Electra

Üzgün kalbim, benim narin kalbim... Seni anlamaya çalışıyorum. Çalıştıkça her seferde alıştığını anlıyorum. Ben kötü bir insan olmuyorum, ben artık en çok kendimi seviyorum. Birilerini hala çok sevebilirim, onların mutluluğuna ağlayabilir, üzüntülerini gidermek için elimden gelenin fazlasını yapabilmek için koşturabilirim. Ama arık atma öyle kalbim, biliyorum, düşen yaprakları alıp takamam artık dallarıma. Kuruyup rüzgara karışmalarına izin veriyorum. Öyle atma kalbim, biraz daha yavaşla, sana söz geçirmekten başka bir yol bulamıyorum. İyi mi ediyorum bilmiyorum ama bu gözümdeki gökkuşağını artık tek renk de yapacaksa olsa, orkideler açan gülümsemelerimin yerini kurumuş yapraklar da kaplasa galiba artık sana söz geçiriyorum.