Isabella

Başlamıştı bir hikaye orada, bir kadın ile bir adamın arasında yaşandı tüm olaylar. Lakin yıllar sürse de bir adım ileri bir adım geri, biri birini seviyorken diğeri ne hissedeceğini bilememiş. Yılların sonunda yaşanan son durumda kadın oturmuş beklemiş beklemiş. Amma lakin ne o adamdan bir tıklama sesi gelmiş, ne de kuşlar ona onun ismini söylemiş veyahut rüzgar onun kokusunu ona ulaştırmış ama o kadın durdu mu sence? Durmadı. Bir süre daha oturup bekledi.. Bekledi.. Bekledi.. Beraber olabildiler mi? Ne olması? Hiç karşılaşamamışlar bile. Sonun da kadın almış eşyalarını gitmiş. Tanrı veya melekler bile mi karşılaştırmamış? Evet. Aynen öyle. Sen düşün o defterin nasıl kapandığını. Şans varsa ya Isabel abla? Ya bir gün o adam bir anda çıka verirse? Yar o kadar bekletmez ablacım. Yar o kadar bekletmez.

Her ne kadar geri geleceğini de söylesen hepsi boş mösyö, kimse geri gelmek için bir yol yapmayacak ya da bir mektup yazmayacak.

Mazi mazide kalmışlığını parlak bir porselen gibi hatırlatıyor mösyö.

Gözyaşları bile bir deniz olup beni boğmaya devam ettikçe ölümü dilememden daha ne ağır olabilir mösyö? Bir insan beyni ölümü kavrayamadığından bir çok kez yolundan kuşkuyla saparken ben yol açmak için neden elime kürek alıyorum? Ve bu sadece bir tanesi mösyö.. Bir tanesi..

Kızgın bir yerlerim var sana karşı bilir misin? Ah sakın ama sakın kendini bana karşı eşit görmeye kalkışma. Benim nefretim bir gecenin karanlığına denk iken senin siyahlığın bir hiçtir karadolu bulutlarımın arasında. Bir şimşekten daha dakiktir ama bir kılıç kadar da keskin.. Söyle önemi var mıydı senin için?.. Çiçekler, bahçeler, en güzel yazılan kelimeler.. Ve daha niceleri.. Onları görmezden geldin.. Ama sen, sana yalan güneş olan ve daha sonra ağır bir yağmur yağdıran kişilere daha önem verdin.. Çok yazık.. Çok..

Uyuyamıyorum geceleri mösyö, uyuyamıyorum gözlerimden yaşlar aksa da uyku gibi değil ruhun acı çekmesi misali.. Yastığa kafamı koyduğunda beynim kendisini savunan bir davalı gibi konuşuyor ben bir hakimmişim gibi.. Susturamıyorum mösyö.. Uyumalıyım tekrardan yeşermek için..

Cennette ısırılıp yarım kalmış bir elma gibisin.. Yarım kalmış bir elma..

Borazanları örttürdüm kuşlar ağaçlardan uçtu. Ulu deniz dalgalandı, doğa hayvanları başlarını kaldırdı. Kim bilir, Tanrı bile gözünü oraya dikmiştir. Lakin sen mezarda gibisin. Bu ne sessizlik? Söyle bana şimdi, çiçeklerime ne söyleyerek sevmeliyim?

Sessiz kalmıştır ruh, kendi tahtında oturan mutsuz bir soytarı.

Gökyüzünde yıldızlar varken. Yeryüzünde toprakta kanım vardı. Gözyaşlarım çiçeklere can. Bedenim bir hayattı.

Anlayacak hale büründüğünde sular dursun rüzgarlar esmesin, dağlarına kar bile yağmasın o bile nimet olmasın sana! Ağaçlarının yaprakları solsun dört mevsim bir olup küssün sana. Kanın donsun her bir belamı hatırlayarak.

Birer umutsuzluk üzerine örülmedi mi duvarlar? Bir kazanç uğruna üretildi toplar umutsuzluk duvarlarını yıksın diye. Ki böylece olmayacak mı zaten üslerin karşılaşması? Yüz yüze gelmedikçe neyin antlaşması? Her bir yeni kurulan duvarda sessizleşmiştir savaş meydanı. Zaten daha neyi feda edecek kaldı yâr? Umudunu yitirmiştir çiçek bahçesi yağmur gelmedikçe neye hayat? Sen bir ucu bitmiş mürekkep, yazılarla doldurulmamış kağıt.

... Ki göremediğinde o yüzeyde ki ışığı tamamen yok mu sayacaktı? Güller var olmadan önce zambakların beyazlığına aldandığım gibi. Yaptığım hataların kanları zambakların üzerine döküldüğünde gülleri var etmiştim. Oysaki o yüzeyde tekrardan bir şeylerin var olmasını mı bekleyecekti? Ben kanımı vermedikçe o çiçeklerin doğacak yeri yoktu. O da yüzeye kendisinden bir şey katmadıkça ışık var olmayacaktı.