Ben bir takım mevzuları oldurmaya çalışırken yok etmekle meşhurum.

Seni çekip sarılmak istediğim yedi sokak vardı yedisinde de kollarımı kırdın.

isteyene ruhumu kiraladım, vücudumdaki dikiş sa­yısını artık bilmiyorum, hayatımı diktiler, oysa yırtmak için çok uğraşmıştım.

biri çekip gitmenin türküsünü söylese, o’na herkesten önce ben eşlik edeceğim.

sol kaburgamın altında bir evin vardı. talan ettin.

yaşımdan yorgun, yaşımdan telaşlıyım bugünlerde.

biliyorsun seni sevdim bir gün kör kalsaydın da severdim. ellerin olmasaydı mesela. ellerin olmasaydı, sen bile kendini sevmezdin oysa.

duvarmışsın gibi hep. kendinden içeri kimseyi alma.

ben bazen ölüm gibi soğuk oluyorum. bakıp üzülesin de mi gelmiyor hiç.

Bulaşıcı bir hastalığa yakalansan bile kaburganın içinde yaşamayı isterim. Bu sevgi beni, seninle birlikte öldürür.

Seni çekip sarılmak istediğim yedi sokak vardı yedisinde de kollarımı kırdın.

Tan yeri ağırmadan yüzünde uyumak nasip olsun. Yoksa bu dünyanın kahrı hiç çekilmez.

bu dünyanın derdini sen mi doğurdun sanki leylâ? neden öyle ağrılı bakıyorsun.

“o kadar kırgınım ki her şeye. sanki altı yaşındayım. terasın demirlerinden ayaklarımı sarkıtmışım. suratımda bi tokat izi. o kadar küsüm ki. kendimle bile konuşmuyorum.”