izmarit

Ağlamak asla ayıp değildir,sersem.Niye ki?

İnsanlar asla değişmez Zeze.

Ama o...

"Yokluğun kadar değil.''

Delirmiş olmalılar...

Adını mıh gibi aklımda tutuyorum

Büyüdükçe büyüyor gözlerin

Ben sana mecburum bilemezsin

Ben sana mecburum sen yoksun.''

Atillâ İlhan'ın dizeleri can çekişiyordu çocuğun dudaklarında.Hazan parmağını kıpırdamaya çalışan dudakların üstüne koydu."Acıyor mu?'' diye fısıldadı Hazar'ın yüzünü okşayarak.

"Yokluğun kadar değil,'' diye fısıldadı çocuk gözlerini kapatmadan önce.

Aklından geçen son cümleler hiçbir zaman Hazan'a okuyamadığı "Hoşça Kal'' şiiriydi Sözünü tuttu,şiiri okudu ancak onu öpemedi,öpemedi.

Gözlerini kapattı, koştu müzikten adam, müziğin içinden Tilki'sine koştu.

''Hiçbir şey seni bana unutturamaz."

''Söz mü?''

''Söz veriyorum acıbal seni hiçbir zaman unutmayacağım''

Ukde en çok unutulmaktan korkardı ve

Boynun diyorum boynunu kimse benim kadar değerlendiremez

Bir mısra daha söylesek sanki herşey düzelecek

İki adım daha atmıyoruz bizi tutuyorlar

Böylece bizi bir kere daha tutup kurşuna diziyorlar

Zaten bizi her gün sabahtan akşama kadar kurşuna diziyorlar

Bütün kara parçalarında

Ölüm bir son değil,dedin bana.

Ölüm bir son sevgilim...

Kandırma kendini.

Güneş bir gün yalnızca senin için doğacak.

İzmarit ile kibrit...