24.10

Boğazıma kadar heves kırıklıklarıyla doluyum.

Garip şey bu sevgi, duvara bakıp gülümsetiyor.

Eve dön dediklerinde aklıma dört duvarın değil de kollarının arasının gelmesi normal değil mi canımın içi?

Ben senin neyinim, diye sordu. Ellerim dizlerinde, usulca fısıldadım. Sen bütün umutlarımın insan suretine bürünmüş halisin.

Bazı müziklerin hayatımdaki her şeyi düzeltmesini bekliyorum.

Dostoyevski "İnsancıklar" adlı kitabında ne güzel söylüyor: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu.

dün ne yediğimi bile unuturum ama bazı davranışların bana nasıl hissettirdiğini unutmam.

sana baktıkça, umutları yeşeriyor insanın.

Ölmek için onca sebebim varken yaşamak için tek sebebimdin sen

İnsanların bulutlardan pek farkı yoktur, ikisi de güneşini kaybedince ağlarlar.

Tek nefeslik kokuna son nefesimi verecek kadar çok seviyorum.

Yağmurun altında ıslanıp, sana sarılmak isterim.

Tek sığındığım limanım uzak durmamı istedi, canım yanıyor.

Eğer güneşe aşık olsaydım, geceye yazık olurdu. Ben de sana aşık oldum, tüm evren benim oldu.