We just wanted to be happy...

Kafamın içindeki ve çevremdeki sesleri susturur musun..

Küçükken de böyleydim ben. Çoğu çocuğa büyüğünce ne olmak istersin diye sorduklarında hayallerini anlatırdı. Bana ise büyüyünce ne olacaksın diye sorduklarında "ben büyümeyeceğim ki" derdim. Direniyorum. Kaçıyorum. Kendimden, insanlardan, geçmişimden, geleceğimden kaçıyorum.

O kadar yoruldum ki nasılsın diye sorduklarında iyiyim diyorum. Nedenleri anlatacak gücüm yok. Olsa da anlayan kimse kalmadı. Anlaşılmayacaksam anlatmaya da lüzum yok. Herkesi hissediyorum da bir ben hissedilmiyorum. Yalnız mutluydum ben. Sahi ne zaman yalnızlık bu kadar canımı yakmaya başladı. Ne yapmam lazım bilmiyorum. Sanki hayatım bir arabanın içinde uçuruma doğru gidiyor. Durduracak gücüm yok.

Whatever I touched, I was always left with ashes...

Renkleri unutuyorum...

İnsanlarla yaşamayı unutuyorum. Konuşmayı unutuyorum. Yalnızlıktan yoruldum ama insanlardan da yoruldum. Gün bitsin diye uyuyorum.

Ah be uyanmak istemiyorum...

İlk adımı atmaktan korkuyorum...

Nothing makes me happy...

Başkalarının sevinci

Başkalarının başarısı

Başkalarının hayali

Başkalarının hayatı