Cross Over
Het voelt allemaal nog heel kort geleden, maar we zijn al weer flink wat weken verder met het vak Cross over. Een mooi en goed moment om terug te reflecteren op wat er allemaal gebeurd en gedaan is. Ik heb in een notitie boekje steeds bijgehouden wat mijn ideeƫn bij de opdracht waren, en nu ik dat terug lees zie ik veel beter wat ik er aan gehad heb.
We begonnen bij het Harde Potlood. Een hele vrije, speelse samenwerk opdracht. We gingen samen aan de slag met een werk te maken wat minstens zo groot was als alle groepsleden bij elkaar. In mijn geval waren dat ChloĆ©, Myrte en ik. Tegelijk gingen we tekenen, schilderen en knippend reageren op elkaars beeld. Ik moet toegeven dat ik dit in eerste instantie een lastige opdracht vond omdat ik merkte dat vrijheid mij juist een grote beperking oplegde. Ik heb me tot de laatste les afgevraagd of wat ik aan het doen wel klopte of goed was. Maar uiteindelijk realiseerde ik me dat juist het mooie van deze opdracht was dat er geen bepaalde uitkomst van je verwacht werd. Alleen dat je er met een actieve en enthousiast houding mee om ging. Zo eindige ik in de laatste les in de rol van de cycloop alien met langeĀ ākijkendeā ledematen (driftig gemaakt achter de naaimachine thuis), die op het feestje was van een andere alien die een grote feesthoed met een zwevende vagina erboven droeg. Wat uiteindelijk tot een grote finale leidde van chloĆ© (het verjaardagscadeau) die in paniek raakte en alle ballonnen kapot stak. En ook de jarige. Het was fantastisch. En wat eerst vaag leek, en een soort van onnodig was opeens heel leuk en een soort van bevrijdend eigenlijk.
De tweede opdracht kregen we bij de jongens van La Bolleur. En het moment dat ik daar over de drempel stapte ging mijn hart wel even sneller kloppen. En dat was niet omdat het van die charmante mannen waren, maar om wat voor paradijs van een werkplek ze hadden. Ik heb zelf in een meubelfabriek gewerkt en wat metaalbewerking gedaan, maar om dat allemaal tot je beschikking te hebben is echt prachtig. Ook toen ik hun presentatie hoorde merkte ik dat ik heel veel bewondering had voor hoe zij met heel veel enthousiasme en een sterke drive succesvol geworden zijn. Met heel veel experiment en problemen uitpluizen. Dat werkte ontzettend inspirerend en gaf ook een push om extra hard je best te doen (en te peilen wat ze daar van vonden). Voor de uiteindelijke opdracht werden we uitgedaagd om iets te bedenken dat het restaurantĀ āCafe Modernā meer onder de aandacht zou brengen. We vormde groepen, onderzochten de locatie en namen dit mee naar de tekentafel in Utrecht. De opdracht was op meerdere vlakken heel waardevol omdat je eerst een concept/idee ontwikkeld. Maar deze vervolgens ook aantrekkelijk en visueel moet maken voor je klant. Ik werkte samen met Sanne en Nik, en wij begonnen aan een gevel aankleding bestaande uit koperbuizen. Maquettes gemaakt in de werkplaats op de IBB. Maar naar mate het proces vorderde, kwamen we complicaties tegen met de bewerkelijkheid van het materiaal. Daar hebben we op moeten reageren, en uiteindelijk hebben we het materiaal laten leiden tot het ontwerp. En het was leuk dat de klant juist ons ontstaande logo heel erg tof vond. Hij voelde er een beetje een Kraftwerk vibe bij, die spannend zou contrasteren met het pand dat juist veel ouder is. Het presenteren zelf was ook heel spannend, ik heb eigenlijk pas sinds PROEF vorig jaar het idee dat ik een manier heb gevonden om een idee helder uit te leggen. (En ik ben niet iemand die perse graag in de voorgrond staat). Maar ik was enthousiast over wat ik samen met Sanne en Nik gemaakt had, dus dat leidde tot een spraakwaterval, aangevuld door Nik (terwijl we een heel andere opzet eerst hadden bedacht). In vergelijking tot de eerste opdracht denk ik dat ik me hier vooral heel praktisch heb ontwikkeld en ook naar mezelf ben gaan kijken als verkoper.
De laatste opdracht die we van Marina kregen ben ik nogsteeds een beetje mee aan het worstelen. Ik vond het een hele mooie opdracht, het ontwikkelen van een alter ego en van daaruit een werk maken. Alleen merkte ik hoe lastig ik het vind om bij mezelf vandaan te stappen. Ik vond mijn alter ego in het bijzondere gedrag van een prieel vogeltje. Maar ik bleef hangen bij de karakter eigenschappen die ik deelde met deze vogel, en dat ik graag dat kleine ijverig verzamelende wezentje wilde zijn. Maar het hele aspect waar dat vogeltje het om ging verdween. Hij maakt zijn uitstallingen om een vrouwtje aan te trekken. En dat aspect, het aandacht vragen voor hetgeen wat je gemaakt hebt was totaal niet aanwezig nog. Ik ben nu zoekend naar een weg of een toepassing waar mijn soort van werk die uitwerking kan hebben. Dat het meer een uitspraak doet , misschien meer vragen en in ieder geval zn aandacht vraagt. Zelf zit ik nu te denken aan een toepassing in kleding, omdat ik fashion design ook heel boeiend en spannend vind en mezelf eigenlijk nog nooit in geuit heb. Maar dat volgt nog!
