Better Days

I traded the city for four walls. At first, it felt like peace. Then it became a loop. The same room. The same screen. The same silence.

And slowly, the walls learned my name. The room that once kept me safe is now the one suffocating me. Comfort became a cage.

Masisisi niyo ba yung ganitong klase ng tao na eto na lang yung outlet niya para maiexpress sarili niya? After 8 long hours of working alone at home, at the end of the day, he'll look for someone to talk to?

Ang dami ko na ding ganap for the past 6 months. Nakapagtravel, naka attend ng concert, nakapag party, nakipagbasagan sa inuman, nakipagmeet sa mga long lost friends, nakakapagmaneho na ng sasakyan, napaganda ang kwarto, nakabili ng iphone, masaya pa din sa trabaho at ano pa nga ba?

I'm an Android user ever since. I'm not really attracted sa iPhone kasi pricey and pang burgis lang naman talaga siya. Eh wala din naman ako ganong halaga ng pera para bumili. I must admit ang ganda nga naman talaga ng OS at camera ng iphone. Nakikipicture nga ako don tapos ipapasend ko na lang thru Gmail, Viber o TG. Sorry, wala akong pang airdrop.

But this doesn't give me any pressure kahit napapalibutan at sinusulsulan na ako ng mga kaibigan kong iPhone users, eh bakit flagship phone din naman gamit ko ah, nung 2018 nga lang (Huawei Mate 20 Pro).

Matagal ko naman na iniisip na magkaroon since 12 series but I'm hesitant to buy the latest iphone kasi naman pangdown/installment na ng bahay o condo o kotse yon o kaya naman pang travel international na. I'm also hesitant to buy the previous iphone series na mas mura na kasi feeling ko mapag iwanan naman na siya beacuse of the technology evolution.

Ang laking factor din ng social media especially all the posts na nakikita natin, very ideal. Ang ganda ng pinuntahan nila. Ang sarap ng pagkain nila. Ang aesthetic ng bahay nila. Ang saya ng get together nila. Ang ganda ng ootd nila. Natural lighting? Ang gaganda ng shots. Wow sana ako din. Only to realize na naiinggit na ako.

And this moment came, one morning gusto ko na lang bigla magkaroon ng iphone. Nood ng reviews, comparisons, tricks and hacks and etc. Sabi ng kuya ko, "Bili ka na kung decided ka na talaga, may pera ka naman." And I pray to Lord, "Pahingi po ng sign."

Ang ending, hindi ako bumili kanina. Walang sign si Lord. Hahaha. Ba yan, Lord. Pero sabi nga sa The Subtle Art Of Not Giving A Fuck, "We are so frustrated in life because we value and prioritize the wrong things, thanks in part to our susceptibility to superficial social media messages. This leads us to pursue emotional highs that don’t lead to lasting happiness."

Pero come to think of it, mabilis lang lumipas ang oras. Katulad ng kahapon na ayaw mo pa sanang maglunes pero eto ka ngayon nalagpasan mo na ang buong araw. It's just a matter of perspective and psychological thinking. Imbis na "Hay lunes na naman!", bakit di na lang sabihin na "Yes lunes na naman!". Mapalad ka dahil may trabaho ka sa komportableng opisina o bahay man. Yung iba diyan araw araw nagtratrabaho dahil araw araw nilang pinoproblema ang ipapakain sa pamilya nila.

May event kami next week at may theme ang party. *Pumunta sa dept store at bumili ng branded but not pricey na damit, ang ganda!*

Nasira ang phone ko dahil nabagsak, hindi na rin nag sosoftware update dahil Huawei (2018 unit). Iphone and Samsung is waving. *Bumili ng Xiaomi, ang astig!*

Mahilig ako sa kape, umorder sila sa SB or TH. *Bumili ng Kopiko Brown Twin Pack at nagtimpla, ang solid promise!*

Buryong na buryong na'ko sa bahay parang gusto ko magtravel. *Nanood ng travel vlogs, very nice!*

Wala bang pa-staycation man lang diyan kahit sa tapat lng Dolomite Sand ng Manila Bay. Good for mental health daw yon e sabi ng gobyerno saka sayang buwis natin kung di din natin mapapakinabangan yon.