la vie bohème

You’re like an 80’s movie,

Ήταν η Αθήνα μια παραζάλη

//λαβύρινθος//

τρέχω στους δρόμους μιας άδειας πόλης

μιας νεκρόπολης

σιωπηρές πολυκατοικίες

και διαμερίσματα κενά

όχι από ανθρώπους, από ψυχές

ζηλεύω τη ζωντάνια του ρεύματος

τις πυρακτώδεις λάμπες φωτός

που διώχνουν το σκοτάδι

διώχνουν τον φόβο

με λούζουν με θαλπωρή και ασφάλεια

μα πρέπει να τρέξω

πρέπει να κρυφτώ

διαβάζω την ιστορία στις οδούς

αυτή η πόλη ήταν σπουδαία

πολύ σπουδαία

μα ξεθώριασε η μπογιά της

ξεφτίσανε οι σοβάδες

και τα τσιμέντα

αδύναμα να αντέξουν το βάρος

το βάρος της αμαρτίας που κουβαλούν οι ένοικοι

πρέπει όμως να τρέξω

ναι, δεν πρέπει να τα παρατήσω

είναι όμως αργά πια

ξημέρωσε και έχω φτάσει στον πάτο

ζω σε μια πόλη με τείχη

όπου και να πάω

δε θα καταφέρω να βγω μόνος

όσο σκέφτομαι μόνος

είμαι μόνος

όσο κλεινόμαστε στην άβυσσό μας

βρισκόμαστε στην στην πραγματική άβυσσο

εκείνη της απομόνωσης και του αποκλεισμού

σταμάτησα να τρέχω

μα δεν παραδόθηκα στον φόβο και τις προκαταλήψεις

ξέχασα πως να ζω ελεύθερος

//αρχή//

ψάθα, πετσέτα και μαγιό

μόνο αυτά με νοιάζουν πια

τρέχα για το λεωφορείο

μην χάσεις το πλοίο

αυτά μου έλεγαν όλο το καλοκαίρι

σχηματίζονται στο νου μου

εικόνες θαλασσινές

εικόνες καλοκαιρινές

γεμάτες ηλιοβασιλέματα και χαραυγές

δεν ξέρω πως έφτασα εδώ

δεν το πιστεύω

περπάτημα στην παραλιακή με καύσωνα

και παρέα μαζί

γιατί ξέρω ότι είμαστε όλοι μαζί σε αυτό

σε αυτό όπως και στα αλλά νωρίτερα κάποιους μήνες

δεν τους θυμάμαι όμως

δε χρειάζεται

μηδενίζω το κοντέρ πλέον

και αρχίζω από τώρα να μετράω

ώρες, στιγμές, παραλίες, χαράδρες, δάση,

γκρεμούς, βράχια και νυχτοπερπατήματα πλάι στη θάλασσα

μια φωτιά άναψε κοντά στη θάλασσα

η δικιά μας η φωτιά

και την ανάψαμε εμείς

για να μας θυμίζει ότι τώρα ζούμε

τώρα υπάρχουμε πραγματικά

τώρα ξεκινάμε