İzzet Şahin

“Bana seni sevmeyi öğret. Çünkü bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum. Böyle anlarda koca bir tarifsizlikle baş başa kalıyorum. İşte bu yüzden yeni bir dünya kurmak istiyor, ve bu dünyada yanımda yalnız sen ol istiyorum. Bana seni sevmeyi öğret. Bütün mânaları yeniden yazalım. Yeni bir lisan icad edelim kendimize, ve başka kimsenin bilmediği o lisanda söyleyelim sevdamızı. Sen bana seni sevmeyi öğret. Ben de sana cesareti öğreteyim. Sevda uğruna vatanların, hudutların nasıl yıkılacağını. Ve en acısına geliyorum şimdi; Sana hiç okumayacağım mektuplar yazıyor ve gün be gün bu satırlarda kendi hakikatimi yitiriyorum. Benden geriye ne kalacak onu da bilmiyorum. Sen mi, ben mi, aşk mı, ayrılık mı, ölüm mu, yaşam mı? Yalvarıyorum sana, bana seni nasıl seveceğimi öğret. Yalvarıyorum Hilal, bana birlikte yaşayıp birlikte ölebileceğimiz bir vatan vaad et.”

“Kendimi herhangi bir yere ait hissetmiyorum. Ne bir şehre, ne bir ülkeye, ne de dünyaya. Yeryüzüne susmaya gelenler sınıfındanım.”

       Durup dururken yıldızlara bakıp evreni ve her şeyin şu an ki haline gelişini düşünüyorum bazen: ve mevcudiyetimin anlamsızlığına, dert demekten kendimi alamadığım saçmalıkların ise önemsizliğine gülüyorum. Evet, durup dururken oluyor böyle şeyler. Bir kuşa bakıyorsun; özgürlüğün ulaşılamaz oluşu yakıyor canını, bir çocuğun sırıtışına takılıyor gözün; mutluluğun aslında böylesi basit oluşu sevindiriyor seni, içindeki çocuğun hayallerini hatırlıyor da sırıtıyorsun. Bir kelebek konuyor yanı başında duran çalıya; hayatın küçük manzaralara sakladığı büyük manayı fark ediyor, benliğine hücum eden huzura şaşıp kalıyorsun. Evet! Bir anda, durup dururken dikiyorsun gözlerini etrafına, hayatın sıradanlığına karışan mucizeleri yakalayıp ruhuna dokunmalarına izin verebiliyorsun. Lakin uzun sürmüyor. Durup da böylesi küçük şeylere ayıracak vaktimiz yok! 

“Bundan 20 yıl sonra, yaptıkların değil, yapamadıkların için üzüleceksin. Dolayısıyla, halatları çöz. Güvenli limandan uzaklara yelken aç. Rüzgârı yakala, araştır, düşle, keşfet.”