sanki altı yaşındayım. terasın demirlerinden ayaklarımı sarkıtmışım. suratımda bir tokat izi. o kadar küsüm ki, kendimle bile konuşmuyorum.

mâbedim, izliyor musun beni oradan? iyi misin artık? son buldu mu dünya sancıların? ruhum, can içim, hemdemim. özledin mi beni, en az benim seni özlediğim kadar? sen de yabancılık çekiyor musun vâr olduğun dünyaya? ben senin tabuta sığamadığın günden beri sığamıyorum bu dünyaya. hep eğreti durdum. yakıştıramadım kendime senin olmadığın bir hayatta yaşamayı. hem sen söyle, nasıl yaşarım böyle? nasıl çekilir sensizliğin ızdırabı? her yolu denedim, çabaladım inan. olmuyor. geçmiyor. söyle gökteki en parlak yıldızım, ben ne yapacağım? nasıl başa çıkacağım sensizlikle? aynı gökyüzüne bakamadığımız bir dünyanın neyi bana lazım? nasıl devam edeceğim söyle. beceremiyorum artık. pes etmek üzereyim. bana yine kollarını açar mısın?

biz seninle vedalaştık dediğimiz her yerde dönüp kucaklaşmadık mı

hiçbir zaman güçlü olmak benim için bir tercih olmadı, mecburiyetti.

"gerçekte hep yalnızdım, hiçbir yerde kendimi evimde hissetmedim."

yüzüm kime dönük olursa olsun yüreğim hep sana dönük olacak. ben senden başkasına kapı nasıl açılır bilmiyorum.

ayrı yaylalarda yeşeren otlar gibi mi bekleyecektik çürümeyi?

kimselere anlatamadığım tüm o sessiz savaşları kazanacağım.

savaş da sensin, barış da.

"ölenler ölümü bilmez, ölüm kalanlar içindir."

"birisinin hüngür hüngür ağlayarak kurduğu bir cümlenin, hiç kimsenin gönlüne değmemesi kadar canım yandı o gece. sonra, gırtlağımda yüklemi olmayan bir cümle ile eve döndüm. insan aptal olduğunu öğrenince eve döner hep."

iki büklüm oldum acıdan, yine de gülümsedim.

senden mahrum kalmanın bana neler kaybettirdiğini bir bilsen.

"yıkıldı yolunu bekleyen şehir."

seni senden başka kim bu kadar korkutabilir?

duy fısıltılarımı, ben bağıramayacak haldeyim.