m

Basit bir kız çocuğuydum. İlkokulda karne günü ip atlarken dizini yaran, ortaokulda benim yerime çöpü tercih edeceklerini söylediklerinde köşeye oturup ağlayan, lisede edebiyata aşık olup benim hayatım sadece bana değil herkese hitap etmeli diyerek babasının getirdiği banka defterine hikayesini yazan bir kız gibi. Şüphesiz ki ilk belki de o zaman bir şeyler yazabilmiştim. Yaptığıma ben de şaşırmıştım ama yapmıştım. Sonra bi anda aydınlanmıştım ben zaten babamla da küçükken kavga edince not kağıtları koparır koparır babamın yatağının baş ucunda duran kahverengi komidine düzensiz şekilde yazılmış özür dilerimi bırakırdım. Şimdi de bana kızılan ve kendime kızdığım şey de bu. Özür dilemek. Kendi sınırımı aşmışım gibi hissettiryor artık. Hep bir umudum vardı. Hayalim vardı. Oku, bileziğin olsun, kimseyi dinleme, o sahneye çık ve yaptım de. Bir defa daha özür dilerim baba. Çok yoruldum. Çok özledim. Asla geçmeyecek biliyorum ama senden bi tane daha olması daha çok yoracak beni. Eğer kimsesi olmayan bir kız olsam sever miydiniz beni? Sadece sizinle kurulu bir dünyam olsa? Sadece solgun gözlerle bakan bir yüzüm olsa? Canım yansa da ağlamamayı başarabilsem? Bundan mı bu düzen böyle? Anlamayacaksınız. Ben artık bunu biliyorum. Anlaşılmak da istemiyorum artık. Sadece susturabilmek istiyorum. Nasıl artık kendim susmayı kabullendiysem hislerimin de öyle yapabilmesini istiyorum. Bu suç sayılmaz bence. Sizden çok isterdim her şeyi değiştirmeyi. Sizden çok isterdim bu yıkık bozuk düzeni baştan kurmayı. Çabalıyorum. Hem de çok. Belki bir umut hayllerinin peşinden koşan o küçük beni geri getirebilirim. Ya da tüm bu her şeye son verebilirim.

Hiç kızmıyorum artık sana. Eğer gökyüzündeki maviliği karanlık olarak görmeye başlarsan, dört duvar da sana gelirse, eğer birazcık da ben barındırırsan sana ait olan o suç mahalinde… Belki sen de beni anlarsın.

Ne ruhumun çöküntüsü bu Ne de karanlığın esiri bedenim Bilinmez bir yolda sadece bir ışık Sanırım yoruldum Artık yokum.

ağlama diyorsun. sırtım zemine paralel. gözlerim dolmuş belki de ama susuyorum. yutkunamadığım onca söz kursağımda kalıyor. sana bakıyorum ve acaba benim gibi zihninde mi düşünüyor da gözlerime böylece bakıyor diyorum. çünkü zihnim susmuyor sevgili.

hiç gezdiğin sokaklarda baştan başa dolaştın mı sevgilim? aynı kokuyu almayı umdun mu? aynı ağaçları görmeyi aynı taşa takılmayı aynı sokak lambasının altında beklemeyi aynı mevzuları dolandırıp dolandırıp baştan açmayı istedin mi sevgilim? kimi insan, kendi duygularının girdabından en derin gerçekleri hemen hemen hiç zorlanmadan yüzeye çıkarmaları nasip olurken bizimki çok geç uğradı bize. belki iki suçlu seçilmiştik belki de iki esir alınmıştık bu dünyaya. belki de fazla belki de az olacak şekilde aynı ova aynı tepe olmuştuk biz senle. ama bugün emin olduğum gibi yarın da bundan emin olacağım. bundan çok sonrası gelecek. belki karlı soğuk kış gecesi belki de güneş tepede sıcak yaz gündüzleri.

oysa seni sarıp koklamalı değil. uzaktan görmeden sevdim. sevdim de sevmek de öyle değildi. benim sevgi kavramım herkesten farklıdır, bilirsin. belki de bilmezsin. gerçi nereden bilesin? sen beni bilmeden benim sevgimi nereden bileceksin?

düşünmediğim onca taraf vardır belki. belki de asla düşünemem. düşünsem de ne halta yarar demiyor değilim de. diyorum çünkü sen gittikten sonra ben o taraftan değişsem bile ne değişir ki? ben benliğimi sana göre değiştirmiş olmamla kalırım sadece.

benim karakterimde bir insan yani böyle birisini istiyorsan bu şekilde gelmez sana. çeki düzen ver hayatına. olmaktan korktuğun kişi olma. kendin için kendin ol. düzene sok hayatını.

sabah olunca çık gel bekliyorum.

yapamıyorum sensiz. ne vardı azıcık dinleseydin, anlasaydın… dayanabiliyor musun sevgilim? ben dayanamıyorum. herkesi sen sanmaktan da yoruldum ben. herkeste seni aramaktan da. nasıl bu kadar acı vermişken bana seni hâlâ sevebiliyor bu yüreğim? nasıl? aslına bakarsan kalp mi işi yapar beyin mi o da belirsiz. düşünürken seni atan kalbim ama. atarken de düşündürüyor.