zawarłam tylko 4 filary zbalansowanego życia i nadal nie podołałam. Wymaksowane może były 3 tygodnie, gdzie dałam radę. 3 tygodnie na dwa lata to słaby wynik. Dobrze szło mi ogarnianie domu i łączenie tego z fajnym czasem wolny, dzięki lasowi. Rozwijających rzeczy poza studiami praktycznie nie było, a jak studia wypadały na jakiś dzień, to kaplica, bo na to szły moje wszystkie zdolności obliczeniowe.

Track list (tak, średnio, słabo, tragedia):

Jestem na bieżąco ze studiami: tak (zdane, a co nie odsłuchane, kiedyś zostanie odsłuchane, dzisiaj się pokusiłam na odsłuchanie jednego wykładu i o dziwo, bez przymusu mi szło znacznie lepieej)

Coś rozwijającego do pracy/poza studiami: słabo (narysowałam jeden projekt maści do gry, trochę uporządkowałam zdjęcia, wstawiłam 2 zdjęcia na Carę i zabrałam się za projekt ścieżki, ale to już do pracy)

Fajny czas wolny: tak (1 spacer po lesie, 4 spacery wieczorne, bo fajnie pooglądać karmienie jaskółek, skończyłam 2 książeczki z układankami krzyżówkowymi)

26 miesięcy egzemy za mną. Zdążyłam obronić inżyniera, zdążyłam obronić magistra i stać się zupełnie innym człowiekiem (bez nadziei na lepsze życie XD), a egzema jak była, tak jest. Chociaż muszę przyznać że niesamowicie miły prezent mi zrobiła, bo to najlepszy miesiąc z dotychczasowych.

Co prawda, miesiąc temu, dosłownie chwilę po napisaniu ostatniej aktualizacji, pękła mi całkiem mocno skóra od zewnętrznej strony kostki. Niby nie niej jakoś mocno widoczna, ale niestety po takich pęknięciach robią się blizny :(.

Potem się męczyłam z takimi cudownymi pęcherzami. Dosłownie takiej ilości obok siebie nie pamiętam, wychodziły dwa dni pod rząd. Coś ewidentnie jest nie tak z serdecznym palcem, bo ciągle jest w najgorszym stanie. Na małym te miejsca mi wędrują, a środkowy odpuścił, tyle dobrego.

Ale ogólnie poprzekłuwałam pęcherze i bez hiperkeratozy zaleczyło mi się na na przestrzeni 1,5 tygodnia i na ten moment jest przyzwoicie.

Ale problem jest taki, że w tym momencie jestem totalnie wypalona, przynajmniej w aspekcie naukowym. Nie wyobrażam sobie znowu utykać w wykładach, egzaminach, poprawkach poprawek. Pewnie do tego dojdą wystąpienia publiczne. I oprócz tego z połowa tych obowiązków byłaby po angielsku. Bo teraz sobie wymyślili, że aby być doktorem, to trzeba koniecznie wszystko rypać po angielsku. I jeszcze ten doktorat jest na tej uczelni, o której nie mam dobrego zdania. Jakoś wizja doktoratu mi się ochłodziła.

Wiem, że z takim podejściem nic nie znajdę. Nie potrzebuję oczywistości.

To już prawie koniec. Za pewnie tydzień to już będzie definitywny koniec i nie wiem, czy się z tego cieszę.

Oddałam pracę, choć nadal to lekkie nadpowiedzenie, bo oddałam jedynie pracę papierową i 4 dokumenty do dziekanatu (tak, w 21 wieku się oddaje tego aż tyle), a do dziekanatu nadal nie mogę wgrać (bo nie mam ocen). Jedną kopię dostał recenzent. Ogólnie niepotrzebnie drukowałam w twardej oprawie, bo oni to wyrzucają (dostałam informację prosto w twarz), więc się niepotrzebnie wykosztowałam. A los mnie ostrzegał, bo planowałam drukować w drukarni blisko uczelni i akurat im zabrakło twardych opraw, a mieli miękkie. Poniedziałek to była dosłowna panika: dwie drukarnie, promotor, dziekanat. I w międzyczasie jeszcze ogarnianie recenzenta. Niepotrzebnie zawracałam dupy sekretariatowi katedry, bo dziekanat wziął kierownika katedry. Po tym załatwianiu byłam taaak zmęczona, że tylko zagryzłam trochę jedzenia i posiedziałam na Carze. Szkoda tylko przegapionego zachodu słońca, ale mogę szczerze powiedzieć, że poniedziałek był akurat najlepszym dniem minionego tygodnia, bo ulga po powrocie i brak uczucia "zmarnowanego dnia", były przyjemne.

Poza poniedziałkiem się nic nie wydarzyło, przez resztę tygodnia próbowałam opracowywać pytania, ale to było ciężkie, ponieważ były tragiczne upały, a ostatnie dni chłodu planowałam przeznaczyć na jakieś sprzątanie i spacer po lesie. Wstałam specjalnie o 7:00 rano, żeby przed 8:00 być na miejscu i pozbierać trochę śmieci, w szczególności szklanych (tych trafiło się dwie sztuki). Ogólnie zbieranie śmieci jest obrzydliwe, bo kto zostawia w lesie opakowanie po wędlinie. Potem nastąpiły próby przetrwania tego piekielnego upału (40 stopni to chora temperatura, dla ciekawych klimatu dobiliśmy prawie najgorszego scenariusza planowanego dopiero na 2050, spokojnie, zaraz naprawdę się spalimy żywcem XD) i siły miałam na dwie krzyżówki, bo mi dosłownie odcinało myślenie. Więc tych pytań nie opracowałam, bo czekam i tak, aż dwoje maruderów się decyduje, czy broni się teraz, czy broni się we wrześniu. Chociaż z drugiej strony powinnam być już gotowa, bo terminy terminami, ALE patrząc po logice tej uczelni, to raczej nie ma co liczyć, aby je przestrzegali.

No i ten tydzień to było zamrożenie i dosłownie zawieszenie. Okazji, żeby zrobić coś produktywnego było dużo, ale nie skorzystałam z żadnej z nich. Po prostu patrzę biernie, jak tracę życie. Miałam dzisiaj ogromną pokusę aby wyjść z domu, położyć się na polanie i poczekać, aż upał zrobi swoje. To by była najspokojniejsza śmierć, jaką sobie wymyśliłam. Po prostu leżeć. Jutro by nie nadeszło, moich obron by nie było, już niczym bym się nie musiała stresować. Tu i tak nie mam nic do stracenia, znajomych nie mam, z moimi rodzicami się nie dogaduję, nie mam siły aby cokolwiek zrobić, a social mediów nigdy nie potrafiłam rozwinąć. Poszłabym, gdyby nie fakt, że jestem takim przegrywem, że mieszkam z rodzicami. Powinnam być do teraz martwa.

Stwierdziłam, że sb wrzucę moją playlistę końca studiów.

Track list (tak, średnio, słabo, tragedia):

Jestem na bieżąco ze studiami: średnio (tych pytań nie obrobiłam XD)

Coś rozwijającego do pracy/poza studiami: słabo (znowu usunęłam 200 zdjęć, próbowałam poogarniać programy do chronienia swoich prac z marnym skutkiem i zrobić jedną grafikę, ale to też mi nie wyszło)

Fajny czas wolny: słabo (ledwo 2 spacery i to średnie)

Zaczęłam tydzień od zajęć terenowych, na których pokłóciłam się z prowadzącym o AI, bo oni tacy fajni, że generują obrazki ilustracyjne inwestycji, żeby się "lepiej myślało", a potem te kartki wylądują na śmietnik. Trzeba być postępowym XD. Ale pomimo mojego niewyparzonego języka zdałam, bo i tak wszyscy dostali 5. Wymarzłam w gratisie, bo wtedy akurat był duży wiatr i siedzenie w bezruchu na zewnątrz, aby wypełnić raporty to było złym połączeniem. W czwartek byłam na ostatnich zajęciach na studiach i było średnio, bo nie zgadniecie, zachęcali nas do korzystania z AI do projektu XD. Zapytałam się, czy znają negatywy i jaki ma to negatywny wpływ na przyrodę i nikt mi nie odpowiedział. Hipokryzją zalatuje. W każdym razie z tego ostatniego przedmiotu nie robili problemów, trochę te zajęcia zmodyfikowali, plakat w mojej grupie powstał tylko siłą naszych komórek i czekamy na ocenę. Więc tyle ze studiów. Czuję absolutną pustkę, ale nie dlatego, że tęsknię konkretnie za ludźmi, tylko dlatego że tak nie miało to wyglądać. To jest serio tylko tyle? Tak wyglądają ostatnie zajęcia po 6 latach studiowania?

Z moją pracą jest więcej problemów niż myślałam, a zaczęło się dobrze. W poniedziałek promotor mi odesłał wszystkie rozdziały, z wyjątkiem opracowanych wyników, które poprosił w osobnym pliku. Ogólnie pochwalił mnie, że ładnie napisany tekst i z wyjątkiem rzeczy kosmetycznych (i dużego, czyli pomylenia nazwy łacińskiej) jest dobrze. Stwierdziłam, że hurtem poprawię wszystko na raz. Odesłał mi poprawę wyników w środę rano i tak naprawdę po tym mi się to poprawianie rozjechało. Nie mogłam się skupić to raz. Dwa co rusz znajdowałam jakiś błąd (a pewnie recenzent znajdzie kolejne błędy). Trzy przez tą pomyloną nazwę łacińską musiałam w kilku miejscach pozmieniać kolejność, wiec jeden błąd generował kilka kolejnych. Cztery dotarły do mnie błędy widmo, np. poprawienie na ten sam wyraz. Długo szukałam jednej książki, której ostatecznie nie znalazłam. To sprawiło, że do promotora odesłałam całość w piątek. A dzisiaj czekałam na antyplagiat. Z antyplagiatu mam 4% (dopuszczalne 30%), więc to było bezproblemowe chociaż. Jeden problem z głowy. Ale kolejny wyszedł taki, że nie ma mojego recenzenta, napisałam do złej jednostki, ogólnie mnie to wszystko zestresowało, że spać nie mogłam. Powiem tyle, oddawanie pracy inżynierskiej było niebywale przyjemne.

A tak się zgrało, że w tym tygodniu skończyłam 25 lat. To był ostatni rok życia, który racjonalnie mogłabym chcieć przeżyć. Od teraz zaczynam się starzeć, bo telomery się zaczynają skracać. Mimo to uważam, że życie się kończy na maturze; wszystko co było po 20 jest słabe. Na studiach mi się nie raz chciało płakać, że długo nie wychodziłam z domu czy byłam zestresowana przy sesji. Wcale nie lubię mojej dorosłej twarzy. Będąc teraz w peaku wyglądu, zdrowia, kondycji przyszłość maluje się źle i z tym dniem straciłam nadzieję, że będzie dobrze.. Mając w pełni wykształcony płat czołowy jedynie stałam się nietolerancyjna wobec rzeczy, w których nie widzę sensu, a z taką cechą trudno jest pracować. Mój prawdziwy peak był w wieku 19 lat. Mimo to doradziłabym 15 letniej wersji, żeby się zabiła. Wróciliśmy do punktu wyjścia, ale z tytułem ukończenia studiów. Widzę w tym tragedię, bo nie tak to sobie wyobrażałam ten dzień, czy ten wiek. Myślałam o znajomych, jakimś przelotnym związku po drodze, a nie mam nic. Niczego też nie wypatruję. Nienawidzę moich urodzin.

Fajny czas był po odesłaniu tej pracy po poprawkach. Akurat mogłam posprzątać i się zająć usuwaniem zdjęć przy akompaniamencie deszczu, bo były dwie przyjemne, ciche burze w piątek oraz sobotę. Tęskniłam za takimi. Udało mi się usunąć 400 zdjęć, to nie jest dużo przy kilku tysiącach, ale przynajmniej się trochę odkopałam. Zapostowałam dwa zdjęcia na Cara i ogólnie to tyle. Byłam na spacerach, ale one nie sprawiają mi takie przyjemności. Są tak słodko-gorzkie.

Jutro mnie czeka dużo roboty.

Track list (tak, średnio, słabo, tragedia):

Jestem na bieżąco ze studiami: tak (nie ma sensu zaniżać, jak i tak nie nadrobię rzeczy)

Coś rozwijającego do pracy/poza studiami: słabo (usunęłam 400 zdjęć i dodałam coś na Cara)

Fajny czas wolny: tak (byłam na 3 wieczornych spacerach i 1 w lesie i dużo za dużo grałam)

To były dziwne dwa tygodnie. I bardzo dobrze, że na siłę nie pisałam nic tydzień temu, bo rzeczywiście tylko przesiedziałam w domu i pisałam pracę. 25 maja zaczęłam rdzeń, 15 rysowanych infografik. Planowo miało mi to zająć 17 dni (czyli 1 dzień - jedno tło infografiki + zredagowanie informacji w dwa dni), kopnęłam się o 3 dni, bo skończyłam wczoraj. Bardzo mi to nastrój popsuło, gdyż nie zdążyłam przed weekendem wysłać promotorowi, a to znowu opóźnia jej sprawdzanie i na styk oddam. Ale, jak teraz policzyłam, to mi wypadły 3 dni też 3 dni po komisji aż mnie nogi bolały (genetyka niestety, odziedziczyłam po mamie), potem jeden dzień wypadł na naukę do egzaminu+prezentację, no i po zajęciach z mikroskopami łeb mi tak nawalał, że nie byłam w stanie wysiedzieć. Czyli jestem "planowo" wyrobiona, tylko nie wzięłam pod uwagę, że jednak trzeba się rozpędzić (maks zrobiłam 3 opisy i narysowałam 1,5 tablicy) i nie jestem w stanie od razu intensywnie nadrabiać. Ale przyznaję, że były dni, które zmarnowałam, na przykład dni, w których ogarnęłam tylko 2 opisy... Z plusów jest to, że w ogóle skończyłam, z minusów, że nie jest to tak dokładne, jakbym chciała. Rysuję bardzo długo i żeby uzyskać jakość, jaką chcę, to muszę się nasiedzieć, a jest duża konkurencyjność. Są to ilustracje lepsze, niż robiłam 3 lata temu (do niedoszłej książki, ale może i lepiej), a rzeczywiście mi mniej czasu zajęły, ale ten postęp idzie zbyt wolno, a świat się zmienia za szybko. Myślałam, że jak już zilustruję książkę (blisko 200 ilustracji), to będzie z górki, a wcale nie jest super lepiej. W ogóle się dowiedziałam, że ten, który odpowiada za część merytoryczną, nawet do niej nie usiadł, więc nie będzie książki nawet w tym roku. Kolejnym plusem jest to, że nauczyłam się rysować z naprawdę chujowych zdjęć, prześwietlonych oraz lekko poruszonych (niestety zaufałam automatowi w telefonie, zamiast za każdym razem ustawiać manualnie, ale stresował mnie promotor obok). No i finalnie wczoraj jeszcze wrzuciłam twarde spacje, posprawdzałam czeskie błędy i odesłałam. Teraz czekam na informację zwrotną od promotora, co poprawić, a potem modlić się, aby w antyplagiacie nic nie wyszło.

Po tym jak odesłałam pracę, zajęłam się sobą, bo nie potrafię kilku rzeczy na raz. Wczoraj posprzątałam trochę, poprasowałam, byłam w końcu na spacerze (moje małe kaczuszki już nie są małe, łysek nie widziałam, były ładne chmurki i nadymające się żaby). Nie wiem, co ja zrobię, jak nie będę mogła sobie wyjść rano albo późnym wieczorem. Podcięłam też włosy, już 3 raz, w przeciągu ostatnich 3 miesięcy. Takie częste podcinanie ogarnia wykruszone końcówki. Jeszcze muszę tak z 2 razy podciąć, aby je zupełnie, zupełnie wyeliminować, ale rzeczywiście ten koniec jest równy. Dzisiaj upiekłam babeczki (ale z proszku), cały dzień grałam i przeglądałam tumblr na odreagowanie tego stresu i zaraz zrobię sobie dłuuugą kąpiel.

Na studiach absolutnie nic się nie wydarzyło i to, akurat w tym momencie, to jest żart. Ten egzamin, który pisałam w międzyczasie nie jest sprawdzony, Sprawdzenie naszego egzaminu i wpisanie ocen to robota na maksymalnie 2 godziny. Jest pusto z ocenami i mnie to bardzo niepokoi, bo jak nie będzie ocen, to nie będzie zaliczenia semestru, a jak nie będzie zaliczenia semestru, to trzeba się zgłaszać z przedłużeniem pracy, a to, w mojej chujowej sytuacji, nie jest dobre. W dodatku nadaremno się pojawiłam w czwartek na uczelni, bo prowadzący na ostatnią chwilą powiedzieli, że ich nie będzie z powodu konferencji. Ja naprawdę nie wiem, czemu magister jest taki chujowy i czemu prowadzący nas tak chujowo traktują. No syf. Na ostatniej prostej i takie gówno.

Ojciec nie jest usatysfakcjonowany, że będzie mi pasowała najniższa krajowa. Że w korpo więcej zarabiają w moim wieku. Ale ja wiem, o co mu chodzi. Jego nie stać na nowy samochód. Dociułał ten remont przez dekadę i tylko na tyle wypłata, większa od najniższej ,wystarczy. Nie jeździmy na wakacje, nie robimy zakupów jakiś wielkich, więc no. Już to pisałam, ale może, jak teraz będę podpisywać tą umowę o dzieło, to po godzinach jednak spróbuję tego you tuba, żeby mieć jakiekolwiek podwaliny pod promocję książki. Chociaż największe obiekcje mam przed pokazywaniem twarzy w internecie i tym, że chciałabym aby to kompletnie ominęło moich rodziców. Mam za duże wymagania.

Track list (tak, średnio, słabo, tragedia):

Jestem na bieżąco ze studiami: średnio (chciałam poogarniać jeszcze stare nagrania i materiały, to mi się nie udało)

Coś rozwijającego do pracy/poza studiami: tragedia (teoretycznie rysowanie jest rozwijające, ale to nie było poza studiami)

Fajny czas wolny: średnio (byłam na 2 spacerach i trochę dzisiaj nadrobiłam odpoczywania)

To (prawie wszystko) to niecierpek drobnokwiatowy. Jeden z wieeelu gatunków inwazyjnych. Tworzą monokultury, nic pod nimi nie rośnie. Jest ogólnie pustynia gatunkowa. Jak macie zły dzień, możecie wyrywać, najlepiej jak kwitną, to wtedy przerywacie cykl życiowy na jeden sezon, dopóki się nie odbiją z korzeni (te które potrafią). @therencist

Ogólnie fajne jest to, że w tym roku odpuścił mi zupełnie palec prawej ręki, czyli ognisko mam na serdecznym i małym palcu. Trochę boli, wieczorami czuję opór przy zginaniu, ale jest okej. Bywało naprawdę źle.