esukēpu

Kung iisipin, napaka laking kagaguhan nung title ko. Nag mamahal ako ng iba pero ang sarili ko hindi ko mahal? Normal ba yun? Or sadyang abnormal ako? Pero alam ko di lang ako ang nag iisa sa mundo na hindi alam paano mahalin ang sarili nila dahil naibuhos na ito sa iba. Mahirap. Napaka hirap. Napaka hirap na wala ka nang maramdamang pag mamahal sa sarili mo. Tanga na kung tawagin ako pero isa lang naman masasabi ko, hindi ko ginusto ang masaktan at mawalan na ng pag mamahal sa sarili ko. Wala naman ni sino ang gugustuhing masaktan, diba? I don’t have a psychiatrist or whatever but deep inside I know how miserable I am. I’m so depressed to the point na nasa suicidal stage na naman ako but everytime na handa na akong patayin ang sarili ko, mapapagtanto ko nalang na hindi pa pala ako handa mamatay. Handa akong patayin ang sarili ko pero hindi ako handang tuluyan nalang mamatay. Siguro hindi pa naman ganon kalala yung mga suicidal thoughts ko but I’ll admit na there are many times na na I want to just kill myself by just taking a lot of pills or meds or whatsoever. Kumuha ng blade o kutsilyo gilitan ang sarili or iumpog ng bongga ang ulo ko sa pader para mag ka internal bleeding mag ka brain hemorrhage nalang para tuluyan na akong mamatay pero hindi ko pa din kaya. Sobrang hirap ng pinag dadaanan ko na araw araw nalang akong down sa sarili ko. Na araw araw nalang nadadagdagan ng mga bagay na nag papasakit sa akin palagi nalang akong nasasaktan. Ang hirap ang hirap nang hindi na ako makagalaw ng ayos hindi na ako maka hinga ng ayos SOBRANG HIRAP

Magbabago ka hindi para maging lesser na tao kundi para maging better for someone na deserve mo.

Ititigil mo na ang pag-iyak sa taong hindi ka naman pinapahalagahan. Sayang ang luha. Kawawa ang mga mata. Magbabago ka para sa taong tunay na magmamahal sa ‘yo at sa taong hindi ka kayang nakikitang umiiyak.

Magpapahinga ka sa lahat ng nakakapagod na effort na ginawa mo sa taong kahit kailan, hindi ka na-appreciate. Sa mga oras na nasayang, sa mga pangarap na walang pinatunguan.

Lalayo ka sa mga taong umaasa kang magbabago pero wala pa rin talaga. Lalayo ka dahil hindi mo na nakikita ang respeto at pagmamahal. Lalayo ka dahil binabasura ka lang kahit wagas mo naman silang iniibig. Lalayo ka dahil pagod ka nang masaktan.

Nung mabasa ko ulit iyong mga bagay na pinost ko rito, napasabi na lang ako sa sarili ko na “Ganoon pala talaga ka bigat iyong feeling ko”. Alam ko naman sa sarili ko na mabigat pero iyong mabasa ko mismo iyong sinulat ko sa panahong may pinagdaraanan ako mas mararamdaman mo iyong sakit eh..

Ang tagal kong hinintay na masabi ko tong salitang ito “MASAYA AKO”. For a long time, I’ve felt so empty… I’m happy kasi ngayon paunti unti alam ko nabibigyang halaga ko na ang sarili ko… Iyon talaga kasi ang pinakamahirap gawin o kaya mas magandang sabihin na pinakamahirap na problema… Kasi twing may problemang darating, mas mabigat sa puso iyong hindi ka buo.