Şeyma

Seni alnımdan okurdum ben. Sense avuç içinde uzunca bir çizgiye adımı vermiştin.

Benim canım acımaz biliyorsun, yaralarım kanamaz. Zaten sen beni hep böyle yanlış biliyorsun.

Bazen kolay ezberlersin acını, bazen her sabah kaldığı yerden bıçaklar kalbini zaman

Muğla’da Bafa Gölü’nün topraklarındayız. Bir yanda Zeus bir yanda ise Ay Tanrıçası Selene ve Çoban Endymion.

Efsaneye göre Latmos (Beşparmak) dağlarından her gece bir kaval sesi yükselirmiş içli içli…

Derler ki bu kavalın sahibi bir çobanmış. Bu çobanın adı Endymion’muş. Endymion’un gönlüne Tanrıça Selene’nin aşkı düşmüş. Endymion dağlarda sürüleri otlatır, gün boyunca sahip olduğu tek varlık olan kavalını üflermiş. Geceleri ise otlattığı sürüyü alır, Latmos dağının eteklerinde bir mağaraya çekilirmiş.

Güneş gökyüzünü terk edip ay geceyi aydınlatınca Selene gelirmiş. Selene, boğaların çektiği gümüş bir arabada başında aydan bir taç, elinde meşalesiyle Ay Tanrıçasıymış. Dünyada gezintiye çıkmadan önce Bafa’ya gelir yıkanır ve göğe yükselirmiş.

Selene’nin gelişini izlermiş her gece Edymion ve onun ışıklarla yıkanışını. Endymion zamanla aşık olmuş bu güzel tanrıçaya ve tanrıça da ona. Fakat Selene çok mutsuzmuş çünkü Zeus’un yasalarına göre birlikte olmaları yasakmış.

Birbirlerine duydukları aşkla Endymion’un kavalının sesi daha yüksek ve daha anlamlı çıkmaya başlamış Kavalın sesi o kadar gürmüş ki diğer tanrılara kadar ulaşırmış. Onun sesini duyan Selene aşkına karşılık verirmiş. Geceleri sevgilisi uyurken gelir onu ışığıyla sarıp öpermiş.

Onların bu aşkı tanrılar tarafından hoşnutlukla bazende kıskançlıkla izlenirmiş. Tabi Zeus’da izlermiş bu aşkı. Her gün büyüyen ve coşan bu ışıltılı aşk karşısında bir gün Endymion’a bir dilek hakkı sunmuş.

Endymion sevgilisiyle geçirdiği zamanları sonsuz kılabilmek için “sonsuz bir uyku” istemiş. Zeus, çobanı sonsuz bir uykuya yatırmış sevgilisi onu her gece gelip sarmalasın diye.

Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin.

Bir ısıtır, bir üşütür, bir ağlatır bir güldürür;

Sen hem bir hastalık hem de sağlık gibisin.

Biliyorum sana giden yollar kapalı

Üstelik sen de hiç bir zaman sevmedin beni

Ne kadar yakından ve arada uçurum;

İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi

Uyandım uyandım, hep seni düşündüm

Yalnız seni, yalnız senin gözlerini

Sen Bayan Nihayet, sen ölümüm kalımım

Ben artık adam olmam bu derde düşeli

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya

Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki

Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi

Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği

Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;

Hangi şarkıyı duysam, bizim için söylenmiş sanki

Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor

Nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini

Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;

Bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri

Rastlaşmamak için elimden geleni yaparım

Bu böyle pek de kolay değil gerçi…

Alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;

Bunun verdiği mutluluk da az değil ki

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,

Sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki

İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,

Son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:

Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu