feeling sorry

Ruhumun en karanlık yerindeki çocuğa söz hakkı verseydim eğer şimdiye kadar yüzlerce defa gökyüzünde bir yıldız olurdum. Fakat ben konuşmak yerine Düşünceler Denizi’nde boğulmayı ya da Tartarus’ta yanmayı seçtim. Tanrı da beni acılarla kutsamış oldu.

“Seni asla bırakmayacağım.” cümlesindeki siktir olup giden insanı bulunuz.

00:41 Sigaram yok diye ruhumu tutuşturdum. Cayır cayır yakıyorum. Uyuşmuş olduğumdan olsa gerek hiç acı hissetmiyorum.

Bir kadın bir erkekten vazgeçiyorsa, bu onu sevmediği için değildir. Ya umursanmamak artık ağır geliyodur yada üzülmekten bıkmıştır.

Uyuyamıyorum. Yorgunluktan omuzlarım çökmüş, derbeder olmuşum. Konuşamıyorum söyleyecek onca şeyim olmasına rağmen. Sevemiyorum mesela kaybetmekten delicesine korktuğumdan. Yazamıyorum hissettiklerimi. Mutlu olamıyorum. Tüm çırpınışlarım boşuna. Olmuyor, yapamıyorum. Yapmam gereken tek şey yaşamak ama ben onu bile yüzüme gözüme bulaştırıyorum.

İnsanlar ölüyor bazen bedenen ama çoğunlukla ruhen.

Sarıldığın kişileri asla unutamazsın. Sadece unuttuğunu sanırsın. Ve gün gelir öyle bir acıtır ki yoklukları nefes dahi alamazsın.

Siz hiç bir ay önceden anneme ne hediye alsam diye düşünmeye başlayıp Anneler Günü'nde mezarına çiçek bıraktınız mı? Ben bıraktım. Çiçeklerle birlikte tüm çocukluğum da mezarlıkta kaldı.

Kalbimdeki acının varlığına yemin ederim ki yaşadım. Yaralarıma rağmen yaşamaya devam ediyorum. Kırılan her bir kemiğim üzerine yemin ederim ki devam edeceğim.

Ve ben bir kez daha kırıldığımla kaldım.