Infinity's o'clock

***

***

"Powinniśmy tak ćwiczyć naszą świadomość i umiejętność patrzenia, abyśmy i w tym, co pospolite, co nas otacza, w codzienności umieli dojrzeć to, co jest jednorazowe, cudowne, wizyjne. Bo cud nie jest jak moment grzmotu, kiedy rozwierają się niebiosa (...), nie, cud najczęściej jest zupełnie cichy. Przechodzisz z jednego pokoju do drugiego i coś widzisz: wyraz czyjejś twarzy; usytuowanie jakiegoś przedmiotu; (...) słyszysz głos jakiegoś człowieka, choć nie słyszałeś go nigdy wcześniej, i za pośrednictwem obojętnych słów dociera do ciebie tajemnica tego człowieka; cudu jest zawsze tylko tyle. Najważniejsze, aby nie oślepnąć w rzeczywistości, w powszedniości, abyś zobaczył to, co widziałeś już tyle razy: ta zdolność umiera u większości ludzi, podobnie jak w cywilizowanym człowieku słabnie funkcjonalna rutyna pewnych narządów zmysłu, na przykład węchu. Patrz, wyczuj cud tam, gdzie akurat jest. A zawsze jest w pobliżu, w zasięgu twojej ręki, tak blisko, że przez całe życie nie przyszło ci do głowy, aby wyciągnąć po niego rękę".

Jedną z najszlachetniejszych form przebaczenia jest podanie ręki krzywdzicielowi. Nie oznacza to wejścia prosto w paszczę lwa, lecz jest działaniem wynikającym z wielkoduszności, gotowości pomocy i pewności siebie.

Everything might not be okay.

***

***