Yasaklar parçalamış en güzel düşlerimi,dilimde kutsal yalanlar biriktirmişim...

Kaç güneş sönerse sönsün içimizde,hep aydınlıkta yakalayacağız ölümü.

Gözlerinde hiç yüzülmemiş denizler var.

Yolda çok yoksul ama âşık bir gence rastladım. Ayakkabılarına su, ruhuna yıldızlar doluyordu.

Bunun olmaması gerekiyorsa ama oluyorsa ne yapabilirsin ki? Ben bir saksı çiçeğini penceremin önüne bırakmıştım ama dönüp bir kere sulamamıştım. Sulamadığınız çiçek boy vermezdi ama saksının içinde ölene kadar beklerdi. Pencerenizin önünde ölen bir şeyler olduğunu bilmek, ölürken o evde yalnız olmadığınızı hissettirirdi. Ölmeye bile mecâlim yok. Yorgundum. Bu yorgunluk o kadar ağır geliyordu ki, sanki iki el omuzlarımdan bastırarak vücudumu eziyordu. Uykusuzdum, harap bir gecenin sabahındaydık ve bu sabah, karanlık yığın geceden daha aydınlık görünmüyordu gözüme. Gökyüzünde, kütleler hâlinde kararmış bulut yığınları vardı ve bulutlar sızlanışa geçtiğinde, şimşek çakıyordu. Camdan dışarıya baktığımda insanların yağmur yağmasından endişe ederek kaçıştığını gördüm. Kimse fırtınaya karşı durmuyordu ama benim yıllardır yapmakta olduğum şey buydu; fırtınaya karşı dik durmak...

seninle son buldu yalnızlığım, ansızın

Gözleri gözlerime

seni tanımadan hiç yaşamamışım ben meğer

O kadar güzelsin ki... Seni tüm dünyadan gizleyip, kendime saklamak istiyorum.

Sen  gelsen sarılsan bana,üstüm başım sen koksan

Kalbimde ismin kazındı

Ruhum sanki avuçlarında

Çantamda eski bi mızıka, cebimde üç kuruşumla dinlendim yol boyunca

Kalbimi durdurup kaybolan bir tuzak oluyor, her sokak

Boğulur gibi yeniden her gece her gece doğalım mı sevgilim?