her döngüyü düzen sandım

bazen kendimi çok yalnız hissediyorum, ama bu tarifi olabilecek bir yalnızlık değil; cidden yalnızım. hiçbir en yakın arkadaşımın en yakın arkadaşı değilim. annemin en sevdiği çocuğu değilim, ablamın en sevdiği kardeşi değilim. ben hiç kimsenin en önceliği olamadım hiçbir zaman. her zaman geri plana atılan, olmasa da olur diye kabul edilen o çocuktum ben. küçükken sözler verilen, umutlandırılıp yarı yolda bırakılan o çocuktum. bazen tutuyorum kendi ellerimden, diyorum ki kendime saçmalama kızım, biz birbirimize yeteriz. kendi kendimi sakinleştirmeye çalışıyorum, tek başına sakinleşmiyor ama insan, tutacağı bir el olsun istiyor. şimdi arkadaşlarım, tanıdıklarım bu yazıyı görse biz tutuyoruz ya kızım senin ellerinden derlerdi ama hayır; elimden tutmuyorsunuz, beni görmeye çalışmıyorsunuz, içimde kopan fırtınalardan haberiniz yok. herşey çok normal ilerliyor sanıyorsunuz. öyle değil ama, yemin ederim ki öyle değil. yemin ederim yetişemiyorum kendi içimdekilere.

bana telefonumun varlığını unutturacak şeyler yapmayı cok seviyorum

selam biz geldik

haziran adamsan yüzümü güldür.

sınav haftası yaklasıyor sabahlama zamanı

bütün influecarları elestirerek sarma sardik terapi budur iste 🌸

bir sen miydin bana iyi gelen